Alfonsa III Robertyng-Capet z Poitiers (urodzony 11 listopada 1220 roku, zmarł w Corneto koło Sieny 21 sierpnia 1271 roku) herb

Syn Ludwika VIII "Lwa" Robertyng-Capet króla Francji i Blanki Alfonsina (Robertyng-Capet-Bourgogne-de Mâcon) Kastylijskiej, córki Alfonsa VIII "Szlachetnego" Alfonsina (Robertyng-Capet-Bourgogne-de Mâcon) króla Kastylii.

Hrabia Poitiers, Poitou, Saintonge i Owernii, książe d'Auvergne od 8 listopada 1226 roku 21 sierpnia 1271 roku jako Alfons, regent Francji od 1248 roku do 1254 roku jako Alfons. Hrabia Tuluzy, książe Narbonne, pan de Castres i Mirepoix, markiz Prowansji od 27 września 1249 roku do 25 sierpnia 1271 roku jako Alfons III.

13 czerwca 1234 roku lub 1241 roku [26 czerwca 1229 roku (papieska dyspensa)] poślubił Bł. Joannę Mérovingienne-Guilhemide-Raimondine-Fredelon de Rouergue (urodzona w 1220 roku, zmarła w Corneto, w Toskanii, niedaleko Sieny 20 lub 25 sierpnia 1271 roku), hrabinę Tuluzy, księżną Narbonne, panią de Castres i Mirepoix, markizę Prowansji, córkę Rajmunda VII Mérovingienne-Guilhemide-Raimondine-Fredelon de Rouergue z Saint-Gilles hrabiego Tuluzy, księcia Narbonn i markiza Prowansji i Sanczy Aragońska, córki Alfonsa II "Wstydliwego, Cnotliwego" Aragońskiego króla Aragonii, hrabiego Barcelony i Prowansji.

Był piątym znanym synem (a ósmym dzieckiem w ogóle) swoich rodziców. Imię zapewne otrzymał po dziadku - królu Kastylii Alfonsie VIII. Śmierć ojca w 1226 roku sprawiły, że Alfonsowi w wyniku zapisu w testamencie Ludwika VIII z 1225 roku przypaść miały jako apanaże Hrabstwo Poitiers (Poitou, Saintonge) i Owernia. Oficjalnie otrzymał tytuł hrabiego Poitiers oraz lenna: Poitou i Owernię 24 czerwca 1241 roku w Saumur, gdy został pasowany na rycerza (Sans Pareille).

Zgodnie z porozumieniem zawartym jeszcze 16 marca 1227 roku między Blanką i Ludwikiem IX a zbuntowanymi baronami Alfons miał pojąć za żonę Izabelę, córkę jednego z buntowników Hugona X z Lusignan i jego drugiej żony Izabeli d'Angouleme, do ślubu jednak nie doszło. Nie jest znana natomiast dokładna data zawarcia małżeństwa Alfonsa z dziedziczką hrabstwa Tuluzy - Joanną. Rajmund VII już w traktacie paryskim z 1229 roku zgodził się na nie, do ślubu doszło jednak dopiero albo w 1236 lub 1237 roku, albo też w 1238 roku.

Podczas uroczystości w Saumur złożył mu hołd niedoszły teść - Hugo z Lusignan, który jednak cofnął już w Boże Narodzenie 1241 roku. Rewoltę zbuntowanego wasala, wspieranego przez angielskiego króla Henryka III i teścia Alfonsa - Rajmunda VII udało się stłumić przy wydatnej pomocą królewskiego brata Ludwika IX, gdy Alfons pokonał przeciwników 21 lipca 1242 roku w Bitwie pod Taillebourg.

25 sierpnia 1249 roku Alfons wypłynął z Marsylii do Ziemi Świętej, by wraz z nowymi wojskami z Francji dołączyć do wojsk szóstej wyprawy krzyżowej. Do Damietty dotarł po prawie dokładnie dwóch miesiącach - 24 października 1249 roku. Pojmany przez muzułmanów podczas odwrotu do Damietty po nieudanej próbie zdobycia Al-Mansury w pierwszych dniach kwietnia 1250 roku, został uwolniony dopiero po zapłacie okupu przez brata Ludwika po 6 maja tego roku. W sierpniu Alfons wyruszył z powrotem do Francji.

W 1252 roku po śmierci Blanki Kastylijskiej został współregentem (wspólnie ze swoim bratem Karolem Andegaweńskim) na czas nieobecności Ludwika IX, który ostatecznie wrócił do kraju w 1254 roku. W lecie tego roku Alfons doznał częściowego paraliżu, który co prawda ustąpił, ale pozostały po nim przez pewien czas zaburzenia wzroku. W tym czasie miał znaczny udział w rokowaniach, które doprowadziły do traktatu paryskiego w 1259 roku, w którym król angielski Henryk III uznał straty terytorialne we Francji (włącznie z Normandią, Maine, Andegawenią i Poitou) w zamian za cofnięcie przez Francję poparcia dla buntowników w Anglii.

Wzmacniał autorytet władzy na terenie hrabstwa Tuluzy, był sumiennym i drobiazgowy administratorem. Uczciwy i rozsądny, pomimo swojego wrodzonego despotycznego charakteru i ciągłej potrzeby pieniądza, chronił mieszczaństwo przed nadużyciami szlachty. Za jego rządów w hrabstwie Tuluzy nastąpił gwałtowny przyrost liczby konsulatów, tj. mających przywileje i częściowy samorząd oligarchii miejskich, wzorowanych na włoskich magistratach. Podejmował próby centralizacji administracji, tym samym przygotowując grunt do przyszłego zjednoczenia z koroną. Statuty zwane "Alfonsina", nadane miastu Riom, stały się kodeksem prawa publicznego dla Owerni. Dzięki jego działalności na spustoszonych przez działania wojenne krucjat przeciwko albigensom doszło do gospodarczego rozkwitu. Jako gorliwy katolik był zdecydowanym przeciwnik kataryzmu - w wyniku ciągłych prześladowań doszło w latach 70. XIII wieku w Langwedocji do ostatecznego załamania się tego ruchu. Był również znany z zarządzenia wygnania Żydów z Poitou w 1249 roku.

Umarł bezpotomnie w czasie powrotu z kolejnej krucjaty we Włoszech. Pochowany został w Bazylice Saint-Denis. Po jego śmierci prawie cały obszar hrabstwa Tuluzy wszedł w skład korony francuskiej, podobnie jak hrabstwo Poitiers. Jedynie obszar hrabstwa Venaissin został darowany Stolicy Apostolskiej i włączony w 1274 roku do posiadłości papieskich.


Żródła:

Alfons z Poitiers w "WikipediA"


ALPHONSE de France w "MedLands" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Alphonse III de France w "Geneall" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk