Fryderyk III "Prostak" Guilhemid-Sunifred z Urgel (urodzony w Catanii 1 września 1341 roku, zmarł w Messina 27 stycznia 1377 roku) herb

Syn Piotra II Guilhemid-Sunifred z Urgel króla Sycylii i Elżbiety von Görz, córki Ottona II von Görz hrabiego Tyrolu.

Król Sycylii jako Fryderyk III, książę Aten i Neopatras jako Fryderyk II od 16 października 1355 roku do 27 stycznia 1377 roku.

W Catania 11 kwietnia 1361 roku poślubił Konstancję Guilhemid-Sunifred z Urgel (urodzona w Poblet 1340 roku, zmarła w Catania 18 lipca 1363 roku), córkę Piotra IV "Ceremonialnego" Guilhemid-Sunifred z Urgel, króla Aragonii i Marii Robertyng-Capet-d'Evreux, córki Filipa III Robertyng-Capet hrabiego d'Evreux, króla Nawarry. 17 stycznia 1372 roku (per procura), 26 listopada 1373 roku (pro futuro) poślubił Antonię del Balzo (urodzona około 1355 roku, zmarła w Messina 23 stycznia 1374 roku), córkę Franciszka I des Baux, księcia d'Andria i Małgorzaty Robertyng-Capet-Anjou-Naples-Tarent.

Gdy w 1285 roku zmarł ojciec Fryderyka jego starsi bracia podzieli się jego dziedzictwem, starszy brat Alfons objął Aragonię, natomiast średni Jakub - Sycylię. Jednakże w 1291 roku zmarł starszy z braci a Jakub zawładnął całością schedą po ojcu pozostawiając na Sycylii młodszego brata Fryderyka jako regenta. W tym czasie rozgorzała nowa wojna między Aragonią a Andegawenami, w toku których Jakub pokonał wojska Karola I Andegaweńskiego, lecz musiał się wycofać po wybuchu buntu w Aragonii przeciwko jego władzy. Na mocy podpisanego pokoju zawartego w 1295 roku, pod wpływem papieża Bonifacego VIII, Jakub zrzeka się ze Sycylii na rzecz Karola Andegaweńskiego, w zamian za Sardynię i Korsykę. Jednakże Sycylijczycy na wieść o powrocie na Sycylię Karola Andegaweńskiego na tron sycylijski powołali dotychczasowego regenta, w osobie księcia Fryderyka. Na próżno papież próbował przekupić szlachtę. W 1296 roku książe Fryderyk objął tron sycylijski mimo sprzeciwu wielu oponentów.

Sprzeciwiając się woli papieża doprowadził do wznowienia wojny. W toku wojny Fryderyk III zdobył kilka miast w Kalabrii, wyniku wybuchu buntu w Neapolu. W Toskanii walczył wspierając stronnictwo Gobelinów oraz w Lombardii, wspierał ród Colonna w walce z papieżem Bonifacym VIII. W 1299 roku w Katalonii pokonał synów Karola II Andegaweńskiego - Roberta i Filipa (Filip dostał się do niewoli). Przez dwa lata walka przy zmiennym szczęściu, w sierpni 1302 roku został zmuszony do podpisania pokoju z Karolem de Valois, wysłanego do Sycylii przez papieża Bonifacego VIII, zawartego w Caltabellotta, na mocy którego Fryderyka III został uznany prawowitym królem Sycylii, w razie bezpotomnej śmierci Królestwo miało wrócić do Andegawenów. Dla przypieczętowania traktatu Fryderyk ożenił się z córką Karola II Andegawena, księżniczką Eleonorą Neapolitańską (klauzula została wprowadzona głównie, po to by uratować twarz Karola). Papież Bonifacy nie przystał na podpisany traktat i w tym celu ponownie skłócił Karola Andegaweńskiego z Fryderykiem, jednakże Karol i Fryderyk szybko doszli do porozumienia i zawarli II traktat pokojowy zawarty w maju 1303 roku. Za cenę przyjęcia traktatu zawartego między Fryderykiem III a Karolem II, Fryderyk złożył hołd lenny papieżowi.

Po tym okresie dla Sycylii nastał okres intensywnego rozwoju. Pokój długo nietrwał, i tak w 1313 roku cesarz Henryk VII naruszył postanowienia traktatu z Caltabellotta i w toku walk zajął Reggio. Następnie porozumiał się królem Fryderykiem III, który najechał na Toskanię. Działania jednak zostały przerwane po nagłej śmierci cesarza. W odwecie król Neapolu Robert I (w 1309 roku zmarł Karol II). W toku wojny w 1317 roku Fryderyk III udzielił militarnego wsparcia stronnictwu Gobelinów i zaatakował Genuę, za co został przez papieża Jana XXII ekskomunikowany, a Sycylię w 1321 roku obłożył interdyktem. Ekskomunikę papież zdjął dopiero w 1335 roku.

Długa wojna domowa zakończyła się podpisaniem traktatu pokojowego w Awers 31 marca 1373 roku. Zgodnie z tą umową Fryderyk III unał się lennikiem papieża i Joanny I królowej Neapolu, zachowując formalny tytuł króla Trinacria. Podobnie jak w poprzedni traktat zawarty w Kaltabellotta w 1302 roku, nie był respektowany przez następcówy Fryderyka III. Na mocy traktatu papież wycofał się z działań militarnych na obszarze Sycylii.

Podczas rządów Fryderyka III Aragonia stała się jednością terytorialną, co pomogło zespolić Sycylię jako suwerenne państwo z silną dynastią.

Fryderyk III jako pierwszy z monarchów Sycylii przyjął tytuł księcia Aten i Neopatrii (wcześniej tytuł używany był przez członków hrabiów Barcelony).

Po objęciu korony sycylijskiej Fryderyk, przyjął imię Fryderyka III mimo iż był władcą tego imienia tylko II, gdyż był trzecim synem król Piotra III. Będąc władcą zreformował administrację i rozciągnął władze na parlament, który został powołany spośród baronów królestwa, dostojników kościelnych i reprezentantów miast.


Żródła:

Frederick III w "Wikipedii" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Frederick III w "Wikipedii" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


FEDERIGO of Sicily tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk