Giovanni Fogliani Sforza D'Aragón (urodzony w Piacenza 3 października 1697 roku, zmarł w Fogliani Castelnuovo 10 marca 1780 roku) herb

Syn Giuseppa Fogliani, markiza di Pellegrino, Vighizzolo, Val di Mozzola i Rosy Malvicini Fontana.

Markiz de Pellegrino. Wicekról Sycylii od 10 czerwca 1755 roku do września 1768 roku i od 1768 roku do 1775 roku. Sekretarz Stanu królestwa Neapolu i Sycylii od 17 czerwca 1746 roku do 6 października 1755 roku

Mąż Marii Teresy Ala Ponzoni (zmarła w Palermo 22 kwietnia 1757 roku).

Rodzina Fogliani należał do arystokratycznej rodziny pochodzącej z Piacenzy, tradycyjnie związanej z dynastią Farnese książąt Parmy. Gdy Elżbieta Farnese wyjechałą do Hiszpanii, w zwiazku z zawarciem małżeństwa z królem Filip V, udał się wraz z księżna do Hiszpanii, gdzie służył swoimi talentami.

W 1734 roku, po przejęciu tronu neapolitańskiego przez Karola de Bourbon, i w 1735 roku tronu na Sycylii, Fogliani został wyznaczony do misji dyplomatycznych: został wysłany do Toskanii, do Genui, Wielkiej Brytanii i Niderlandów. Na wiosnę 1746 roku Fogliani został mianowany w Królestwie Neapolu na stanowisko sekretarza Stanu, ds. zagranicznych, ministra wojny, marynarki wojennej i handlowej , zastępując Montealegre - poprzedniego sekretarz stanu, za sprawa protekcji królowej Marii Amalii.

Fogliani został usunięty z szefa rządu za brak porozumienia rządu z królem w sprawie połączenia Hiszpanii z Neapolem i Sycylią, które miało utworzyć Królestwa Obojga Sycylii. W istocie, traktat z Aachen z 1748 roku, który zakończył wojnę o sukcesję austriacką, ustalono, że po śmierci króla Ferdynanda VI hiszpańskiego, bez spadkobierców, Karol de Burbon zostanie królem Hiszpanii, zrezygnuje z tronu Neaplu i Sycylii wraz ze swoimi dziećmi, ale jego brat Filip, książę Parmy i Piacenzy (Parmę przejmie Austria, Piacenzę - król Sardynii) a sam Filip zostanie królem Neapolu i Sycylii. Za sprzeciw wobec zaleceń traktatu Fogliani, również stracił poparcie królowej Marii Amalii. Został zastąpiony na stanowiski ministra spraw zagranicznych przez Tanucci'ego, który jednak nie stała się formalnie "sekretarzem stanu".

W czerwcu 1755 roku Fogliani ponownie wkroczył na scenę polityczną zostając wicekrólem Sycylii. Utrzymują dobre stosunki ze szlachtą w Palermo. W obliczu pierwszego poważnego zagrożenia: głodu, który dosięgną w latach 1763-1764 Sycylię, Giovanni Fogliani na mocy dekretu podjął decyzje o zmniejszeniu o połowę ceny pszenicy. Następnie stworzył "frumentaria Board": rozpoczął kupować zboże za wszelką cenę o połowę w stosunku do ceny sprzedaży oraz poprzez zwiększenie środków finansowych wpływających do budżetu: wprowadził podatek na węgiel, wina, okna i drzwi. Zakazał rolnikom wykorzystywania ziarna do zasiewu pól. Następnie w wyniku wybuchu w marcu 1764 roku epidemii cholery, zakazał ruchu ubogich do wjazdu do stolicy - Palermo. W latach 1772-1773 z okazji nowego głodu, Senat wybrał Cesara Caetaniego Prince of Cassaro na szefa rządu. Nagła śmierć Cassaro położyła kres nowym reformom. Obowiązki ponownie przejął Fogliani. Podejrzewa się, że Fogliani przyczynił się do jego śmierci. Ostatecznie przeciw polityce Foglianiego wybuchło powstanie w Palermo (19-20 sierpnia 1773). Fogliani uciekł i udał się do Messina.

Latem 1774 roku powrócił do Neapolu, gdzie został przyjęty przez młodego króla Ferdynanda, który był wówczas pod wpływem wszechwładnego ministra Bernarda Tanucci'ego. Następnie udał się do Hiszpanii, lecz wrogość hrabiego Aranda spowodował iż w styczniu 1775 roku powrócił do Neapolu, gdzie Tanucci został pozbawiony rządów. W 1778 roku wrócił do rodzinnego miasta, gdzie zmarł w dwa lata później.


Żródła:

Giovanni Fogliani Sforza d'Aragona w "Wikipedii" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Giovanni Fogliani Sforza D'Aragón w "Geneall" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk