Fryderyk I Ydulfing Heski (urodzony na zamku w Kassel (Hesja), 23 kwietnia 1676 roku, zmarł w Sztokholmie, 25 marca 1751 roku) herb

Syn Karola I Ydulfing, landgrafa Hesji i Marii Amalii Kettler, córki Jakuba Kettlera, księcia Kurlandii i Semigalii.

Książę małżonek Szwecji od 1718 roku do 29 lutego 1720 roku, król Szwecji i książę Pomorza Zachodniego od 24 marca 1720 roku do 25 marca 1751 roku, landgraf heski na Kassel i Homburgu od 23 marca 1730 roku do 25 marca 1751 roku.

Poślubił w Berlinie 31 maja 1700 roku Ludwikę Dorotę Zofię Hohenzollern Brandenburskiej (urodzona na zamku w Berlinie, 29 września 1680 roku, zmarła na zamku w Kassel (Hesja), 23 grudnia 1705 roku), córkę Fryderyka I Hohenzollern, księcia-elektor Brandenburgii, księcia Prus, I króla w Prusach i Elżbiety Henrietty Ydulfing, córki Wilhelma VI Ydulfing, landgrafa Hesji na Kassel. W Stockholmie, 4 (15) maja 1715 roku z Ulrykę Eleonorę Wittelsbach (urodzona w Sztokholmie, 23 stycznia 1688 roku, zmarła w Sztokholmie, 24 listopada 1741 roku), córkę Karola XI Wittelsbacha, króla Szwecji, palatyna Dwu Mostów i Ulryki Eleonory Oldenburskiej, córka Fryderyka III Oldenburskiego, króla Danii, królową Szwecji, księżą Pomorza Zachodniego, regentkę Szwecji.

Był on potomkiem jednej z linii dynastii heskiej, będącej z kolei odgałęzieniem francuskiej dynastii z Louvaine. Panował w czasie tzw. "wieku wolności" - 52-lelniego okresu rządów parlamentarnych w XVIII-wiecznej Szwecji.

Od młodości poświęcił się karierze wojskowej, podczas wojny o sukcesję hiszpańską w latach 1701-14 był generałem w służbie republiki holenderskiej. W 1718 roku brał udział w kampanii norweskiej Karola XII. Po śmierci króla (do której sam być może się przyczynił, 30 listopada [11 grudnia] 1718 roku objął dowództwo armii szwedzkiej w randze generalissimusa. Po wstąpieniu żony na tron Szwecji (24 marca [4 kwietnia] 1719 roku) uzyskał tytuł księcia-małżonka (predykat Królewska Wysokość), a po jej abdykacji 24 marca [4 kwietnia] (wedle części opracowań stało się to 4 [15] kwietnia) 1720 roku został proklamowany królem Szwecji. Koronacja odbyła się 3 [14] maja 1720 roku w kościele św. Mikołaja (Wielkim Kościele - Storkyrkan) w Sztokholmie, a dokonał jej arcybiskup uppsalski Maciej Steuchius.

Tron zawdzięczał poparciu antyabsolutystycznego ugrupowania parlamentarnego. Praktycznie bezsilny w ciągu 31 lat panowania, czas spędzał na polowaniach i romansach.

Był władcą słabym i niezdolnym do sprzeciwu wobec szwedzkich możnowładców, zgrupowanych w "partii kapeluszy" (Hattpartiet). Kilkakrotnie próbował szantażować posłów groźbą abdykacji, jednak oni nie zgodzili się na poszerzenie władzy monarszej.

Po śmierci ojca 23 marca 1730 roku objął w posiadanie swoje dziedziczne księstwo jako landgraf heski na Kassel, powierzając jednocześnie funkcję namiestnika młodszemu bratu Wilhelmowi (VIII) jako regent.

Za jego rządów doszło do podpisania pokoju w Nystad, kończącego III wojnę północną. Na mocy traktatu pokojowego Szwecja utraciła pozycję mocarstwa i oddała Karelię, Ingrię, Estonię i Inflanty pod panowanie Rosji.

Fryderyk był jedynym królem Szwecji z dynastii heskiej. Nie posiadał prawnych następców. Po jego śmierci tron szwedzki objął Adolf Fryderyk, przedstawiciel dynastii Holstein-Gottorp. Jego sukcesorem w Hesji został młodszy brat Wilhelm VIII. Największą zasługą Fryderyka I dla Szwecji było stworzenie w 1748 systemu orderowego z Orderem Serafina na czele, który bardzo sprawnie funkcjonował aż do zmiany konstytucji w 1975.

Jego dziadkami ze strony matki byli Jakub Kettler, książę Kurlandii w latach (1638-1682) i Ludwika Szarlotta, córka elektora brandenburskiego i księcia pruskiego Jerzego Wilhelma Hohenzollerna. Rodzicami jego ojca byli Wilhelm VI, landgraf heski na Kassel (1637-1663) i Jadwiga Zofia, córka Jerzego Wilhelma i siostra Ludwiki Szarlotty.

Fryderyk nie posiadał potomstwa zarówno z pierwszego, jak i drugiego małżeństwa. Miał jednak trójkę nieślubnych dzieci, których matką była jego metresa Jadwigą Ulryką (urodzona 30 paździenrika 1714 roku, zmarła 11 lutego 1744 roku), córką Everta Fryderyka (Dyderyka) Taube, w 1734 roku kreowaną hrabiną Hessenstein:

Fryderyka Wilhelmina von Hessenstein (urodzona 1 marca 1735 roku, zmarł latem 1734 roku),

Fryderyk Wilhelm von Hessenstein (urodzony 10 marca 1735 roku, zmarł 27 lipca 1808 roku), senior na Schmoll, Hohenfelde, Todendorff, Clamp, Vogelstorf i Holsten, hrabia Rzeszy od 1741 roku, hrabia Szwecji od 1742 roku, feldmarszałek, szwedzki Tajny Radca, generalny gubernator Pomorza od 1776 roku do 1791 roku, książę von Hessenstein od 1785 roku, po nim potomstwo z nieprawego łoża,

Karol Edward von Hessenstein (urodzony 26 listopada 1737 roku, zmarł 17 kwietnia 1769 roku), hrabia Rzeszy od 1741 roku, hrabia Tynnelsö od 1742 roku, generał-lejtnant. Zmarł bezżennie i bezpotomnie,

Jadwiga Amalia von Hessenstein (urodzona 9 grudnia 1743 roku,, zmarła 6 maja 1752 roku).

Zmarł 25 marca [5 kwietnia] 1751 roku na zamku w Sztokholmie i spoczął w kościele na wyspie Riddarholmen (Riddarholmskyrkan) w Sztokholmie. Zgodnie z zawartymi wcześniej układami sukcesyjnymi koronę Szwecji odziedziczył książę holsztyński Adolf Fryderyk, od 1743 roku oficjalny następca tronu.


Żródła:

Fryderyk I Heski w "WikipediA"


"Tom VI. DYNASTIA PALATYNÓW" - autor: Karczewski Przemysław