Avelin de Forz (urodzona w Burstwick, Yorkshire, 20 stycznia 1259 roku, zmarła w Stockwell, Surre, 10 listopada 1274 roku) herb

Córka Williama de Forz, hrabiego of Aumale, IV earl of Albemarle, earl of Holderness i Isabella de Redvers, hrabiny of Aumale, VIII hrabiny of Devon, córki Baldwina de Reviers, earla of Devon, earla Isle of Wight.

Hrabina of Holderness, hrabina of Aumale od przed 6 kwietnia 1269 roku do 10 listopada 1274 roku.

W Opactwie Westminster 8 lub 9 kwietnia 1269 roku poślubiła Edmunda "of Woodstock, Crouchback" Plantagenet (Gâtinais-Anjou) (urodzony w Greater London, Londyn 16 stycznia 1245 roku, zmarł w Bayonne 5 czerwca 1296 roku) hrabiego Leicester, I hrabiego Lancaster, tytularnego króla Sycylii, lorda Wielkiego Stewarda.

Badanie wieku "Aveliny, żony brata króla Edmunda, córki i spadkobiercy Williama, niegdyś hrabiego Albemarle" zawiera zeznania, że "Avelina miała 14 lat w dniu śmierci Fabiana i Sebastiana".

Królowa Eleanor, małżonka Henryka III króla Anglii, zaaranżowała małżeństwo Aveline i ich drugiego syna, księcia Edmunda "Crouchback", hrabiego Lancaster. Królowa Eleanora uzgodnienia z matką Aveline, Izabel i babką Amice, które zawarły sojusz i tak w kwietniu 1269 roku, Avelin i Edmund w opactwie Westminster zawarli związek małżeński. Biorąc pod uwagę, że Avelin miała dziesięć lat, małżeństwo nie zostało skonsumowane, aż do 1273 roku, kiedy to Avelin skończyła czternaście lat.

Dzięki małżeństwu z wielką dziedziczką bogaty już Edmund miał nadzieję zdobyć hrabstwo Devon i Aumale, a także panowanie nad Holderness i wyspą Wight. Jej ostatni żyjący brat, Thomas, zmarł w 1269 roku, a ona odziedziczyła jego tytuły, stając się hrabiną Aumale. Jej ziemie znalazły się pod opieką króla Henryka. Jednak Aveline zmarła 10 listopada 1274 roku w Stockwell , Surrey, co uniemożliwiło Edmundowi odziedziczenie ziem. Nie mieli dzieci.

Kronika Thomasa Wykesa odnotowuje śmierć "circa festum Sancti Martini" w 1274 roku "Uxor Domini Edmundi Fratris… regis nostri".

Aveline została pochowana w Opactwie Westminsterskim, pierwszym grobowcu umieszczonym w nowym kościele. Historyk Peter Coss nazwał groby jej i Eleonory Kastylijskiej "dwoma z najwspanialszych kobiecych wizerunków XIII wieku".

Wraz z jej śmiercią mąż utracił prawo do spadku. Różne osoby domagały się teraz tego dziedzictwa, z których większość twierdziła, że są potomkami prapradziadka Aveline, Williama de Aumale. Jednym z tych możliwych spadkobierców był John de Esthon, który twierdził, że jest potomkiem Avicebyć córką Wilhelma de Aumale. Jego roszczenia do dziedziczenia były mocno kwestionowane, ponieważ istnienia Avice nie można było udowodnić, a jeśli naprawdę była córką Wilhelma de Aumale, była co najwyżej córką nieślubną. Jednak w 1278 roku Esthon został uznany za spadkobiercę. Wkrótce scedował swoje dziedzictwo na króla Edwarda I, brata męża Aveline, Edmunda, za opłatą w wysokości 100 funtów i posiadłości z rocznym dochodem również w wysokości 100 funtów. Uważa się za mało prawdopodobne, aby Eshton był prawowitym spadkobiercą, między innymi dlatego, że 100 funtów dochodu rocznie było bardzo małą kwotą jak na rozległe dziedzictwo obejmujące Holderness, Skipton i Cockermouth składa się. Bardziej prawdopodobne jest, że był on oszustem, który bezprawnie ubiegał się o spadek za zgodą, a nawet w imieniu króla.


Żródła:

Avelin de Fortibus w "WikipediA" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


AVELINE de Forz w "Medievan Lands"; tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Aveline de Forz w "Geni"; tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Aveline de Forz, Countess of Holderness w "The PEDIGREE of" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk

18-01-2023