Dymitr Samozwaniec II (Łżedymitr, Łotr Tuszyński) (zmarł 11 (21) grudnia 1610 roku)

Pretendent do tronu Carstwa Rosyjskiego. Car Rosji od 12 czerwca 1607 roku do 11 (21) grudnia 1610 roku.

27 listopada 1605 roku w Krakowie (per procura), 8 (18) maja 1606 roku w Moskwie (pro futuro) poślubił Maria Juriewna Mniszek (Maryna Mniszchówna, Marianna Mniczech) (urodzona w Laszkach Murowanych, około 1588 roku, zmamordowana w Kołomnie, wiosną w 1615 roku), córkę Jerzego Mniszcha, wojewody sandomierskiego i Jadwigi z Tarłów, wielką księżną pskowską i nowogrodzką, koregentkę Rosji.

Podawał się za cudownie ocalonego Dymitra Samozwańca I. Był najgroźniejszym wrogiem politycznym cara Wasyla IV Szujskiego i jego konkurentem do panowania nad Carstwem Rosyjskim. Mimo że nigdy nie opanował Moskwy, w latach 1608-1610 kontrolował większą część państwa rosyjskiego i zorganizował własną administrację oraz dwór.

Swoje rządy opierał na wojskach najemnych, polsko-litewskiej szlachcie uczestniczącej ochotniczo w II Dymitriadzie oraz bojarstwie pozostającym w opozycji do rodu Szujskich. Większą część swoich kampanii wojennych poświęcił na oblężenie Moskwy. Rezydował w obozie w miejscowości Tuszyno, niedaleko Moskwy.

Po podpisaniu przez Szujskiego w lutym 1609 roku sojuszu ze Szwecją (będącej w stanie wojny z Polską) i w konsekwencji wkroczeniu na teren Carstwa Rosyjskiego wojsk królewskich pod dowództwem hetmana Stanisława Żółkiewskiego Dymitr Samozwaniec II zaczął tracić wpływy i sojuszników. Zginął podczas kłótni z giermkiem Piotrem Urusowem.


Żródła:

Dymitr Samozwaniec II w "WikipediA"