Bernard I Mérovingienne-Guilhemide (urodzony w 795 rokiu, ścięty w Tuluzie na przełomie stycznia i czerwca 844 roku) herb

Syn Wilhelma Mérovingienne-Guilhemide hrabiego Tuluzy, księcia Septimania i Cunégonde d' Austrasie.

Hrabia d'Autun 826 roku do do 830 roku, hrabia i książę de Septimania i de Gothia, hrabia de Narbonne, de Beziers, de Agde, de Melguelh, de Nimes, de Uzes i Lodeve od 828 roku do 832 roku i od 835 roku do 844 roku, hrabia de Roussillon od 835 roku do 843 roku, hrabia de Osona w 826 roku, markiz de La Marche, hrabia Barcelony i Girony od 826 roku do 832 roku i od 835 roku do 844 roku, hrabia Carcassonne od 837 roku do 844 roku, hrabia Tuluzy od 835 roku do 844 roku.

Poślubił w Akwizgranie 23 czerwca 824 roku Doda (Dhuodo, Duodčne) d'Agen (urodzona około 803 roku, zmarła około 2 lutego 843 roku), córki Sancho I López, księcia Gaskonii i N. Galindes.

Podczas swoich rządów, był jednym z najbliższych doradców od cesarza Ludwika "Pobożnego" i zwolennikiem wojny z Maurami oraz przeciwnikiem interesów Wizygotów.

Bernard był hrabią w Barcelonie i kilku innych krajach na terenie Hiszpanii. Pojawia się jako książe (DUX), chociaż zakres, w jakim to było oznaczone dotyczy formy wojskowej, jest niejasne. Ponadto był tytułowany jako margrabia (MARCHIO). Oto jego tytuły, pojawiające się w kilku podstawowych źródłach:

Bernhardus pochodzi Barcinonensis - Bernard, hrabia Barcelony;

Duce Bernhardo - książę Bernard,

prafatus Bernardus - Prefekt Bernard,

Bernhardum Barcenonensium ducem - Bernard, książę Barcelona,

Bernardus comes marca Hispanica - Bernard, hrabia marchii Hiszpanii,

Bernardo comiti Tolosano - Bernard, hrabia Tuluzy.

Bernard po raz pierwszy został potwierdzone w zapisach historycznych, jako jeden z czterech synów w dokumencie pochodzącym ojca z 14 grudnia 804 roku lokowania klasztoru w Gellone.

Bernard odziedziczyli hrabstwo Tuluzy. Na początku rządów został zmuszony do stłumienia buntu szlachty. Młody hrabia otrzymał pomoc od cesarza, w zajęciu przyległych terenów na którym rozprzestrzeniał sie bunt szlachty. Zbuntowana szlachta poprosiła o pomoc emira Kordoby Abd ar-Rahmana II, jedynego potężnego władcy, który zagrażał Frankom. Abd ar-Rahman wysłał generała Ubayd Abu Marwana do Saragossy w maja 827 roku, który najechał na Barcelonę, a samo miasto zdobył w lecie 827 roku, które zostało doszczetnie splądrowane.

Z chwilą kiedy cesarz dowiedział się o zjaęciu Barcelony przez muzułmanów, wysłał swojego drugiego syna Pepin króla Akwitanii. Gdzy Pepin przybył do Barcelony wojska Abu Marwana powróciły na terytorium muzułmańskie pod koniec 827 roku.

Ta ulga, postrzegany jako zwycięstwo, znacznie wzrosła prestiż Bernarda. Choć zniszczonym powiatu Ausona, zależność Barcelony, pozostały wyludnione do połowy IX wieku, jego ruina została nadana późnego przybycia Hugh i Matfird. Obu przypadkach były pozbawieni swoich powiatów w Zgromadzeniu w Akwizgranie w 828. W tym zespole, Orléans przyznano Odo i brat Bernard Gaucelm otrzymał lenna z Conflent i Razes . Jak Leibulf Prowansji zmarł wiosną, jego ogromne Panowania - Narbonne , Béziers , Agde , Melgueil , Nîmes , i prawdopodobnie Uzes - zostały przypisane do Bernarda. Od tej szerokiej ofercie honores w Septimania Bernard wziął tytuł "księcia Septimania". W innym zespole, w Ingelheim w czerwcu, raid odwet na terytorium Cordoban została uznana, ale chociaż armia zebrała w Thionville , nie wprowadzić tereny kontrolowane przez Bernarda jako ryzyko muzułmańskich najazdów wydawało się, że spadła.


Żródła:

Bernard of Septimania w "WikipediA" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


BERNARD w "MedLands" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


BERNARD w "MedLands" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


BERNARD w "MedLands" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Bernard de Setimania w "Geneall" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk