Otto Wilhelm von Königsmarck (urodzony w Minden, w Westfalii, 5 stycznia 1639 roku, zmarł w Negroponte, 15 września 1688 roku) herb

Trzeci syn feldmarszałka Hansa Christopha, hrabiego de Königsmarck, I hrabiego af Vestervik och Stegeholm i Barbary Marii Agathy von Lehsten, córki Christopha von Lehsten.

Generalny gubernator Pomorza Szwedzkiego, Rugii i Wismar od 1679 roku do 1685 roku.

Poślubił w 1682 roku Catherinę Charlottę de La Gardie (urodzona 18 marca 1654 roku, zmarła 15 września 1697 roku), córkę Magnusa Gabriela, hrabiego de La Gardie i Marii Eufrosiny Wittelsbach-Zweibrücken-Kleeburg, córki Johannesa Casimira Wittelsbach, hrabiego-palatyna em Zweibrücken-Kleeburg.

Niemiecki arystokrata w służbie dyplomatycznej Szwecji. W latach 1665-1666 był ambasadorem Szwecji w Paryżu.

Otrzymał wykształcenie. Studiował na uniwersytecie w Lipsku i Jena, pod przewodnictwem uczonego Izajasz Pufendorfa. W wieku 15 lat książę Frederyk Sachsen-Weimar wysłał go na uniwersytet, gdzie kontynuował badania na uniwersytetach w Tybindze, Strasburgu i Bazylei. Posiadał niezwykle wysokie wykształcenie: mówił zarówno w języku łacińskim i greckim, znał hebrajski.

Podczas swoich wyjazdów zagranicznych kształcił się w wojennym zawodzie i był osobiście przyjmowany przez wielkich francuskich dowódców, takich jak hrabia Turenne a także Mazarini, a nawet przez Karola Stuarta. W wieku 21 lat, w 1660 roku został szambelanem na szwedzkim dworze. W 1661 roku został wysłany jako ambasador na dwór Karola II po objęciu przez króla tronu Anglii. Po powrocie został kapitanem gwardii królewskiej. W maju 1665 roku został wysłany jako szwedzki ambasador Szwecji we Francji, na dwór Ludwika XIV. Później został szwedzkim posłem na dwór saski. W 1667 roku otrzymał stopień generała w służbie kurpfaltzisk i pułkownika szwedzkiej konnicy. W 1669 roku przeszedł na służbę króla Francji, a wyróżniając się kilkakrotnie, król Ludwik XIV nadał mu cenny miecz honoru. W 1671 roku znowu został ambasadorem szwedzkim we Francji. W 1662 roku został szwedzkim generałem-majorem i porucznikiem-gubernatorem w Bremie. We wrześniu 1674 roku Karola XI nadał mu tytuł feldmarszałka-porucznika wraz z rozkazem wyjazdu do Niemiec, gdzie stacjonowana armia szwedzka. Po klęsce pod Fehrbellin i armia przeniosła się do Pomorza. Mimo klęski Königsmarck został mianowany feldmarszałkiem i gubernatorem generalnym nad Pomorzem Szwedzkim.

Zmarł na swym okręcie podczas oblężenia miasta Chalkida będącego w rękach Turków.


Żródła:

Otto Wilhelm Königsmarck w "WikipediA"


Żródła:

Otto Wilhelm Königsmarck w "WikipediA" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Otto Vilhelm von Königsmarck w "Geneall" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk