Robert Wiktor XVIII von Puttkamer (urodzony we Frankfurcie nad Odrą, 5 maja 1828 roku, zmarł w Karzcinie, 15 marca 1900 roku) herb

Syn Eugen von Puttkamer z Główczyc, nadprezydenta Prowincji Poznańskiej i Emilii Aurory von Zitzewitz, córki Friedricha Karla Ferdinanda von Zitzewitz.

Nadprezydent Pomorza Zachodniego od 1891 roku do 1899 roku.

Poślubił Idę Augustę von Puttkamer (urodzona w 1830 roku, zmarła w 1920 roku), córkę Albert XVII von Puttkamer i Augusty von Pape.

Pruski męż stanu, który miał duże znaczenie dla dalszej historii administracyjnej Prus i Rzeszy Niemieckiej, przede wszystkim z powodu politycznego "oczyszczenia" pruskiego sądownictwa i urzędników państwowych, za co był on odpowiedzialny jako minister spraw wewnętrznych w latach 80-tych XIX wieku.

Studiował prawo w Heidelbergu, w Genewie i w Berlinie. Po ukończeniu studiów w 1854 roku wstąpił do służby cywilnej. Od 1860 do 1866 roku był administratorem okręgu w dystrykcie Demmin. Tutaj poznał Ottona von Bismarcka (kanclerza Prus), który ożenił się z siostrą Johanną von Puttkamer, a który mianowała go na stanowisko wykładowcy w 1866 roku.

W nowo utworzonej Kancelarii Federalnej, w latach 1871-1877 pełnił obowiązki prezydenta rejencji gąbińskiej, a następnie okręgu Lotaryngii. W latach 1877-1879 pełnił obowiązki nadprezydenta prowincji śląskiej i prezydent rejencji wrocławskiej. Od 14 lipca 1879 roku był ministerem kultury Prus, a od 18 czerwca 1881 roku był ministerem spraw wewnętrznych. Dekretem z 21 stycznia 1880 roku wprowadził uproszczoną pisownię niemiecką w szkołach pruskich.

Z dniem 11 października 1881 roku został wiceprezesem pruskiego ministerstwa stanu. W czasie rządów, dążył przede wszystkim do usunięcia liberalnych urzędników ze służby cywilnej i zastąpienia ich konserwatystami. Ponadto ściśle wprowadzał prawa socjalistyczne, które przyniosły mu opozycję lewicowych i liberalnych sił, co w konsekwencji doprowadziło 11 kwietnia 1886 roku do wybuchu "strajków".

Za konserwatywne poglady został 8 czerwca 1888 roku odwołany przez cesarza Fryderyka III z funkcji ministra. W latach 1874-1876, 1878-1884 i 1890-1891 był członkiem Reichstagu jako konserwatysta, a w 1889 roku został członkiem pruskiej Izby Panów. W latach 1891-1899 piastował stanowisko nadprezydenta Pomorza mianowany przez cesarza Wilhelma II.

Z Idę Augustę von Puttkamer miał:

Jesko Albert Eugen von Puttkamer (urodzony 2 lipca 1855 roku, zmarł 23 stycznia 1917 roku), gubernator Kamerunu, zmarł bezpotomnie,

Wilhelm August Emil von Puttkamer (urodzony 4 czerwca 1857 roku, zmarł w 1895 roku), pruski oficer, zmarł bezpotomnie,

Bernhard Lorenz Friedrich von Puttkamer (urodzony 10 sierpnia 1858 roku, 27 września 1941 roku), naczelnik policji w Kilonii i w Szczecinie, po nim potomstwo,

Albert August Wilhelm von Puttkamer (urodzony 30 sierpnia 1861 roku, zmarł 29 czerwca 1931 roku), prezydent Colmar, zmarł bezpotomnie,

Maximilian Albert August von Puttkamer (urodzony 25 czerwca 1865 roku, zmarł 25 marca 1920 roku), właściciel Klein-Machmin, pruski administrator Landrat, zmarł bezpotomnie,

Hedwig Caroline Eva Maria von Puttkamer (urodzona 27 lipca 1869 roku, zmarła w 1923 roku), żona Oscar von Chelius (urodzony 28 lipca 1859 roku, zmarł 12 czerwca 1923 roku), pruski generał-porucznik.

Historyk Eckart Kehr po raz pierwszy zwrócił uwagę w 1929 roku: "Że ogólnokrajową i permanentną penetrację pruskiego aparatu państwowego z konserwatywnymi "sentymentalizmamii" trzeba powiązać z dziełem Puttkamera, na które przez długi czas mało skupiano uwagi". Jeśli chodzi o Prusy Wschodnie, ostatnie badania w historii regionu pokazały, że "Puttkamer dążył do zdławienia politycznego konformizmu do poziomu urzędników państwowych". Pod jego rządami "liberał nigdy nie przegrał od czasu reform po 1807 roku".


Żródła:

Robert Viktor von Puttkamer w "Wikipedia" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Robert von Puttkamer w "Wikipedia"


Robert Viktor XVIII 1131 von Puttkamer w "Geni" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk