Piotr Iwanowicz Panin (urodzony we wsi Vezovka w prowincji Kaługa, w 1721 roku, zmarł w Moskwie, 15 kwietnia [26] 1789 roku) herb

Syn Iwana Wasiliewicza Panin i Agrafeny Wasiliewną Everlakovą.

Gubernator-generalny Prus od 27 grudnia 1761 roku [7 stycznia 1762 roku] do lipca 1762 roku

Poślubił 8 lutego 1747 roku Anną Aleksiejewną Tatiszczewą (urodzona w 1729 roku, zmarła 27 paździenrika 1764 roku), córkę A. D. Tatiszczewa, burmistrza Petersburga. 29 kwietnia 1767 roku poślubił Anna-Maria Weidel (urodzona w 1746 roku, zmarła 23 kwietnia 1775 roku), córka R. K. von Weidel, generała dywizji.

Piotr Iwanowicz Panin został mianowany gubernator pruskim 27 grudnia 1761 roku (7 stycznia 1762 roku).

Rodzina Panin znana była od XVI wieku, kiedy pojawia się informacja o bohaterskiej śmierci Wasilija Panina podczas kampanii w 1530 roku. Trzy inni Paninowie służyli jako dworzanie cara Iwana "Groźnego", a dwóch kolejnych Paninów jest wymienianych jako świadkowie na następnym ślubie cara w 1572 roku z Anną Koltowską.

Piotr Iwanonicz Panin urodził się w 1721 roku we wsi Vezovka w prowincji Kaługa. Jego ojciec, Iwan Wasiliewicz Panin (zmarł w 1736 roku), ożeniony z Agrafeną Wasiliewną Everlakovą (zmarła w 1763 roku), miał czworo dzieci:

Piotra (urodzony w 1721 roku, zmarł w 1789 roku), podniesiony do rangi hrabiego w 1767 roku,

Nikita (urodzony w 1718 roku, zmarł w 1733 roku), kanclerz imperium rosyjskiego od 1763 roku, awansowany do rangi hrabiego w 1767 roku, zmarł bezpotomnie,

Anna (urodzona w 1717 roku, zmarła w 1745 roku), żona: Iwana Iwanowicza Neplyueva,

Aleksandra (urodzony w 1711 roku, zmarł w 1781 roku),

Piotr Iwanowicz Panin, który był dwukrotnie żonaty. Z pierwszego małżeństwa z Anną Aleksiejewną Tatiszczewą, która urodziło się 17 dzieci, zmarłe jeszcze za życia ich ojca. Ślub odbył się w obecności wielkiej pary książęcej;. Anna Aleksiejewna została zabrana z komnat cesarzowej, która "zabrała pannę młodą do korony" i wzięła udział w balu weselnym. Zmarła od częstych urodzin dzieci i została pochowana w kościele baptystów Yamskaya w Petersburgu. Od drugiej żony Druhna Anna-Maria Weidel, miała pięcioro dzieci. Piotr Iwanowicz bardzo ją kochał i nieustannie, nawet w czasie wojny, zabierał ją ze sobą. Zmarła wraz z narodzinami piątego dziecka i spośród nich tylko dwóch przeżyło ojca:

Jekaterina Pietrowna (urodzpna w 1768 roku, zmarła w 1776 roku),

Nikita Piotrowicz (urodzony 17 kwietnia 1770 roku, zmarł 1 marca 1837 roku), dyplomata i wicekanclerz, po nim potomstwo,

Sophia Pietrowna (urodzona 18 października 1772 roku, zmarła 22 maja 1833 roku), żona: senatora Iwana Tutolmina (urodzony 9 [20] listopada 1760 roku, zmarł 7 [19] kwietnia 1839 roku), szambelan, członek Rady Państwa.

Piotr Panin wszedł do służby wojskowej w 1736 roku, i niemal natychmiast awansując na oficera oraz został wysłany na wojnę na Krym. Na początku wojny siedmioletniej był już majorem i wyróżnił się w bitwie pod Gross-Jegeredorf w 1757 roku. 29 sierpnia 1757 roku otrzymał Order św. Aleksandra Newskiego. Za zwycięstwo pod Kunensdorfem awansował do stopnia generała majora i brał udział w zdobyciu Berlina w 1760 roku.

Po wstąpieniu na tron Katarzyny II w 1762 roku Panin otrzymał stopień generała i został mianowany senatorem i członkiem rady. 1 stycznia 1767 roku Otrzymał Order Świętego Apostoła Andrzeja Pierwszego Powołanego, a 22 września 1767 roku został podniesiony do stopnia hrabiego.

Panin rządził Prusami przez krótki czas, do lipca 1762 roku, po czym otrzymał stopień generała naczelnego. W tym czasie zmieniło się środowisko polityczne. Rosja i Prusy się pogodziły. Rozpoczęły się przygotowania do wycofania wojsk rosyjskich. Następnie Panin ponownie walczył na południu Rosji jako dowódca armii, ale potem popadł w niełaskę, zrezygnował, w którym pozostał do wybuchu buntu Pugaczowa.

W 1769 roku powierzono mu dowództwo 2 Armii, która walczyła przeciwko Turkom. Pokonawszy wroga w pobliżu Bendera, rozlokował swoje wojska w zimowych kwaterach między Bugiem a Morzem Azowskim, co uniemożliwiło Tatarów krymskich najazd na południowe granice Rosji. W 1770 roku Bender został przez niego podbity. Podczas oblężenia twierdzy Bendery udało mu się w negocjacjach przekonać Tatarów Budzhaków, Biełgorod i Edisan do uznania potęgi Rosji. Następnie pomogła przyspieszyć kapitulację twierdzy Ackerman.

Za te wyczyny 8 października 1770 roku Panin otrzymał Order Świętego Jerzego I stopnia, ale jednocześnie wiadomość o zwycięstwie cesarzowa przyjęła raczej sucho, ponieważ była niezadowolona z dużych strat (do 6000 istnień ludzkich) i przekształcenia miasta w ruiny. Żyjąc bez interesu w Moskwie i uważając się za urażonego, Panin "krytykował wszystko i wszystkich", a tymi "gadkami" wzbudził nienawiść dumnej Katarzyny, która zaczęła nazywać go "pierwszym kłamcą i osobistym przestępcą dla siebie"> Nad nim został nawet ustanowiony "nadzór ludzi rzetelnych".

Wojna chłopska w latach 1773-1775 ponownie wezwała Panina na pole wojskowe: dzięki staraniom Potiomkina i Nikity Iwanowicza Panina, po śmierci Bibikowa, w 1774 roku cesarzowa powierzyła Paninowi dowodzenie nad wszystkimi wojskami przeciwko Pugaczowowi i nad prowincjami Kazań, Orenburg i Niżny Nowogród. Wśród rebeliantów rozeszła się plotka, że Panin jest "bratem cesarskiej wysokości swojego wuja", Idzie na "spotkanie z chlebem i solą cesarza" Piotra Fiodorowicza, za którego pozował ataman. Wkrótce po mianowaniu armia Pugaczowa została pokonana, a on sam został schwytany. Panin zwracał szczególną uwagę na strukturę zrujnowanych prowincji, na osłabienie narastającego głodu i ogólnie na zakłócenia władzy: niezdolność i bezczynność administracji, wymuszenia itp.

Za stłumienie buntu hrabia Panin otrzymał odznaczenie, złoty miecz z diamentami, brylantowe insygnia dla Zakonu Świętego Apostoła Andrzeja Pierwszego Powołanego oraz 60 tysięcy rubli "na poprawę gospodarki".

W sierpniu 1774 roku wojska Panina pokonały oddziały E. Pugaczowa, a buntownik został przekazany władzom przez własnych towarzyszy. W tym samym 1774 roku wysłano słynnego Aleksandra Wasiljewicza Suworowa na pomoc regularnym oddziałom. Ale do czasu jego przybycia główne siły rebeliantów zostały złamane i udało mu się złapać tylko innego buntownika - Salavata Yulaev. Ponadto Suworowowi powierzono towarzyszenie jeńcowi Pugaczowa wraz z żoną i synem w Moskwie. P.I. Panin został wyznaczony na sędziego Pugaczowa i jego współpracowników. Wiadomo, jak zakończył się ten głośny proces: wykonano egzekucję podżegaczy i uczestników Kłopotów.

Po stłumieniu powstania P.I. Panin przeszedł na emeryturę.

Od jesieni 1775 roku Panin, coraz bardziej cierpiący na choroby, nie brał już bezpośredniego udziału w sprawach państwowych. W 1778 roku zaproponowano mu tytuł honorowego dobroczyńcy sierocińca w Sankt Petersburgu, ale odmówił tego zaszczytu, powołując się na następujące wyjaśnienie: "niezdolność trwająca ponad trzydzieści lat zmusiła mnie do zwrócenia się z prośbą o zwolnienie ze wszystkich szczebli służby Jej Królewskiej Mości i ojczyzny". Niemniej jednak Panin ponownie poczuł się urażony w wyniku usunięcia go ze służby publicznej, do czego, jeśli został wezwany, był tylko w takich wyjątkowych chwilach, kiedy nie mogli się bez niego obejść i kiedy nawet jego wrogowie nie mogli temu zapobiec.

Według pamiętnikarza, "wszystkie te rozmowy były i były tak dogłębnie wypełnione rozumowaniem, że w głębi duszy byłem szczęśliwy, że dowcip i ogromna wiedza płynęła w obecności Jego Wysokości". Hrabia Panin, choć należał do partii niezadowolonych, nie brał czynnego udziału ani w walce sfer dworskich, ani w przeciwstawianiu się sprawom cesarzowej.

Na początku 1789 roku Piotr Iwanowicz, ulegając prośbom swego syna Nikity Pietrowicza, który zakochał się w Sofii Orłowej, zmusił się do zapomnienia o dawnej wrogości do Orłowów i złożył ofertę w imieniu swojego syna Sofii Władimirowna; ale ojcu nie było dane dożyć ślubu syna. Piotr Iwanowicz zmarł nagle w Moskwie 15 kwietnia 1789 roku. Kiedy zmarł Panin, wielki książę Paweł Pietrowicz i jego żona byli bardzo zasmuceni jego śmiercią i wyrazili swój udział w listach do Nikity Pietrowicza. Cesarzowa, zdaniem jej współczesnych, zareagowała "obojętnie" na wiadomość o tej śmierci.

Panin jest przedstawiany przez współczesnych mu jako osoba próżna i żądna władzy. Jako pierwszy wprowadził do armii rosyjskiej strażników zwanych strzelcami i lekką artylerią konną; napisał też "Instrukcję pułkownika", a podczas oblężenia Bender po raz pierwszy z powodzeniem użył wzmocnionej kuźni. Nigdy nie przywiązywał się do faworytów, a jedyny senator pozwolił sobie otwarcie nie zgadzać się z Katarzyną II. Jak na swój czas był człowiekiem: oburzył się torturami, tyranią właścicieli ziemskich i prześladowaniem staroobrzędowców.


Żródła:

rosyjscy generalni gubernatorowie Prus Wschodnich tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Panin, Piotr Iwanowicz w "Wikipedia" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk

14-12-2020