Wilhelm I "Zły" de Hauteville (urodzony w Palermo, w 1120 roku, zmarł w Palermo, 7 maja 1166 roku) herb

Syn Rogera II de Hauteville księcia Apulii, króla Sycylii i Beatrix de Rethel, córki hrabiego Ithiera de Rethel, kasztelana Vitry.

Król Sycylii od 26 lutego 1154 roku do 7 maja 1166 roku.

W 1171 roku poślubił Małgorzata Jimenez (urodzona w 1128 roku, zmarła w Palermo w 1182 roku lub w 1183 roku), córkę Garcíi VI Ramírez "Odnowiciela" Jimenez, króla Nawarry i Małgorzaty de l'Aigle, córki Gilberta de l'Aigle hrabiego de Perche.

Śmierci jego trzech starszych braci między 1138 i 1148 rokiem zmieniły jego położenie, chociaż kiedy jego zmarł Wilhelm nie posiadał odpowiedniego przygotowania do sprawowania samodzielnych rządów.

Swój przydomek "Zły", jak go nazwał słynny historyk Falclandus - zawdzięczał normańskim baronom, którzy sprzeciwiali się centralistycznej polityce króla. To jest oczywiste, że Wilhelm był o wiele gorszym w charakterze i energii od swojego ojca.

Najbliższym współpracownikiem Wilhelma i faktycz­nie sprawował rządy w państwa kanclerz Maio z Bad , człowiek niskiego pochodzenia, których otrzymał tytuł "ammiratus ammiratorum", zwolennik ograniczenia uprawnień możnych i wol­ności miast. Pierwsze działania podjęte w tym kie­runku wywołały bunt normańskich baronów w Apu­lii pod przywództwem Roberta z Bassavilla, hrabiego Lorotello. Przeciwko Wilhelmowi wystąpił również cesarz Fryderyk I Barbarossa, papież Hadrian IV i ce­sarz bizantyński Manuel I Komnen. Wojska Manuela I wylądowały w 1155 roku w Apulii, zajęły Bari i Trani, rozpoczynając oblężenie Brindisi. Wycofanie się z woj­ny cesarza Fryderyka I Barbarossy, którego rycerstwo nie chciało walczyć na południu Włoch, umożliwiło Wilhelmowi przygotowanie kontrofensywy. Wilhelm I nie pozbawiony dowódczego talentu 28 maja 1156 roku przeszedł do ofensywy i w konsekwencji zadały Bizantyńczykom cięż­ką klęskę pod Brindisi, odzyskał Bari i zepchnęły resztki nieprzyjacielskiej armii do morza. Wkrótce potem Maio z Bari krwawo rozprawił się z buntownikami i przywołał baronów do posłuszeń­stwa.

18 czerwca 1156 roku zawarto w Benewencie tra­ktat z papieżem Hadrianem IV, który uznał tytuł królewski Wilhelma. Następnie Wilhelm, zapewne po usilnych zabiegach dyplomatycznych kanclerza Maio, w dwa lata później zakończono wojnę z cesarzem bizantyńskim i, korzystając z pośrednic­twa papieża, podpisano z nim układ pokojowy w 1158 roku. Sukcesy na terenie Italii zostały okupione utratą po­siadłości w północnej Afryce. W latach 1156-1160 wyparto Normanów z Safakisu, Trypolisu, Dżerby, Gabesu i wysp Kerkenna. Ostatni bastion normań­skiego panowania w Afryce - miasto Mahdija ­został zajęty przez Almohadów 21 stycznia 1160 roku.

Polityka wszechwładnego ministra doprowadziła do zawiązania się spisku w listopadzie 1160 roku. 10 listopada najbliższy współpracownik monarchy, Maio z Bad, zginął zamordo­wany w Palermo, a Wilhelm znalazł się w rękach rebeliantów. Spiskowcy następnie uwięzili króla, którego zamierzyli następnie zamordować albo usunąć z tronu. Jednakże dzięki armii i mieszczaństwu stolicy król został uwolniony i odzyskał władzę. Spiskowców król natychmiast kazał aresztować i stracić. W ten sposób uwolniony od feudalnych buntowników, Wilhelm powierzył rządy Matthew d'Agello.

W ostatnich latach rządów popierał papieża Aleksandra III i zwalczał antypapieża Wiktora IV, wysuniętego przez cesarza Fryderyka I Barbarossę. Wysłane przez Wilhelma oddziały normańskie w listopadzie 1165 roku osadziły Aleksandra III na Luteranie. Aby zapewnić bezpieczeństwo papieżowi Aleksandrowi III z własnej kiesy wyłożył pieniądze i powołał straż papieską składających się z samych Normandczyków i którą umieścił w Pałacu Laterański wraz z papieżem.


Żródła:

"Słownik władców Europy średniowiecznej" - pod redakcją Józefa Dobosza i Macieja Serwańskiego