Iwan VI Antonowicz Welf von Braunschweig-Wolfenbüttel (urodzony w Sankt Petersburgu 23 sierpnia 1740 roku, zamordowany w twierdzy Szlisselburgu z 15 na 16 lipca 1764 roku) herb

Syn Antoniego Ulryka Welf, księcia brunszwickiego na Wolfenbüttel, regenta Rosji i Anny Elżbiety Katarzyny Chrystiany Karlownej Leopoldownej Nikloting Meklemburskiej, regentki Rosji, córki Karola Leopolda Nikloting, księcia Meklenburgii na Schwerynie.

Cesarz Rosji od 17 (28) października 1740 roku do 26 listopada (6 grudnia) 1741 roku.

Iwan Antonowicz pochodził z dynastii Welfów i załozyciel dynastii de Brunswick-Romanov. Był po kądzieli prawnukiem cara Iwana V Romanowa.

Zgodnie z wolą cesarzowej Anny Iwanowny z 1731 roku Iwan wstąpił na tron Rosji w 1740 roku i otrzymał imię tronowe Iwana III. Jako władca-niemowlę nie miał żadnego wpływu na władzę w państwie, którą sprawowali w jego imieniu regenci, najpierw książę Ernest Jan Biron, a po jego aresztowaniu księżna Anna Leopoldowna.

Kilkunastomiesięczne rządy Iwana Antonowicza zakończyły się faktycznie 25 listopada 1741 roku, gdy spiskowcy wykonujący rozkazy księżnej Elżbiety Piotrowny zdobyli Pałac Zimowy i aresztowali rodzinę cesarską.

Po zamachu stanu z 1741 roku Iwan Antonowicz stał się najważniejszym więźniem w Cesarstwie Rosyjskim. Początkowo traktowano go jako przyszłego następcę tronu jednak izolowano od spraw publicznych. Mieszkał wraz z rodzicami w Rydze, w Oranienburgu i w majątku Chołmogory.

Z upływem jednak lat w otoczeniu cesarzowej Elżbiety Piotrownej wzrastała groźba, że cesarz powróci na tron, gdyż według Najwyższego Manifestu ogłoszonego w 1731 roku to jemu po ukończeniu 17 roku życia przypadał bezwzględnie tytuł imperatora. Aby do tego nie dopuścić cesarzowa Elżbieta nakazała uwięzić Iwana w jednej z najlepiej strzeżonych rosyjskich twierdz.

W 1756 roku 16-letni Iwan VI został uwięziony w twierdzy Szlisselburg, gdzie prawie całkowicie odizolowano go od świata zewnętrznego. W wyniku złego traktowania, izolacji i obawy o życie Iwan w krótkim czasie popadł w chorobę psychiczną. Mieszkał samotnie w celi, do której dostępu pilnowało przez całą dobę ośmiu żołnierzy z rozkazem stawiania zbrojnego oporu każdej próbie uwolnienia więźnia występującego pod imieniem Grigorij.

W 1762 roku za sprawą cesarza Piotra III los Iwana Antonowicza nieco się poprawił. Został przeniesiony do nowo wybudowanego pawilonu więziennego. Nie trwało to jednak długo, gdyż w tym samym roku Katarzyna II zaostrzyła środki bezpieczeństwa wobec pierwszego więźnia stanu i nakazała, aby w przypadku jakiejkolwiek próby uwolnienia Iwana żołnierze go zgładzili.

Iwan Antonowicz zginął z rąk strażników więziennych w nocy z 15/16 lipca 1764 roku, w chwili gdy próbowała go uwolnić z twierdzy szlisselburskiej grupa spiskowców pod dowództwem porucznika Wasyla Mirowicza. Został pochowany w nieoznaczonym grobie na terenie twierdzy.


Żródła:

Iwan VI Romanow w "WikipediA"