Ludwik I "Dzięcię" Guilhemid-Sunifred z Urgel (urodzony w Catanii w 1338 roku, zmarł w Agira 16 października 1355 roku) herb

Syn Piotra II Guilhemid-Sunifred z Urgel króla Sycylii i Elżbiety Meinhardyn de Görtz von Kärnten, córki Ottona II Meinhardyn de Görtz von Kärnten, hrabiego Tyrolu.

Król Sycylii od 15 sierpnia 1342 roku do 16 października 1355 roku.

Kiedy jego ojciec zmarł w 1342 roku, Ludwik I miał zaledwie pięci lat, pod regencją księcia Radazzo, Juan de Aragón i jego matki. Przez ten okres mieszkał do 1347 roku w Randazzo.

Jego panowanie przeszedł delikatny okres kryzysu gospodarczego i stabilności politycznej. Podczas zimy 1347 roku doszło do epidemii dżumy, zwanej czarną śmiercią, która trwała przez rok, doprowadzając do wyludnienia państwa.

Tuż przed śmiercią w 1348 roku książę Randazzo powołał Katalońską Radę Regencyjną na czle której stanął Blasco II Alagona lub z Alagona (d'Alagona, Alagona) "Młodszy", który nie był lubiany przez szlachtę sycylijską. Rywalizacja wśród szlachty sycylijskiej doprowadziło do wybuchu wojny domowej, trwającej przez rok. Ludwik i Rada Regencyjna musiał wysłać wojska królewskie przeciwko rodzinie Chiaramonte. W 1350 roku doszło do kompromisowego pojednania.

Przyczyną dżumu został regent Juana de Aragóna, który zmarł w 1348 oku. Ludwik przed epidemią schował się w twierdzy Agira na zamku Aci. Jednak pandemia dosiągnęła króla-chłopca, który zmarł w twierdzy w dniu 16 października, mają zaledwie 17 lat.

Został pochowany w katedrze Catanii.


Żródła:

Luis de Sicilia w "Wikipedii" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk