Sten Svantesson Bielke (urodzony w Krakerum w Szwecji, w 1598 roku, zmarł w Szczecinie, 2 kwietnia 1638 roku) herb
Syn Svantena Turessona Bielke, barona af Krakerum i Elisabet Stensdotter Lewenhaupt, córki Stena Erikssona Lewenhaupt (Leijonhufvud), hrabiego af Gräfsnäs.
Generalny gubernator Pomorza Szwedzkiego od 4 lutego 1633 roku do 2 kwietnia 1638 roku.
Bielke studiował w Uppsali i Tybindze, zanim został szambelanem Gustawa II Adolfa w 1619 roku.
Wraz z Bengtem Bengtsonem Oxenstierną podróżował do Jerozolimy i innych miejsc w Ziemi Świętej w latach 1613, 1619 i w 1623. W latach 1627-1629 uczęszczał na Uniwersytet w Leiden. Wracając z kilkuletnich podróży zagranicznych, podczas których odwiedzał także wiele świętych miejsc w Palestynie oraz studiował w Tybindze i Lejdzie, Sten Bielke został mianowany podkomorzem w 1625 roku, legatem w 1631 roku, a dwa lata później gubernatorem generalnym Pomorza, zastępując Carla Banera. W tym samym roku podniesiony do rangi radcy, został mianowany legatem generalnym w Niemczech i dyrektorem tamtejszego stowarzyszenia ewangelickiego w 1636 roku.
W 1629 roku otrzymał zlecenie wyjazdu do Niemiec w celu rozpoczęcia rokowań z cesarzem. Nic z tego nie nastąpiło, ale Bielke pozostał w Stralsundzie i siedział tutaj, wzmacniając obronę miasta przed nacierającymi wojskami Wallensteina. Uczestniczył w wielu negocjacjach poprzedzających przeniesienie Gustawa Adolfa do Niemiec. Następnie przybył do Pomorza aż do śmierci, z wyjątkiem misji na polskie wybory sejmowe w 1632 roku, mimo nominacji na radcy przybocznego.
Bielke ciężko pracował, aby utrzymać księcia pomorskiego, a po jego śmierci w 1637 roku rząd i majątki pomorskie w sojuszu ze Szwecją. Chętnie też starał się nie dopuścić do uznania dziedzicznych roszczeń Brandeburga do Pomorza, mimo że dobra pomorskie je wspierały. Tutaj, pomimo rosnącej zachorowalności, wykazał się wielkim wzruszeniem. Bielke zginął w czasie, gdy wojska szwedzkie zostały zepchnięte na Pomorze, a sytuacja armii szwedzkiej w Niemczech wyglądała naprawdę mrocznie.
Zmarł nieżonaty 2 kwietnia 1638 roku w Szczecinie. Pochowany 6 stycznia 1639 roku w katedrze w Uppsali.
Przez współczesnych określany jest mianem uczonego i elokwentnego dżentelmena. To, że był człowiekiem o doskonałych cechach, jasno wynika z ogromnej pewności, jaką Gustaw II Adolf pokładał w jego uczciwości i umiejętności, a także z oświadczenia króla, że ??gdyby Axel Oxenstierna podał się do dymisji, Sten Bielke byłby jedynym, który mógłby zająć jego miejsce.
Żródła:
Sten Svantesson Bielke w "Geni"; tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk
Sten Svantesson Bielke w "Wikipedia"; tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk
26-10-2022