Philipp Julius Bernhard von Platen (urodzony w Gut Dornhof koło Schaprode w Szwecji [obecnie Niemcy], 14 marca 1732 roku, zmarł w Gut Dornhof koło Schaprode w Szwecji [obecnie Niemcy], 13 kwietnia 1805 roku) herb
Syn Christopha Ernsta von Platen, starosta okręgowy Rugii, major, właściciel Dornhofu i Anny Ulriki Lucreti von Bohlen, córka Arendta Christopha von Bohlen.
Generał major od 16 października 1776 roku do 23 sierpnia 1788 roku, generał porucznik od 23 sierpnia 1788 roku do 2 listopada 1795 roku, generał kawalerii od 2 listopada 1795 roku do 16 listopada 1799 roku, generalny gubernator Pomorza Szwedzkiego i kanclerz Uniwersytetu w Greifswaldzie od 20 kwietnia 1796 roku do 13 lutego 1800 roku, Jeden z Lordów Królestwa od 20 kwietnia 1796 roku do 13 kwietnia 1805 roku, baron von Platen od 1 listopada 1797 roku do 13 kwietnia 1805 roku, feldmarszałek od 16 listopada 1799 roku do 13 kwietnia 1805 roku.
Poślubił 10 czerwca 1761 roku Julianę Reginę von Ysedom (von Üsedom) z Dornhoff (urodzona w Udars na Rugii, w 1741 roku, zmarła w Dornhof, 12 października 1810 roku), córka Bogislausa von Ysedom (von Üsedom) z Dornhoff, radnego wiejskiego i Marii von Sodenstern.
Philip Julius Bernhard był członkiem rodu szlacheckiego von Platen z Rugii. Jego rodzicami byli Christoph Ernst von Platen, starosta okręgowy Rugii, major szwedzki i pan Dornhof, oraz jego pierwsza żona Ulryka Lukrecja z domu von Bohlen. Jego starszymi braćmi byli Christoph Erst August von Platen, pruski radca wojenny i domeny oraz dyrektor dworu szwedzkiego na Pomorzu Zachodnim oraz Balthasar Alexander von Platen, także pruski kapitan i adiutant feldmarszałka Kurta Christopha von Schwerina.
Wstąpił jako ochotnik do Pułku Królewskiego (Queen's Life Regiment) 16 sierpnia 1746 roku. 22 czerwca 1748 roku został przeniesiony do pułku generała majora von Schwerina, który służył w armii szwedzkiej. 31 grudnia został tam sierżantem, a 5 sierpnia 1749 roku powrócił do Pułku Królewskiego (Queen's Life Regiment) w stopniu sierżanta i 24 października 1749 roku szybko awansował do stoponia chorążego. 14 grudnia 1752 roku awansował na porucznika, a 3 marca 1758 roku na kapitana i dowódcę szwadronu huzarów. 24 kwietnia został mianowany drugim majorem w Pułku Błękitnych Huzarów, który sam założył 3 marca 1758 roku. 28 kwietnia 1760 roku pierwszym majorem w Pułku Żółtych Huzarów. 23 czerwca 1762 roku wstąpił do Pułku Zielonych Dragonów (Bohusläns) w stopniu podpułkownika, a 10 grudnia został przeniesiony do Pułku Kawalerii Północnej Skandynawii. 17 sierpnia 1772 roku awansował na pułkownika, a 16 października 1776 roku na generała majora.
Von Platen został naturalizowany w Szwecji i został przyjęty do szwedzkiego rodu rycerskiego 23 października 1778 roku. 27 grudnia 1778 roku w kościele królowej Zofii Magdaleny, pasowany i awansowany do stopnia rycerskiego. 23 sierpnia 1788 roku awansował do stopnia generała porucznika i potwierdzony 22 listopada 1790 roku, a 2 listopada 1795 roku do stopnia generała kawalerii. 1 listopada 1797 roku został podniesiony do szwedzkiego stopnia barona, a 16 listopada 1799 roku awansował na feldmarszałka. W latach 1796-1800 pełnił funkcję gubernatora generalnego Pomorza Szwedzkiego, a w tej roli również kanclerza Uniwersytetu w Greifswaldzie.
Walczył w wojnie siedmioletniej na Pomorzu w latach 1758-1762 i został ranny w bitwie pod Löcknitz. Walczył również w wojnie z Rosją w Finlandii w latach 1788-1790.
Zmarł 13 kwietnia 1805 roku w Dornhofie i pochowany 26 czerwca 1806 roku w kościele Mariackim w Stralsundzie. W 1757 roku, za zgodą króla, brał udział w kampanii z armią pruską w Czechach i brał udział w bitwie pod Pragą, gdzie został ranny, oraz w odwrocie stamtąd. Był świadkiem wojny pomorskiej w latach 1758-1762 i został ponownie ranny w 1760 roku w starciu pod Löcknitz. Uczestniczył również w wojnie fińskiej w latach 1788-1790 pod wodzą króla Gustawa III i brał udział w wielu krwawych bitwach, podczas których zawsze wykazywał się niezłomną odwagą, wiedzą wojskową oraz lojalnością i zapałem dla króla i ojczyzny, czego sam król dał mu najbardziej zaszczytne świadectwo podczas obchodów pokoju w Värälä Malm.
Podczas naturalizacji, a także po wyniesieniu do rangi barona, zachował swój stary herb rodowy jedynie z dodanym mottem: "Tut au devoir a en silverbillett". Na mocy umowy z braćmi otrzymał stary majątek rodowy Dornhof, a także nabył Gläde i Steurer, których jednak musiał się zrzec w wyniku procesu sądowego. Był kilkakrotnie posłem szlachty na Rugii w komisji pomorskiej oraz na Riksdagu w Sztokholmie w 1772 roku, będąc pełnomocnikiem szlachty pomorskiej i w tej roli uczestniczył w koronacji króla Gustawa III i otrzymał od króla potwierdzenie przywilejów pomorskich.
Ze związku z Julianą Reginą von Usedom, miał sześcioro dzieci:
Carl Gustaf von Platen (urodzony 14 marca 1762 roku, zmarł 3 lutego 1819 roku), generał porucznik, po nim potomstwo,
Fredrik Wilhelm von Platen (urodzony 4 września 1763 roku, zmarł 15 sierpnia 1788 roku), zmarł bezpotomnie,
Juliana Maria Lovisa von Platen (urodzona 17 kwietnia 1765 roku, zmarła 18 maja 1824 roku), żona: Erika Petera Stiernsparre (urodzonego 8 maja 1730 roku, zmarłego 23 maja 1802 roku), pułkownika,
Baltzar Bogislaus von Platen (urodzony 29 maja 1766 roku, zmarł 6 grudnia 1829 roku), hrabia von Platen, gubernator generalny Królestwa Norwegii, Jeden z Lordów Królestwa, po nim potomstwo,
Ernst Christoph Philip von Platen (urodzony 27 maja 1768 roku, zmarł 2 września 1785 roku), zmarł bezpotomnie,
Charlotta Vilhelmina von Platen (urodzona 17 marca 1779 roku, zmarła 16 marca 1860 roku), żona: Erikiem Henrikiem Vilhelmem Haijem (urodzonym 29 listopada 1773 roku, zmarł 3 lutego 1821 roku), barona Haij, generała dywizji.
Żródła:
Philip Julius Bernhard von Platen w "WikipediA"; tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk.
Von Platen nr 313; Adliga och friherrliga ätterna von Platen nr 2128 och 313 w "Cuperus - Moerman - Wright - Gilson Family Tree and others..." tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk
Philipp Julius Bernhard von Platen w "Geni"; tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk.
17-02-2026