Fryderyk Franciszek II Nikloting (urodzony w Ludwigslust, 28 lutego 1823 roku, zmarła w Schwerinie, 15 kwietnia 1883 roku) herb
Syn Pawła Fryderyka Nikloting, wielkiego księcia Meklemburgii i Scwerin, księcia Szczecina i Aleksandry Hohenzollern, córki Fryderyka Wilhelma III Hohenzollerna, tytularnego cesarza konstantynopolitańskiego, króla Prus, księcia Pomorza Zachodniego, Lauenburga, księcia Dolnego i Górnego Śląska, wielkiego księcia poznańskiego, księcia Neuchâtel, wielkiego księcia Hesji Reńskie.
Wielki książę Meklemburgii na Schwerinie, książę Szczecina od 7 marca 1842 roku do 15 kwietnia 1883 roku.
3 listopada 1849 roku w Ludwigsluście poślubił Augustę von Reuss-Schleiz-Köstritz (urodzona w Klipphausen, 26 maja 1822 roku, zmarła w Schwerinie, 3 marca 1862 roku), córkę Henryka LXIII von Reuss-Schleiz, księcia Reuss-Köstritz i Eleonory zu Stolberg-Wernigerode, córki Henryka Grafa zu Stolberg-Wernigerode, zu Wernigerode und Gedern. 12 maja 1864 roku w Darmstadt poślubił Annę Reginar (Pépinnide-Caroling-Reginar) Heską (urodzona w Bessungen, 25 maja 1843 roku, zmarła w Schwerinie, 16 kwietnia 1865 roku), córkę Ludwika II Reginar (Pépinnide-Caroling-Reginar), wielkiego księcia Hesji i Wilhelminy Luizy Zähringen Badeńskiej, córki Karola Ludwika Zähringen Badeńskiego, następcy tronu Badenii-Durlach i Badenii-Baden. 4 lipca 1868 roku w Rudolstadt poślubił Marię von Schwarzburg-Rudolstadt (urodzona w Raben Steinfeld, 29 stycznia 1850 roku lub w Rudolstadt, 18 listopada 1850 roku, zmarła w Hadze, 22 kwietnia 1922 roku), córkę Adolfa von Schwarzburg-Rudolstadt i Matyldy von Schönburg-Waldenburg, córki Ottona Wiktora, II Fürst von Schönburg-Waldenburg i Tekli von Schwarzburg-Rudolstadt.
Po śmierci ojca Pawła Fryderyka, Fryderyk Franciszek II. został w wielu 19 lat Wielkim Księciem Mecklenburgii-Schwerinu. Fryderyk Franciszek II. dużo podróżował. Między innymi do Rosji, Włoch oraz do Azji. Pod wpływem wydarzeń rewolucyjnych z lat 1848-1849 Fryderyk Franciszek II. zgodził się nadać księstwu konstytucję. W 1864 roku, w czasie wojny niemiecko-duńskiej otrzymał propozycję wystawienia swojego korpusu. Odmówił jednak ze względu na bliskość granicy z Danią, a także z uwagi na fakt, iż był osobistym przyjacielem króla Danii. W wojnie francusko-niemieckiej walczył jako dowódca korpusu 6. Dywizji Kawalerii (14 i 15 Brygady), a od 1 września 1870 roku jako dowódca XIII armii.
Fryderyk Franciszek II w polityce wewnętrznej do roku 1848 osiągnął niewiele. Koniecznym socjalnym i gospodarczym zmianom przeciwstawiało się nadmorskie mieszczaństwo i potentaci ziemscy jako konserwatywne siły w kraju. Dopiero wydarzenia lat 1848-1849 sprawiły, iż uchylona została coraz bardziej odczuwana jako anachronizm konstytucja stanowa. Pod naciskiem meklemburskiego ruchu reformy, ze sprytnym pociąganiem za sznurki przez pierwszego ministra Ludwika von Lützow, unieważniono w sierpniu 1849 roku ustawę zasadniczą jako konstytucję i w Meklemburgii-Schwerin wprowadzono zasadę równości. Stara konstytucja stanowa przestała istnieć, arystokracja jako stan została zlikwidowana. Tak jak w innych częściach Niemiec, tak samo w Meklemburgii wprowadzone przez rewolucję zmiany nie trwały długo.
Fryderyk Franciszek nie mógł się przeciwstawić antyreakcyjnej falandze miejscowego rycerstwa, wielkiemu księciu von Mecklenburg-Strelitz i królowi Prus Fryderykowi Wilhelmowi IV (swojemu wujowi), do tego był religijnie i antydemokratycznie usposobiony przez krewnych i rodzinę. Skrupuły religijne, nacisk z wielu stron i zagrożenie z Prus, że w razie konieczności ich oddziały wkroczą do Meklemburgii-Schwerin, spowodowały zmianę obozu przez wielkiego księcia. Ostrożnie konserwatywny reformator von Lützow musiał ustąpić, restytuowano ustawę zasadniczą, stan rzeczy sprzed rewolucji w kraju został przywrócony. Kontrreakcja zwyciężyła.
Wraz z przystąpieniem do Związku Północnoniemieckiego w 1867 roku wprowadzono także w Meklemburgii ogólne i równe prawo wyborcze, przynajmniej dla wyborów do północnoniemieckiego Reichstagu. W wojnie francusko-pruskiej wielki książę próbował poprzez dowództwo nad oddziałami przynajmniej w dziedzinie militarnej i poza krajem osiągnąć sukces i satysfakcję, co mu w ojczyźnie, gdzie pozostawał wielokrotnie zależny od silnego rycerstwa, nie chciało się udać. Ale także tutaj Fryderyk Franciszek II był w najlepszym wypadku przeciętny, co widoczne jest w jego przekonującej korekcie (auto-) prezentacji jego osoby jako bohatera zjednoczeniowych wojen pruskich.
Fryderyk Franciszek II z wiary w Boga starał się stworzyć fundamentalne podstawy swojego rozumienia roli monarchy, czuł się jednak często niedostatecznie przygotowany do tego zadania. Jego obstawanie przy stworzonej przez rewolucję wyższej radzie kościelnej i rozwój luteranizmu służyły chrześcijańskiej prawowitości domu wielkiego księcia i wskazują na wzmocnienie monarchistycznych wymagań jako władcy. Prywatna i charytatywna funkcja rodziny wielkiego księcia jako przykładu, która wynoszona była na zewnątrz poprzez przedstawianie jej na obrazach, pokazywana jest wraz z przebudową zamku i inscenizacją wiejskiej idylli jako azylu. Wielki książę w wojnach zjednoczeniowych w 1866 i w 1870 roku istotnie przyczynił się do rozwinięcia nowoczesnej świadomości narodowej.
Fryderyk Franciszek II. był trzykrotnie żonaty. Z wszystkich trzech małżeństw doczekał się jedenaściorga dzieci. Dużo problemów przysparzał Fryderykowi Franciszkowi II. najstarszy syn i następca tronu, przyszły wielki książę Fryderyk Franciszek III, który od dzieciństwa przewlekle chorował, przez co wymagał troskliwej opieki i specjalnego traktowania. Fryderyk Franciszek II. zmarł 15 kwietnia 1883 roku.
Z pierwszego małżeństwa z księżniczką Augustą Reuß zu Schleiz-Köstritz (1822-1862), miał wielki książę sześcioro dzieci. Z drugą żoną księżniczką Anną Hessen-Darmstadt, miał jedno dziecko - córkę. Z trzeciego i ostatniego małżeństwa z księżniczką Marią Schwarzburg-Rudolstadt urodziło się natomiast wielkiemu księciu czworo dzieci.
Żródła:
Fryderyk Franciszek II w "WikipediA"
29-01-2024