Jan Albert [Ernest Constantine Frederick Henry] Nikloting (urodzony w Schwerinie, 8 grudnia 1857 roku, zmarł w zamku Wiligrad koło Lübstorf, 16 lutego 1920 roku) herb
Syn Fryderyka Franciszka II Nikloting, wielkiego księcia Meklemburgii na Schwerinie, księcia Szczecina i Augusty von Reuss-Schleiz-Köstritz, córki Henryka LXIII von Reuss-Schleiz, księcia Reuss-Köstritz.
Regent Wielkiego Księstwa Meklemburgii na Schwerinie, regent Wielkiego Księstwa Meklemburgii na Strelitz, regent Wielkiego Księstwa Meklemburgii i Księstwa Szczecińskiego od 10 kwietnia 1897 roku do 9 kwietnia 1901 roku, regent Księśtwa Brunszwickiego od 28 maja 1907 roku do 1 listopada 1913 roku.
Poślubił w Weimarze w dniu 6 listopada 1886 roku Elżbietę Sybilli Wettin Sachsen-Weimar-Eisenach (urodzona w Weimar w Sachsen-Weimar-Eisenach, 28 lutego 1854 roku, zmarła w zamku Wiligrad koło Lübstorf, 10 lipca 1908 roku), córką Karola Aleksandra Wettina, wielkiego księcia Saksonii-Weimaru-Eisenach i Sophie Wilhelminy Orange-Nassau Niderlandzkiej, córki Wilhelma II Orange-Nassau, króla Niderlandów. Poślubił w Brunszwiku 15 grudnia 1909 roku Elżbietę zu Stolberg-Rossla (urodzona Rossla w Saksonii, 23 czerwca 1885 roku, zmarł w Eutin, Schleswig-Holstein, 16 października 1969 roku), córkę Botho I Fürst zu Stolberg-Rossla i Hedwigi zu Ysenburg und Büdingen in Büdingen, córki Bruna Casimira zu Ysenburg und Büdingen.
Był pierwszym regentem Wielkiego Księstwa Meklemburgii-Schwerina od 1897 do 1901 dla swojego siostrzeńca Fryderyka Franciszka IV, wielkiego księcia Meklemburgii , a następnie regentem Księstwa Brunszwiku od 1907 do 1913.
Książę Jan Albert Meklemburski urodził się w Schwerinie jako piąte dziecko wielkiego księcia meklemburskiego Fryderyka Franciszka II i jego pierwszej żony księżniczki Augusty Reuss z Köstritz.
Książę Jan Albert kształcił się w Dreźnie, kontynuował karierę w armii pruskiej i był dobrze znany ze swojego zamiłowania do sportu. Zainteresował się także niemieckim imperium kolonialnym, współzałożycielem Ligi Panniemieckiej i zostając prezesem Niemieckiego Towarzystwa Kolonialnego w 1895 roku.
Po śmierci swojego brata Fryderyka Franciszka III, wielkiego księcia Meklemburgii, w dniu 10 kwietnia 1897 roku, książę Jan Albert został mianowany regentem swojego młodego siostrzeńca, nowego wielkiego księcia, Fryderyka Franciszka IV, po tym, jak jego starszy brat, książę Paweł Fryderyk, zrzekł się roszczeń do regencji. Jan Albrecht rządził jako regent aż do osiągnięcia pełnoletności jego siostrzeńca 9 kwietnia 1901 roku, kiedy to przejął osobistą kontrolę nad Wielkim Księstwem.
28 maja 1907 roku książę Jan Albert został wybrany na regenta Księstwa Brunszwiku w związku ze śmiercią księcia Alberta Pruskiego na sejmie państwowym, przyjmując ofertę, którą przybył do Brunszwiku 5 czerwca 1907 roku. Powód regencji w Brunszwik polegał na tym, że w 1884 roku, kiedy zmarł Wilhelm, książę Brunszwiku, jego daleki kuzyn i następca tronu Ernest August, książę koronny Hanoweru, nie mógł przejąć księstwa, ponieważ odmówił zrzeczenia się roszczeń do tronu Królestwa Hanoweru, które zostało zaanektowane przez Prusy w 1866 roku.
Wkrótce po objęciu regencji książę Jan Albert przechadzał się po Brunszwiku w cywilnym ubraniu, odwiedzając muzea, biblioteki i inne instytucje księstwa, zadając ludziom pytania, aby poznać ich warunki życia. Kiedy stał się zbyt znany, by pozostać niezauważonym, zorganizował cotygodniową audiencję, na którą ludzie mogli przyjść i przedstawić mu petycję. Książę Jan Albert obciął także wydatki domu królewskiego, ograniczając liczbę służby i służby do minimum potrzebnego do prowadzenia gospodarstwa.
Regencja dobiegła końca 1 listopada 1913 roku, kiedy Ernest August, syn księcia Hanoweru Ernesta Augusta, otrzymał pozwolenie wstąpienia do księstwa po ślubie z księżniczką Wiktorią Luizą, jedyną córką cesarza niemieckiego Wilhelma II, która pomogła zagoić rozłam pomiędzy domami Hanoweru i Hohenzollernów.
Podczas I wojny światowej książę Jan Albert aktywnie współpracował z Niemieckim Towarzystwem Kolonialnym, broniąc niemieckich posiadłości kolonialnych przed sugestiami ich porzucenia. 2 września 1917 roku został mianowany honorowym przewodniczącym prowojennej Partii Ojczyzny, skrajnie prawicowej organizacji politycznej, która była jednym z prekursorów partii nazistowskiej.
Książę Jan Albert zmarł w 1920 roku w zamku Wiligrad koło Lübstorf w wieku 62 lat.
Jan Albert ożenił się dwukrotnie, najpierw w Weimarze w dniu 6 listopada 1886 roku, z księżniczką Elżbietą Sybille z Saksonii-Weimaru-Eisenach (1854-1908), córką Karola Aleksandra, wielkiego księcia Saksonii-Weimaru-Eisenach. Po raz drugi ożenił się w Brunszwiku 15 grudnia 1909 roku z księżniczką Elżbietą ze Stolberg-Rossla (1885-1969), która po jego śmierci w 1924 roku poślubiła jego przyrodniego brata, księcia Adolfa Friedricha. Obydwa małżeństwa Jana Alberta były bezdzietne.
Żródła:
Duke John Albert of Mecklenburg w "WikipediA"; tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk
Johann Albrecht von Mecklenburg-Schwerin w "Geni"; tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk
29-01-2024