Aimary [Amaury] VI (VII) de Montfort (urodzony w 1192 roku, zmarł w Otranto w kwietniu 1241 roku) herb

Syn Simona IV de Montfort, V earla de Leicester i Alix de Montmorency, córki Boucharda IV de Montmorency.

Książe de Narbonne, wicehrabia de Béziers i Carcassonne jako Aimary [Amaury] IV, senior de Montfort jako Aimary [Amaury] VII od 25 czerwca 1218 roku do 1223 roku, hrabia Tuluzy jako Aimary [Amaury] I od 25 czerwca 1218 roku do 14 stycznia 1224 roku, tytularny hrabia Tuluzy jako Aimary [Amaury] I od 14 stycznia 1224 roku do kwietnia 1241 roku, hrabia de Montfort jako Aimary [Amaury] I od 1223 roku do kwietnia 1241 roku, Connétable Francji od grudnia 1231 roku do kwietnia 1240 roku.

W Carcassonne w 1214 roku (per procuro), w 1222 roku (pro futuro) poślubił Beatrix de Robertyng-Bourgogne-Viennois (urodzona około 1205 roku, zmarła 17 września po 1248 roku), córkę Guigues VI, delfina Viennois i Beatrix von Sabran, hrabiny de Gap i de Embrun, córki Rainona I de Sabran, seniora de Castellar i d' Ansouis.

Uczestnik krucjaty przeciwko katarom w 1209 roku pod wodzą swego ojca i będącego jej konsekwencją podboju hrabstwa Tuluzy oraz całej Langwedocji. Z inicjatywy ojca pasowany w 1213 roku przez biskupa Orleanu, Maurycego z Seignelay na „rycerza Chrystusa" w Castelnaudary. Po śmierci ojca w 1218 roku odziedziczył zdobycze, nie był jednak w stanie ich utrzymać wobec kontrofensywy Rajmunda VI z Tuluzy, a po jego śmierci w 1222 roku, Rajmunda VII, który otrzymał z powrotem z rąk papieża tytuł hrabiego Tuluzy. Wobec słabnącego zapału swoich podkomendnych próbował w 1221 roku powołać do życia nowy zakon rycerski, mających walczyć z kataryzmem, jednak ta inicjatywa pomimo początkowego poparcia papieża Honoriusza III nie zakończyła się sukcesem. W 1223 roku porzucił ostatecznie Langwedocję, a w 1225 roku przekazał swe prawa królowi Francji Ludwikowi VIII. W traktacie paryskim w 1229 roku ostatecznie zrzekł się wszelkich roszczeń do ziem w południowej Francji, otrzymał za to po swym wuju, Mateuszu II z Montmorency, urząd konetabla Francji w 1230 roku. Po dojściu do pełnoletności brata Szymona, zrezygnował na jego rzecz z pretensji do tytułu earla Leicester oraz posiadłości w Anglii, pozostając przy rodowych posiadłościach w Île-de-France, z głównym ośrodkiem w Montfort-l'Amaury.

Brał udział w walkach w Palestynie 13 listopada 1239 roku, pod Gazą trafił do niewoli. Był więziony w Kairze, został uwolniony w 1241 roku. Zmarł w Otranto w Apulii podczas drogi powrotnej do domu.


Żródła:

AMAURY de Montfort w "MedLands" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Amalryk z Montfort w "WikipediA"


Amaury IV w "Geneall" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk