Domenico Caraccíolo (urodzony w Malpartida de la Serena, Estremadura 2 października 1715 roku, zmarł w Neapolu 16 lipca 1789 roku) herb

Syn Tommaso Caraccíolo, V markiza di Capriglia, III markiza di Villamaina i Marii Alcantara Porras y Silva.

Markiz di Villamaina od 14 października 1752 roku, patrycjusz Neapolu. Ambasador w Torino, Londra i Parugii w latach 1775-kwiecień 1781, kawaler Orderu di San Gennaro od 1775 roku, wicekról Sycylii od 17 października 1781 roku do stycznia 1786 roku.

Neapolitański polityk-reformator, człowiek oświecenia.

Był ministrem Królestwa Neapolu i kontynuatorem reform po upadku i niełasce od 1776 roku poprzedniego ministra-reformatora Bernardo Tanucciego, który wojował z przywilejami kleru, min. nakładając w 1741 roku podatki na Kościół neapolitański. Caracciolo próbował kontynuować ten kurs znosząc m.in. papieską inkwizycję na Sycylii w 1782 roku nie miał jednak wytrwałości i pracowitości Tanucciego, więc jego sukcesy były zwykle połowiczne, a reformy słabo ugruntowane.

W reformach wspierał go pierwszy minister Neapolu od 1781 roku Giuseppe Beccadelli di Bologna, markiz della Sambuca (1726-1813).

Zanim rozpoczął karierę ministerialną Caracciolo był sędzią sądu Gran Corte della Vicaria, ambasadorem Królestwa Neapolu w Turynie, Londynie (z którego to okresu pochodzą jego Memorie - "Wspomnienia" - 1768 roku) i Paryżu.

Wdrażał w Sycylii oświeceniowe reformy i napisał "Listy z Sycylii" (Lettere da Sicilia). Na Sycylii zobaczył ciemną, a butną szlachtę, czyli według jego słów: incivili, rozzi e barbari, "niecywilizowanych, gburów i barbarzyńców". Wobec tej sycylijskiej szlachty zachowywał się prowokacyjnie, dając do zrozumienia jak bardzo gardzi ich przywilejami i zwyczajami. Jego rządy na wyspie nie były zbyt szczęśliwe z powodów obiektywnych. W 1783 roku miasta Mesyna i Reggio di Calabria nawiedziło straszliwe "trzesienie ziemi", które wymagało nałożenia nowych podatków w celu znalezienia funduszy na walkę ze skutkami niszczącego żywiołu.

Od stycznia 1786 roku był sekretarzem stanu Królestwa Neapolu i superintendentem generalnym państwa (Segretario di Stato, Sovrintendente Generale), a wiec pełnił funkcje, które stanowiły o "premierostwie" Giuseppe Beccadelli di Bologna, markiza della Sambuca, który w początkach 1786 roku zrezygnował z urzędów.

Miejsce Caracciolo jako wicekróla Sycylii zajął z kolei Francesco d'Aquino, książęe di Caramenico.

Był przyjacielem i korespondentem Diderota i d'Alemberta.


Żródła:

Domenico Caraccíolo w "Wikipedii"


Następcy Tanucci'ego tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk