Otto Wilhelm von Königsmarck (urodzony w Minden, w Westfalii, 5 stycznia 1639 roku, zmarł w Negroponte, 15 września 1688 roku) herb
Trzeci syn feldmarszałka Hansa Christopha, hrabiego de Königsmarck, I hrabiego af Vestervik och Stegeholm i Barbary Marii Agathy von Lehsten, córki Christopha von Lehsten.
Feldmarszałek-porucznik od 21 sierpnia 1674 roku, hrabia of Västervik i of Stegeholm, senior of Rotenburga i of Neuhaus, szambelan na dworze szwedzkim od 11 grudnia 1660 roku, generał dywizji i zastępca gubernatora Bremy i Ver od 23 maja 1672 roku, generalny gubernator Pomorza Szwedzkiego, Rugii i Wismar od 14 października 1679 roku do 1685 roku.
Poślubił w 1682 roku Catherinę Charlottę de La Gardie (urodzona w Sztokholmie, 18 marca 1654 roku, zmarła w Stade, 15 września 1697 roku), córkę Magnusa Gabriela De La Gardie, członka Rady Regencyjnej, hrabiego of Läckö, gubernatora generalnego Inflant, marszałka Szwecji, skarbnika Królestwa Szwecji, kanclerza Królestwa Szwecji, prezesa Sądu Apelacyjnego Królestwa Szwecji i Marii Eufrosiny Wittelsbach-Zweibrücken-Kleeburg, córki Jana Kasimira II Wittelsbacha, hrabiego-palatyna em Zweibrücken-Kleeburg.
Niemiecki arystokrata w służbie dyplomatycznej Szwecji. W latach 1665-1666 był ambasadorem Szwecji w Paryżu.
Otrzymał wykształcenie. Studiował na uniwersytecie w Lipsku i Jena, pod przewodnictwem uczonego Izajasz Pufendorfa. W wieku 15 lat książę Frederyk Sachsen-Weimar wysłał go na uniwersytet, gdzie kontynuował badania na uniwersytetach w Tybindze, Strasburgu i Bazylei. Posiadał niezwykle wysokie wykształcenie: mówił zarówno w języku łacińskim i greckim, znał hebrajski.
Podczas swoich wyjazdów zagranicznych kształcił się w wojennym zawodzie i był osobiście przyjmowany przez wielkich francuskich dowódców, takich jak hrabia Turenne a także Mazarini, a nawet przez Karola Stuarta. W wieku 21 lat, w 1660 roku został szambelanem na szwedzkim dworze. W 1661 roku został wysłany jako ambasador na dwór Karola II po objęciu przez króla tronu Anglii. Po powrocie został kapitanem gwardii królewskiej. W maju 1665 roku został wysłany jako szwedzki ambasador Szwecji we Francji, na dwór Ludwika XIV. Później został szwedzkim posłem na dwór saski. W 1667 roku otrzymał stopień generała w służbie kurpfaltzisk i pułkownika szwedzkiej konnicy. W 1669 roku przeszedł na służbę króla Francji, a wyróżniając się kilkakrotnie, król Ludwik XIV nadał mu cenny miecz honoru. W 1671 roku znowu został ambasadorem szwedzkim we Francji. W 1662 roku został szwedzkim generałem-majorem i porucznikiem-gubernatorem w Bremie. We wrześniu 1674 roku Karola XI nadał mu tytuł feldmarszałka-porucznika wraz z rozkazem wyjazdu do Niemiec, gdzie stacjonowana armia szwedzka. Po klęsce pod Fehrbellin i armia przeniosła się do Pomorza. Mimo klęski Königsmarck został mianowany feldmarszałkiem i gubernatorem generalnym nad Pomorzem Szwedzkim.
Zmarł na swym okręcie podczas oblężenia miasta Chalkida będącego w rękach Turków podczas zarazy weneckiej floty u wybrzeży Negroponto w Grecji, którą fortecę oblegał i skąd jego zabalsamowane ciało zostało przewiezione na Stade i pochowane w Stade 16 stycznia 1691 roku w grobowcu rodziny Königsmarck w kościele Mariackim..
Żródła:
Otto Wilhelm Königsmarck w "WikipediA"
Otto Wilhelm Königsmarck w "WikipediA" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk
Otto Wilhelm von Königsmarck w "Geni"; tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk
05-01-2023