Iwan VI Antonowicz Welf von Braunschweig-Wolfenbüttel (urodzony w Sankt Petersburgu, 23 sierpnia 1740 roku, zamordowany w twierdzy Szlisselburgu, z 15 na 16 lipca 1764 roku) herb

Syn Antoniego Ulryka Welf, księcia brunszwickiego na Wolfenbüttel, regenta Rosji i Anny Leopoldownej Nikloting Meklemburskiej, regentki Rosji, córki Karola Leopolda Nikloting, księcia Meklenburgii na Schwerynie.

Cesarz Rosji od 17 [28] października 1740 roku do 26 listopada [6 grudnia] 1741 roku.

Iwan Antonowicz pochodził z dynastii Welfów i był załozycielem dynastii de Braunschweig-Wolfenbüttel-Romanow. Był po kądzieli prawnukiem cara Iwana V Romanowa.

Zgodnie z wolą cesarzowej Anny Iwanowny z 1731 roku Iwan wstąpił na tron Rosji w 1740 roku i otrzymał imię tronowe Iwana III. Jako władca-niemowlę nie miał żadnego wpływu na władzę w państwie, którą sprawowali w jego imieniu regenci, najpierw książę Ernest Jan Biron, a po jego aresztowaniu księżna Anna Leopoldowna.

Kilkunastomiesięczne rządy Iwana Antonowicza zakończyły się faktycznie 25 listopada 1741 roku, gdy spiskowcy wykonujący rozkazy księżnej Elżbiety Piotrowny zdobyli Pałac Zimowy i aresztowali rodzinę cesarską.

Po zamachu stanu z 1741 roku Iwan Antonowicz stał się najważniejszym więźniem w Cesarstwie Rosyjskim. Początkowo traktowano go jako przyszłego następcę tronu jednak izolowano od spraw publicznych. Mieszkał wraz z rodzicami w Rydze, w Oranienburgu i w majątku Chołmogory.

Z upływem jednak lat w otoczeniu cesarzowej Elżbiety Piotrownej wzrastała groźba, że cesarz powróci na tron, gdyż według Najwyższego Manifestu ogłoszonego w 1731 roku to jemu po ukończeniu 17 roku życia przypadał bezwzględnie tytuł imperatora. Aby do tego nie dopuścić cesarzowa Elżbieta nakazała uwięzić Iwana w jednej z najlepiej strzeżonych rosyjskich twierdz.

W 1756 roku 16-letni Iwan VI został uwięziony w twierdzy Szlisselburg, gdzie prawie całkowicie odizolowano go od świata zewnętrznego. W wyniku złego traktowania, izolacji i obawy o życie Iwan w krótkim czasie popadł w chorobę psychiczną. Mieszkał samotnie w celi, do której dostępu pilnowało przez całą dobę ośmiu żołnierzy z rozkazem stawiania zbrojnego oporu każdej próbie uwolnienia więźnia występującego pod imieniem Grigorij.

W 1762 roku za sprawą cesarza Piotra III los Iwana Antonowicza nieco się poprawił. Został przeniesiony do nowo wybudowanego pawilonu więziennego. Nie trwało to jednak długo, gdyż w tym samym roku Katarzyna II zaostrzyła środki bezpieczeństwa wobec pierwszego więźnia stanu i nakazała, aby w przypadku jakiejkolwiek próby uwolnienia Iwana żołnierze go zgładzili.

Iwan Antonowicz zginął z rąk strażników więziennych w nocy z 15/16 lipca 1764 roku, w chwili gdy próbowała go uwolnić z twierdzy szlisselburskiej grupa spiskowców pod dowództwem porucznika Wasyla Mirowicza. Został pochowany w nieoznaczonym grobie na terenie twierdzy.


Żródła:

Iwan VI Romanow w "WikipediA"


IWAN VI ROMANOW w "Władcy Rosji"

13-11-2020

30-01-2020