Henryk II "Lew" Nikloting (urodzony w Rydze, po 14 kwietnia 1266 roku, zmarł 21 lub 22 stycznia 1329 roku) herb
Syn Henryka I "Pielgrzyma" Nikloting, księcia meklemburskiego na Wyszomierzu i Anastazji Barnimówny Gryfitównej, córki Barnima I "Dobrego" Gryfity, księcia szczecińskiego i księcia Pomorza Zachodniego.
Regent meklemburski na Wyszomierzu od 1287 roku do 1298 roku, koregent meklemburski na Wyszomierzu od 1298 roku do 2 stycznia 1302 roku, książę Stargardu od 19 listopada a 4 grudnia 1300 roku do 21 lub 22 stycznia 1329 roku, książę Meklenburgii od 2 stycznia 1302 roku do 21 lub 22 stycznia 1329 roku, książę na Roztoce od 1322 roku do 21 lub 22 stycznia 1329 roku.
W Neubrandenburg (na zamku w Stargardzie), 11 sierpnia 1292 roku poślubił Beatryczę Ballenstedt Askańską (w Neubrandenburgu, zapewne w latach 1270-1280, a 11 sierpnia 1292 roku, zmarła w Wismar, 22 września 1314 roku), córkę Albrechta III Ballenstedt Askańskiego, margrabiego brandenburskiego i Mathildy Skioldung, córki Krzysztofa I Skioldung, króla Danii. W Dömitz, 6 lipca 1315 roku poślubił Annę Ballenstedt Askańską (urodzona w 1290 roku, zmarła 22 listopada 1327 roku), córką Albrechta II Ballenstedt Askańskiego, księcia Saksonii-Wittenbergii i Agnieszki Habsburżanki, córki Rudolfa I Habsburga, króla Niemiec, księcia Austrii. W 1327 roku poślubił Agnieszkę Lindow-Ruppin (av Lindau) (urodzona w Ruppin, 18 grudnia 1314 roku, zmarła w Wittenberg, 9 maja 1343 roku), córkę Ulryka I, hrabiego Lindow-Ruppin (av Lindau) i Adelheidy von Schladen, córki Meinharda, hrabiego von Schladen.
Już w latach 1287-1298 był regentem podczas nieobecności ojca, przebywającego w Ziemi Świętej. W okresie między powrotem ojca a jego śmiercią w latach 1298-1302, sprawował z nim współrządy. W 1300 roku został księciem na Stargardzie, zgodnie z wolą teścia.
Przydomek "Lew" uzyskał podczas wyprawy wojennej króla czeskiego Wacława II przeciwko królowi Niemiec Albrechtowi I Habsburgowi, w której wziął udział w 1304 roku.
W 1300 roku odziedziczył Stargard po śmierci swego teścia, margrabiego brandenburskiego Albrechta III, którego jedyną córkę poślubił. Uczestniczył w wielu walkach z miastami meklemburskimi współdziałając z królami duńskimi.
Po wymarciu w 1323 roku linii dynastii askańskiej z Brandenburgii opanował część ich państwa (w tym Pomorze Przednie).
Żródła:
Henryk II Lew w "Wikipedia".
Heinrich II "der Löwe" von Mecklenburg w "Geni" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk.
"WŁADCY BRANDENBURGII I PRUS - Genealogia"- autor: Przemysław Jaworski - 2018.
30-07-2025
25-12-2019