Domingo Ram y Lanaja (urodzony w Alcaniz (or Morella), Teruel, Aragón około 1345 roku, zmarł w Rzymie 25 kwietnia 1445 roku) herb

Syn Blasi Ram i Aldonzy de Lanaja.

Edukacje rozpoczął po wstąpieniu do zakonu świętego Augustyna. Na Uniwersytecie w Lérida rozpoczął studia prawa i w 1406 roku otrzymał tytuł doktora.

Wyświęcony na księdza, służbę w Kościele rozpoczął w Collegium w Alcaviz w 1394 roku. Następnie został przeniesiony do kościoła San Salvadoru w Zaragoza w 1395 roku. Jako reprezentant katedry w Zaragoza, uczestniczył w kortezach Aragonii w 1395 roku. W 1405 roku, został kancelistą archidiecezji Zaragoza. 1 sierpnia 1406 roku, został mianowany referendarzem i kanclerzem w Monaku. Od 1 maja 1407 roku został bliskim współpracownikiem antypapieża Benedykta XIII w Perpignan. 13 czerwca 1407 roku został przez papieża wysłał jako nuncjusza do Hiszpanii, do króla Marcina I. Na początku 1409 roku został jednym z siedmiu ambasadorów wysłanym do antypapieża Benedykta XIII, by doprowadzić do abdykacji papieża Grzegorza XII. Misja była kompletnym niepowodzeniem.

5 maja 1410 roku został wybrany na biskupa Huesca. 20 sierpnia 1410 roku objął biskupstwo. W 1411 roku, brał czynny udział w pracach parlamentu Alcaviz, w przygotowaniu do spotkania parlamentu w Caspe, gdzie w czerwcu 1412 roku został jednym z trzech sędziów królestwa Aragonii w ustanowieniu następstwa tronu; skłaniał się za Infantem Fernando de Antequera. 15 stycznia 1414 roku infant Fernando de Antequera został uznany jako król Aragonii. Na początku 1415 roku, został wysłany do Neapolu przez króla Aragonii, by zaplanować szczegóły małżeństwa Infanta D. Juana Aragońskiego z Królową Juaną z Neapolu. Od 16 stycznia 1415 roku pełnił obowiązki nuncjusza apostolskiego Benedykta XIII w Neapolu, Sycylii, Sardynia i Korsyce. Jego misja miała przekonać Królową Juana z Neapolu, by uznać Benedykta XIII za prawowitego papieża; w ostatniej chwili, królowa rozmyśliła się i poślubiła francuskiego Księcia Jacques de Burbon i utrzymany jej wierność do Rzymu. W latach 1416-1419 pełnił obowiązki wicekróla Sycylii. W tym czasie brał udział w Soborze w Konstancji. 13 listopada 1415 roku przeniósł się do Léridy. 15 grudnia 1417 roku potwierdził Marcina V jako papieża. 9 października 1418 roku wypowiedział posłuszeństwo papieżowi z Awinion i uznał papieża z Rzymu.

23 lipca 1423 roku potajemnie na tajnym konsystorzu został mianowany kardynałem; potwierdzony ale nie opublikowany 24 maja 1426 roku; opublikowany 8 listopada 1430 roku, oficjalnie tytuł otrzymał S. Giovanni Paolo. Mianowany prezydentem Generalnym Katalonii 14 lipca 1428 roku. We wrześniu 1429 roku, ostatecznie zakończono Zachodni Rozłam. Biskup Lérida od 10 marca 1430 roku. Arcybiskup Tarragona od 25 sierpnia 1434 roku. 24 marca 1435 roku, razem z Ventimilia Federico i Pelegrin Jaime, od króla Alfonsa V Aragońskiego otrzymał inwestyturę na Neapol, nie uznany przez papieża Eugeniusza IV. Jednak 10 lipca 1438 roku wszedł w posiadanie miasta. Król Alfons V akredytował go jako jego ambasadora na Sobór do Bazylei w 1439 roku; idąc za królewskimi instrukcjami, on silnie sprzeciwił się usunięciu papieża Eugeniusza IV, za co został usunięty z Tarragony. 4 lipca 1440 roku został przywrócony do godności arcybiksupa. Inwestyturę na kardynała otrzymał w Rzymie ostatecznie 23 czerwca 1440 roku. Do Aragonii wrócił jako doradca króla Alfonsa V, który prowadził wojnę z Kastylią. Po zawarciu pokoju wrócił do Rzymu, gdzie przebywał do 24 października 1442 roku. W 1444 roku służył jako arbiter, między królami Kastylii i Nawarry. Za sprawą papieża Eugeniusza IV został biskupem Porto Santa Rufina od 7 marca 1444 roku.

Zmarł mając prawie 100 latach. Pochowany przed ołtarzem Św. Jana i Jana Ewangelista w bazylice na Lateranie, w Rzymie.


Żródła:

Domingo Ram y Lanaja w "Wikipedii" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Domingo Ram y Lanaja w "Wikipedii" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Domingo Ram y Lanaja w "Wikipedii" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk