Tamás Bakócz (urodzony w Erdőd, 1442 roku, zmarł w Ostrzyhomiu, 11 czerwca 1521 roku) herb

Syn Bálint Bákocza, chłopa pańszczyźnianego, sekretarza Macieja I Korwina, króla Węgier.

Kanclerz Królestwa Węgier od 1490 roku do 11 czerwca 1521 roku, biskup Győr od 27 kwietnia 1487 roku do 9 czerwca 1497 roku, biskup Eger od 9 czerwca 1491 roku do 20 grudnia 1497 roku, arcybiskup Ostrzyhomia i prymas Węgier od 20 grudnia 1497 roku do 11 czerwca 1521 roku, legat papieski na Węgrzech, w Czechach i w Polsce od 15 lipca 1513 roku, kardynał prezbiter Santi Silvestro e Martino ai Monti od 5 października 1500 roku do 11 czerwca 1521 roku, tytularny łaciński patriarcha Konstantynopola od 30 października 1507 roku do 11 czerwca 1521 roku, archiprezbiterem Kolegium Kardynałów od listopada 1511 roku do 11 czerwca 1521 roku, regent Węgier od 13 marca 1516 roku do 1521 roku, administrator Apostolski w Senj (Chorwacja) od 23 września 1513 roku.

Węgierski duchowny, polityk, łaciński patriarcha Konstantynopola, prymas Węgier, arcybiskup metropolita ostrzyhomski, kardynał.

Syn chłopa poddanego zostawszy sekretarzem króla Macieja Korwina, otrzymał szlachectwo.

Początkowe studia w Szatmár-Németi, później w Krakowie, gdzie w 1464 roku uzyskał stopień licencjata. Następnie studia w Ferrarze i Padwie, gdzie w 1470 roku uzyskał tytuł doktora.

Początkowo kleryk w Eger. W 1475 roku został sekretarzem biskupa Gabriela Rangoni, przyszłego kardynała. W 1474 roku poznał króla Macieja I Korwina, gdzięki któremu został sekretarzem królewskim i proboszczem w Tétel w 1480 roku.

Przyczynił się do wybrania na króla Władysława Jagiellończyka, który w 1490 roku uczynił go kanclerzem królestwa węgierskiego. W opactwie w Pannonhalma w latach 1490-1492 pełnił obowiązki opata komendatoryjnego (komendatariusza). 20 kwietnia 1487 roku został nominowany na biskupa Győr. 9 czerwca 1497 roku został mu wymieniony przez króla Węgierna biskupa Eger. Papież w tym czasie mianował Ascania Marii Sforzę biskupem Eger, co wywołało spór, który rozwiązany został dopiero po sześciu lat. 20 grudnia 1497 roku promowany na arcybiskupa i metropolitalitę Esztergom (Ostrzyhomia). Na wniosek króla węgierskiego promowany do godności kardynalskiej. Kreacja kardynalska otrzymał na konstytorzu przez Aleksander VI 28 września 1500 roku. 2 października 1500 roku podczas jego nieobecności został ogłoszony kardynałem. 5 października 1500 roku otrzymał tytuł kardynała Św. Silvestra e Martino w Rzymie.

W maju 1501 roku, Węgry sprzymierzą się z papieżem, Wenecją i Hiszpanią w wojnie z Turkami. W maju 1509 roku otrzymał z Wenecji nakaz zwołania rady przeciwko papieżowi, ale odmówił. W 1511 roku Węgry pozostawały neutralne w walce między Wenecją a Ligą Cambrai, utworzoną przez papieża, Francję, Hiszpanię i cesarza Świętego Rzymu Maksymiliana. W 1510 roku, kilku kardynałów zbuntowało się przeciwko papieżowi Juliuszowi II, próbując wciągnąć w ten konflik kardynała Bakócza, który zachował postawę oczekującą. W następnym roku, papież ekskomunikował buntujących się kardynałów i potępił schizmatyczną Radę z Pizy. Ponadto ogłosił w 1512 roku otwarcie V Soboru Laterańskiego, w skład której wybrał kardynała Bakócz, popierającego papieża, a który w dowód wdzięczności nadał mu tytuł kardynałem sekretarzem w 1511 roku. Papież Juliusz II, na konsystorzu z dnia 30 stycznia 1512 roku ogłosił nominacje. 17 maja 1512 roku papież otworzył drugą sesję V Soboru Laterańskiego, zostając członkiem komisji Soboru ds. Reform Kościoła i rzymskiej kurii.

12 maja 1513 roku papież Leon X nadał mu w kanonię i kościół parafialny Sankt Cunibert i Sankt Severin w Kolonii, parafię Erkelenz, diecezję Liege. W 1513 roku papież ustanowił go legatem papieskim na Węgrzech, w Czechach i w Polsce, z zadaniem utworzenia krucjaty przeciwko Turckom. Jednocześnie został mianowany apostolskim gościem wszystkich klasztorów zarówno żeńskich jak i męskich. 20 września 1513 roku nominowany został specjalnym członkiem Rady papieskiej, aby przywrócić jedność czeskich duchownych. 9 listopada 1513 roku opuścił Rzym aby udać się na Węgry. W drodze, odwiedził sanktuarium Loreto, gdzie ogłosił krucjatę. Swoje wysiłki na zorganizowanie krucjaty nie powiodły się. 19 czerwca 1518 roku papież przedłużył swoje wezwanie na kolejny rok. W 1516 roku, wybuchł bunt przeciwko królowi Ludwikowi II, który objął swą władzę po śmierci króla Władysława II. Po śmierci króla kardynał pogrążony w smutku niemal w całkowitej zrezygnował z działalności politycznej.

W 1513 roku został legatem papieskim na Węgrzech i ogłosił wojnę krzyżową przeciw Imperium Osmańskiemu, lecz zebrane przez niego wojska zwróciły się pod dowództwem Jerzego Doży przeciw szlachcie, co spowodowało wojnę domową, którą zakończył dopiero Jan Zápolya w 1517 roku.

Rezygnacja z działalności politycznej spowodowała, iż zajął się metropolią ostrzyhomską, gdzie dzieki włoskim architektam zbudował kaplicę Bożego Ciała. Ołtarz kaplicy został wybudowany z czerwonego marmuru i wykonany przez Andreę Ferrucci, rzeźbiarza z Fiesole w 1519 roku.

Nie uczestniczył w pierwszym konklawe z 1503 roku, który wybrał na papieża Piusa III. Nie brał udziału w drugim konklawe z 1503 roku, który wybrał papieża Juliusza II. Uczestniczył w konklawe w 1513 roku, który wybrał papieża Leona X.

Pochowany w kaplicy Bakócz w katedrze metropolitalnej w Ostrzyhomiu.


Żródła:

Tamás Bakócz w "Wikipedia"


BAKÓCZ, Tamás w "The Cardinals of the Holy Roman Church" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Tamás Cardinal Bakócz w "GCatholic.org" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Cardinal Tamás Bakócz w "Catholic-Hierarchy" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


THOMAS BAKOCZ w "Araldica Vaticana Anno XIV" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk