Jean-François-Nicolas de Bette (urodzony w Brukseli 6 grudnia 1667 roku, zmarł w Madrycie 11 stycznia 1725 roku)

Syn Ambrosiusa Augustinusa de Bette, II markiza van Leyde, barona van Péronne i Dorothey Brigitty Frederiki de Croy-Solre, markizy de Forest.

III markiz van Leyde od 1667 roku do 11 stycznia 1725 roku, baron de Peronne, wicekról Sycylii od 1718 roku do 1719 roku.

W Conde 11 grudnia 1722 roku poślubił Annę Marię Louisę Charlottę de Croy-Roeulx (urodzona w Mons 7 kwietnia 1706 roku, zmarła w Paryżu 30 września 1792 roku), hrabinę od 11 grudnia 1722 roku, córkę Philippe-François księcia de Croy i Anne Louise de La Tramerie.

Belgijski (Niderlandy Hiszpańskie) arystokrata na służbie króla Hiszpanii Filipa V.

31 marca 1703 roku odznaczony Orderem Złotego Runa. W armii hiszpańskiej był generałem-pułkownikiem piechoty i większość swojego życia był dowódcą generalnym Aragonii i Majorki. W latach 1718-1719 był naczelnym dowódcą hiszpańskich wojsk w Sycylii.

Znany z udziałów w wojnie koalicyjnej, kiedy to dowodził wojskami hiszpańskimi, którzy zdobyli Sycylię wspólnie z Austriakami w latach 1718-1719. Zwycięsca dowódca w bitwie pod Milazzo w 1718 roku i w bitwa pod Francavilla w 1719 roku. Wziął udział w "czwórprzymierzu" które zostało utworzone 2 sierpnia 1718 roku: Cesarstwo Austriackie, Anglia, Francja oraz Księstwo Sabaudii zawarty przeciwko Hiszpanii i ponowniu floty wojennej na zachodnio-śródziemnomorskich wybrzeży Włoch, która dominowała w ciągu ostatnich trzech lat przed zawarciem w 1713 roku traktatu w Utrecht.

W latach 1720-1721 prowadził udane wyprawy w trakcie których bronił Ceutę przed sultanem Mulaj Ismailem. Za swoje zasługi otrzymał tytuł Granda Hiszpanii nadany przez króla Filip V Hiszpańskiego w 1721 roku. Zmarł w Madryt w 1725 roku.


Żródła:

Jean François de Bette w "Wikipedii" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Giovan Francesco di Bette w "Wikipedii"


genealogia rodu de Bette tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk