Simon IV "Starszy" de Montfort (urodzony w 1165 roku, zmarł w Tuluzie 25 czerwca 1218 roku) herb

Syn Simona III de Montfort, seniora de Montfort-l' Amaury, hrabiego d'Evreux i Amicie de Beaumont-le-Roger, hrabiny de Leicester, córki Roberta III de Beaumont-le-Roger, III earla de Leicester.

Senior de Montfort jako Simon V od 1187 roku do 25 czerwca 1218 roku, wicehrabia de Béziers i de Carcassonne jako Simon I od 1209 roku do 25 czerwca 1218 roku, hrabia Tuluzy, książe de Narbonne i de Septimanie, hrabia de Nîmes, d'Albi, du Gévaudan, de Rouergue i de Quercy, Par Francji jako Simon od stycznia 1215 roku do 25 czerwca 1218 roku, V earl de Leicester jako Simon IV od 1187 roku do 21 października 1204 roku, I hrabia de Leicester jako Simon I od 21 października 1204 roku do 25 czerwca 1218 roku. Lord Wielki Steward jako Simon I od 1206 roku do 25 czerwca 1218 roku.

W 1190 roku poślubił Alix de Montmorency (urodzona około 1173 roku, zmarła 24 lutego 1226 roku), córkę Boucharda IV de Montmorency i Florence de Hainaut, córka Baudouin IV, hrabiego Hainaut.

Uczestnik IV krucjaty (1202-1204) przeciwko albigensom. Ojciec Szymona VI z Montfort - prekursora parlamentaryzmu w Anglii.

Podczas turnieju rycerskiego w Ecry-sur-Aisne w 1199 roku wraz z Tybaldem z Szampanii podjął wezwanie Fulka z Neuilly do wzięcia udziału w krucjacie. Jego rodzina miała już w tej dziedzinie pewne tradycje - brat Szymona, Guy, wyruszył na III krucjatę pod wodzą Filipa II w 1191 roku.

IV krucjata, nękana problemami personalnymi (jak m.in. śmierć Tybalda z Szampanii i Fulka z Neuilly) i materialnymi, została zmuszona do skierowania się do Zadaru nad Adriatykiem, by w celu wypełnienia zobowiązań finansowych wobec Wenecjan zdobyć dla nich to miasto. Papież Innocenty III zaprotestował przeciwko walkom chrześcijan z dalmatyńskimi współwyznawcami. Szymon z Montfort zapewnił mieszkańców Zadaru, że miastu nic nie grozi, lecz mimo to zostało ono zaatakowane i zdobyte 24 listopada 1202 roku. Szymon, nie chcąc uczestniczyć w tych działaniach, porzucił krucjatę i udał się ze swoim oddziałem przez morze do Syrii, gdzie brał udział w walkach państewek chrześcijańskich z muzułmanami. Papież obłożył walczących przeciwko Dalmatyńczykom ekskomuniką, rycerze krzyżowi zostali w tym momencie wyłączeni z Kościoła. Krzyżowcy pod przywództwem Wenecjan zdobyli także Konstantynopol - głównego konkurenta Wenecji w handlu.

W 1204 roku, po bezpotomnej śmierci Roberta z Baumont, IV earla Leicester, brata matki Szymona, Amicia de Baumont odziedziczyła połowę jego posiadłości, wraz z prawem do tych związanych z tytułem earla Leicester. Podział ziem dokonał się w 1207 roku - prawo do tytułu earla przypadło Amicii i Szymonowi. Jan bez Ziemi, który wcześniej uznał prawo Szymona do tytułu, przejął jednak wspomniane posiadłości w lutym i skonfiskował związane z nimi prawa jako poddanemu toczącego wojnę z królem Anglii, Filipa II Augusta. Dopiero w 1215 roku ziemie te przeszły, jako dzierżawa, w ręce siostrzeńca Szymona, Ranulfa, IV earla de Chester.

Postawa Szymona podczas IV krucjaty na tyle wzbudziła zaufanie Innocentego III, że papież powierzył Montfortowi dowództwo wojskowe w krucjacie przeciwko albigensom w 1209 roku, którzy dominowali na obszarach otaczających Tuluzę, Carcassonne, Albi i Béziers. Miejscowi władcy sprzyjali ruchowi albigensów, krucjata przerodziła się więc szybko w podbój Langwedocji przez feudałów z północy. Walki charakteryzowały się wyjątkowym okrucieństwem i bezwzględnością: dokonywano rzezi ludności całych miast. W samym Béziers zabito 20 000 mieszkańców.

Po szybkim zdobyciu Béziers i Carcassonne Szymon został wyznaczony namiestnikiem hrabstwa Tuluzy, jednak po upływie czterdziestodniowego okresu, na jaki wyznaczona była krucjata, większość krzyżowców powróciła do domu i dalsze zdobycze stały się trudniejsze. Mimo to, Szymon w ciągu kilku lat dokonał podboju całej Langwedocji. Decydujące znaczenie miała bitwa pod Muret w 1213 roku, gdzie Montfort pokonał znacznie większą armię Rajmunda VI hrabiego Tuluzy i wspomagającego go szwagra i zarazem suwerena, króla Aragonii, Piotra II, który zginął w bitwie. Sukces Szymona, którego konsekwencją, jak się w przyszłości okazało, był kres wpływów aragońskich i kastylijskich w południowej Francji, przyniósł mu nagrodę w postaci przyznania przez IV sobór laterański wszystkich ziem Rajmunda VI. Szymon z Montfort przyjął w 1215 roku tytuły hrabiego Tuluzy, wicehrabiego Béziers i Carcassonne oraz księcia de Narbonny.

Tymczasem syn Rajmunda z Tuluzy, Raymond VII, zebrał siły do walki z de Montfortem. W maju 1216 roku rozpoczął oblężenie Beaucaire - miasto mimo wysiłków de Montforta padło. Szymon musiał następnie udać się do Tuluzy, w celu stłumienia powstania, następnie ruszył na zachód na tereny podbitej prowincji Bigorre - doznał klęski w Lourdes w grudniu 1216 roku. Podczas gdy w 1217 roku prowadził działania w okolicach Foix, Rajmund VI i VII we wrześniu przejęli kontrolę nad Tuluzą. Montfort natychmiast pośpieszył z odsieczą, lecz jego siły były niewystarczające - spora część wojsk była zaangażowana na innym terenie. Ponowił próbę oblężenia miasta wiosną 1218 roku. Podczas walki z obrońcami miasta 25 czerwca został uderzony w głowę kamieniem z maszyny miotającej i zmarł. Został pochowany w klasztorze Haute-Bruyere.

Sukcesor Szymona i współuczestnik podboju, syn Amaury, próbował przeciwstawiać się ofensywie Rajmundów, wkrótce jednak musiał się wycofać i przekazał swe prawa do terenów Langwedocji królom Francji.

Szymon z Montfort pozostawił po sobie pięcioro potomstwa: trzech synów - Almaryka, Guya i Szymona V, oraz dwie córki - Petronillę i Amicię.


Żródła:

Szymon z Montfort w "WikipediA"


Simon IV de Montfort w "Geneall" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


SIMON de Montfort w "MedLands" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk