Fryderyk Franciszek IV Nikloting (urodzony w Palermo, 9 kwietnia 1882 roku, zmarł we Flensburgu, 17 listopada 1945 roku) herb
Syn Fryderyka Franciszka III Nikloting, wielkiego mistrza Orderu Korony Wendyjskiej (Meklemburgia-Schwerin) i wielkiego mistrza Orderu Gryfa (Meklemburgia-Schwerin), wielkiego księcia Meklemburgii i Schwerinu, księcia Szczecina i Anastazji Michajłowny Romanow-Oldenburg-Schleswig-Holstein-Gottorp, córki Michała Mikołajewicza Romanow-Oldenburg-Schleswig-Holstein-Gottorp, wielkiego księcia Rosji, generała-gubernatora Kaukazu, generała-marszałka polnego, przewodniczącego Rady Państwa.
Współsuweren Orderu Korony Wendyjskiej (Meklemburgia-Schwerin) i wielki mistrz Orderu Gryfa (Meklemburgia-Schwerin), książę Szczecina od 10 kwietnia 1897 roku do 17 listopada 1945 roku, wielki książę Meklemburgii na Schwerinie od 10 kwietnia 1897 roku do do 11 listopada 1918 roku, wielki książę Meklemburgii na Strelitz od 24 lutego 1918 roku do 11 listopada 1918 roku, wielki książę Meklemburgii od 24 lutego 1918 roku do 11 listopada 1918 roku, pretendent do tronu Meklemburgii od 11 listopada 1918 roku do 17 listopada 1945 roku.
Poślubił 7 czerwca 1904 roku w Gmunden Aleksandrę Welf Hanowerską (urodzona w zamku Ort w Gmunden, 29 września 1882 roku, zmarła w zamku w Glücksburg [Ostsee], 30 sierpnia 1963 roku), córkę Ernesta Augusta (II) Welf, następcy tronu Hanoweru, III księcia Cumberland i Teviotdale, hrabiego d'Armagh i Thyry Oldenburg [Schleswig-Holstein-Gottorp], córki Chrystiana IX Oldenburg [Schleswig-Holstein-Gottorp], króla Danii.
Fryderyk Franciszek IV wstąpił na tron formalnie po tragicznej śmierci ojca, praktycznie zaś objął osobiście rządy w 1901 roku. W latach 1897-1901 pozostawał pod opieką stryja, księcia Jana Albrechta. U progu panowania podjął próbę, ostatecznie nieudaną, reformy konstytucji. W czasie I wojny światowej nominalnie był generałem, choć w sumie nie dowodził żadną jednostką wojskową. Ograniczał się do odwiedzin swoich jednostek na froncie. Był krytyczny wobec polityki Rzeszy Niemieckiej i dawał wyraz przekonaniu, iż należy dążyć do zawarcia pokoju. Po śmierci wielkiego księcia Adolfa Fryderyka VI z Meklemburgii-Strelitz sprawował regencję nad jego posiadłościami do czasu wybuchu rewolucji listopadowej. Jak większość monarchów niemieckich abdykował jesienią 1918 roku.
Po abdykacji rodzina wielkiego księcia została wywłaszczona. Fryderyk Franciszek IV początkowo przebywał w Danii. W latach 1919-1921 zamieszkiwał pałacyk myśliwski. Następnie przeniósł się do Ludwigslust. W 1945 roku uciekał przed nadciągającą Armią Czerwoną. Osiadł we Flensburgu. Poważnie chorował. Nie miał właściwej opieki medycznej ani pożywienia. Zmarł 17 listopada 1945 roku. Był ostatnim wielkim księciem Mecklemburgii-Schwerinu.
Fryderyk Franciszek IV był człowiekiem łagodnego usposobienia, raczej stroniącym od ludzi. Kochał polowania, grę w tenisa, samochody i teatr. Jak pisze w swych wspomnieniach jego syn Chrystian Ludwik, Fryderyk Franciszek "...był dość wysokiego wzrostu. Był łysy i nosił krótko przycięte wąsy. Jego oczy były jasnoniebieskie".
Fryderyk Franciszek IV ożenił się z Aleksandrą księżną Hanoweru i Cumberland. Uroczystość miała miejsce 7 czerwca 1904 roku w Gmunden. Ze związku tego urodziło się pięcioro dzieci.
W 1943 roku wielki książę przekazał prawo następstwa po sobie młodszemu synowi Chrystianowi Ludwikowi. Pominął tym samym prawa najstarszego syn Fryderyka Franciszka, który w 1941 roku zawarł nierówne stanem małżeństwo z Karin von Schaper.
Żródła:
Fryderyk Franciszek IV w "WikipediA"
29-01-2024