Fryderyk I Ydulfing Heski (urodzony w Kassel, Hesja-Kassel, 23 kwietnia 1676 roku, zmarł w Sztokholmie, 25 marca 1751 roku) herb

Synm Karola I Ydulfing, landgrafa Hesji i Marii Amalii Kettler, córki Jakuba Kettlera, księcia Kurlandii i Semigalii.

Książę małżonek Szwecji od 1718 roku do 29 lutego 1720 roku, król Szwecji i książę Pomorza Zachodniego od 29 lutego 1720 roku do 25 marca 1751 roku, landgraf heski na Kassel i Homburgu od 22 marca 1730 roku do 25 marca 1751 roku.

Poślubił w Berlinie 31 maja 1700 roku Ludwikę Dorotę Zofię Hohenzollern Brandenburskiej (urodzona w Berlinie, 19 września 1680 roku, zmarła w Kassel, 23 grudnia 1705 roku), córkę Fryderyka I Hohenzollern, księcia-elektor Brandenburgii, księcia Prus, I króla w Prusach i Elżbiety Henrietty Ydulfing, córki Wilhelma VI Ydulfing, landgrafa Hesji na Kassel. Ożenił się w Stockholmie 4/15 maja 1715 roku z Ulrykę Eleonorę Wittelsbach (urodzona w Sztokholmie, 23 stycznia 1688 roku, zmarła w Sztokholmie, 24 listopada 1741 roku), córkę Karola XI Wittelsbacha, króla Szwecji, palatyna Dwu Mostów i Ulryki Eleonory Oldenburskiej, córka Fryderyka III Oldenburskiego, króla Danii, królową Szwecji, księżą Pomorza Zachodniego, regentkę Szwecji.

Fryderyk I objął władzę królewską w Szwecji po swojej żonie Ulryce Eleonorze, która abdykowała na jego rzecz. Był władcą słabym i niezdolnym do sprzeciwu wobec szwedzkich możnowładców, zgrupowanych w "partii kapeluszy" (Hattpartiet). Kilkakrotnie próbował szantażować posłów groźbą abdykacji, jednak oni nie zgodzili się na poszerzenie władzy monarszej. W Hesji-Kassel reprezentował go jego młodszy brat Wilhelm VIII jako regent.

Za jego rządów doszło do podpisania pokoju w Nystad, kończącego III wojnę północną. Na mocy traktatu pokojowego Szwecja utraciła pozycję mocarstwa i oddała Karelię, Ingrię, Estonię i Inflanty pod panowanie Rosji.

Fryderyk był jedynym królem Szwecji z dynastii heskiej. Nie posiadał prawnych następców. Po jego śmierci tron szwedzki objął Adolf Fryderyk, przedstawiciel dynastii Holstein-Gottorp. Jego sukcesorem w Hesji został młodszy brat Wilhelm VIII. Największą zasługą Fryderyka I dla Szwecji było stworzenie w 1748 systemu orderowego z Orderem Serafina na czele, który bardzo sprawnie funkcjonował aż do zmiany konstytucji w 1975.

Jego dziadkami ze strony matki byli Jakub Kettler, książę Kurlandii w latach (1638-1682) i Ludwika Szarlotta, córka elektora brandenburskiego i księcia pruskiego Jerzego Wilhelma Hohenzollerna. Rodzicami jego ojca byli Wilhelm VI, landgraf heski na Kassel (1637-1663) i Jadwiga Zofia, córka Jerzego Wilhelma i siostra Ludwiki Szarlotty.

Fryderyk nie posiadał potomstwa zarówno z pierwszego, jak i drugiego małżeństwa. Miał jednak trójkę nieślubnych dzieci, których matką była jego metresa Jadwiga Taube:

Fryderyk Wilhelm von Hessenstein (1735-1808),

Karol Edward von Hessenstein (1737-1769),

Jadwiga Amalia (1743-1752).


Żródła:

Fryderyk I Heski w "WikipediA"