Piotr II Guilhemid-Sunifred z Urgel (urodzony w 1304 roku, zmarł w Calascibettcie 15 sierpnia 1342 roku) herb

Syn Fryderyka II Guilhemid-Sunifred z Urgel króla Sycylii i Eleonory Robertyng-Capet-d'Anjou, córki Karola II Robertyng-Capet-d'Anjou króla Neapolu.

Król Sycylii od 25 czerwca 1337 roku do 15 sierpnia 1342 roku.

W Katalonii 23 kwietnia 1322 roku poślubił Elżbietę Meinhardyn de Görtz von Kärnten (urodzona około 1298 roku, zmarła zapewne w 1347 roku), córkę Ottona II Meinhardyn de Görtz von Kärnten hrabiego Tyrolu i Eufemi Piastównej, córki Henryka V "Grubego" księcia legnickiego, wrocławskiego.

Pokój między Sycylią a Neapolem nie trwał długo. Panujący w Neapolu następca Karola II Kulawego (zmarł w 1309 roku) jego syn Robert I Mądry, zaniepokojony sojuszem jaki Fryderyk II zawarł z cesarzem Henrykiem VII, w 1314 roku najechał na Sycylię. Walki Sycylijczyków z Robertem Mądrym, popieranym przez Francję i papiestwo, trwały przez kolejne dziesięciolecie. W 1321 roku Fryderyk II chcąc umocnić pozycję swego rodu mianował za zgodą możnych swego najstarszego syna współwładcą Sycylii i uznał prawa królów Aragonii do dziedziczenia na wypadek wygaśnięcia jego rodu. Podczas kolejnych walk z Andegawenami Piotr dał się poznać jako dowódca floty morskiej, w 1327 roku dowodził flotą, która wspomagała króla Niemiec Ludwika IV w czasie jego wyprawy do Włoch po koronę cesarską.

Schyłek panowania Fryderyka II (zmarł w 1337 roku) to okres osłabnięcia władzy królewskiej. Ojciec Piotra II, chcąc zachować królestwo dla swego rodu, poczynił wiele ustępstw na rzecz szlachty i baronów. Gdy po śmierci swego ojca Piotr II objął pełnię władzy na wyspie, toczyły się tam walk wewnętrzne pomiędzy rodzinami Chiaramonte a Ventimiglia. Lawirując pomiędzy tymi stronnictwami, które nie wahały się szukać pomocy poza krajem, np. u neapolitańskich Andegawenów, Piotr II obdarowywał przywilejami i nadaniami ziemskimi raz jedną partię, raz drugą. W konsekwencji prowadziło to do coraz większego osłabienia autorytetu władzy króla, który nie potrafił zapobiec walkom i grabieniu ludności przez żołdaków pozostających na usługach baronów.

Na domiar złego Piotr II musiał borykać się z nieustającymi roszczeniami do wyspy Roberta Mądrego, ciągle popieranego przez papiestwo, które sycylijskie królestwo uważało za swoje lenno. Piotr II kontynuował politykę zagraniczną swego ojca opierając się na sojuszu cesarzem Ludwikiem IV Bawarskim, którego zwalczał papież Benedykt XII, forsujący na tron cesarski Roberta Mądrego. Papież, nie mogąc pogodzić się z oddaniem Sycylii w lenno cesarskie przez Fryderyka II, ogłosił, iż pozbawia Piotra II praw do tronu, ogłosił go niezdolnym do sprawowania władzy, a następnie w 1338 roku nałożył na niego ekskomunikę. Poczynania papieża miały ułatwić zadanie Robertowi Mądremu, który w tym samym roku podjął kolejną próbę inwazji na Sycylię, powtórzoną cztery lata później, kiedy to Andegawen zdołał zająć miasto Milazzo, jednak Piotrowi udało się utrzymać władzę na wyspie.

Przeczuwając zbliżającą się śmierć król ustanowił swego brata Jana regentem królestwa, na czas małoletniości swego syna Ludwika I. Piotr II zmarł 15 sierpnia 1342 roku.


Żródła:

Piotr II w "Wikipedii"