Blanka I Robertyng-Capet-d'Évreux (urodzona w 1391 roku, zmarła w Santa Maria de Nieva, 3 kwietnia 1441 roku) herb

Córka Karola III "Szlachetnego" Robertyng-Capet-d'Évreux, króla Nawarry i Eleonory Trastámara (Robertyng-Bourgogne-de Mâcon) Kastylijskiej, córki Henryka II Trastámara (Robertyng-Bourgogne-de Mâcon), króla Kastylii i Leonu.

Wicekrólowa Sycylii od 31 maja 1410 roku do 28 lipca 1412 roku, królowa Nawarry (proklamowana w Olite 26 października 1416 roku), księżna de Nemours i par Francji, hrabina d'Evreux od 8 września 1425 roku do 3 kwietnia 1441 roku jako Blanka I.

21 maja 1402 roku w Catanii wyszła za mąż (per procura), 26 grudnia 1402 roku (pro futuro) Marcina I Guilhemid-Sunifred z Urgel (urodzony 25 lipca 1374 roku, zmarł w Cagliari, 25 lipca 1409 roku), króla Sycylii. W (per procuro) Olite 6 listopada 1419 roku, (pro futuro) w Pamplonie 10 lutego 1420 roku poślubiła Jana II "Wielkiego" Trastámara (Robertyng-Bourgogne-de Mâcon-d'Aragona) (urodzony w Medina del Campo, 29 czerwca 1397 roku, zmarł w Barcelonie, 20 stycznia 1479 roku), hrabiego Barcelony, króla Nawarry, Aragonii, Sycylii, władcę Genui.

W 1402 roku, po śmierci braci, została dziedziczką Nawarry z tytułem księżnej Viana. W 1403 roku urodził się jedyny syn Blanki I i Marcina I, także Marcin. Ojciec mianował go księciem Sycylii. Chłopiec zmarł jednak już w 1407 roku. Podczas nieobecności męża sprawowała regencję na Sycylii. Marcin I "Młodszy" zmarł 25 lipca 1409 roku. Na tronie Sycylii zastąpił go ojciec, Marcin I "Ludzki" (jako Marcin II).

Królowa rządziła Sycylią w latach 1410-1412 jako wicekrólowa z nominacji teścia. Walczyła z buntami szlachciców sycylijskich, które w 1415 roku przeobraziły się w wojnę domową. 6 listopada 1419 roku poślubił drugiego męża Jan, księcia Penafiel.

Z tego związku pochodzili:

Karol z Viany (urodzony 29 maja 1421 roku, zmarł 23 września 1461 roku), król de iure uxoris Nawarry, książę de Viany, zmarł bezpotomnie,

Joanna (lub Jan),

Blanka II Nawarska (urodzona 9 czerwca 1424 roku, zmarła 2 grudnia 1464 roku), królowa de iure uxoris Nawarry, księżna de Viana, poślubiła (anulowane 27 lipca 1453 roku) Henryka IV "Bezsilnego, Impotenta" Trastámara (urodzony 5 stycznia 1425 roku, zmarł 11 grudnia 1474 roku), księcia Asturii,

Eleonora (urodzona 2 luty 1425 roku, zmarła 2 lutego 1479 roku), królowa de iure uxoris Nawarry, regentka Nawarry, poślubiła Gastona IV de Comminges-Carcassonne-Foix-Grailly (urodzony 26 listopada 1423 roku, zmarł 25 lipca 1472 roku), wicehrabiego de Narbonne, VIII księcia Andory.

W okresie od 1425 roku do 1441 roku wspólnie z drugim mężem Blanka panowała w Nawarze. Dążyła do nawiązania równomiernych stosunków z Kastylią i Aragonią i utrzymania niezależności królestwa. Na tym tle dochodziło do konfliktów między małżonkami, gdyż Jan zmierzał do uczynienia z Nawarry prowincji Aragonii i wykorzystania jej w wojnie przeciw Kastylii.

Królowa Blanka zmarła 3 kwietnia 1441 roku. Pochowana została w Tudela.


Żródła:

Blanka Nawarska "Kobiety w polityce"

26-12-2019