Henryk III von Hohenlohe (niem. Heinrich von Hohenlohe) (zmarł 15 lipca 1249 roku) herb

Heinrich von Weikersheim hrabiego von Hohenlohe i Adelaide von Gundelfingen z Brenz, córki Gottfried von Gundelfingen hrabiego von Langenburg.

Kanonik kapituły w Würzburgu od 1218 roku do 1219 roku. Mistrza krajowego w Niemczech od 1220 roku do 1244 roku. Wielki mistrz zakonu krzyżackiego od 7 lipca 1244 roku do 15 lipca 1249.

Był synem jednego z najbogatszych i najpotężniejszych feudałów Wirtembergii. Miał czterech braci i jedną siostrę.

Już w dzieciństwie został przeznaczony do stanu duchownego. W latach 1218-1219 był kanonikiem kapituły w Würzburgu. W grudniu 1220 roku wstąpił wraz z dwoma braćmi do zakonu krzyżackiego, jednocześnie oddając na rzecz zakonu swoją część spadku po ojcu. Z darowizny tej wyrosła jedna z najważniejszych komturii krzyżackich w Niemczech - komenda Mergentheim nad Tauberą.

W 1221 roku odbył pielgrzymkę do Ziemi Świętej, po powrocie z której objął urząd komtura w Mergentheim. W 1225 roku, na polecenie wielkiego mistrza Hermana von Salza, eskortował w drodze do Włoch drugą małżonkę cesarza Fryderyka II, Jolantę z Jerozolimy. Od tego czasu przebywał w otoczeniu wielkiego mistrza, sprawując, z krótkimi przerwami urząd mistrza krajowego w Niemczech, przy czym rezydował stale w Mergentheim.

Po usunięciu poprzednika kapituła generalna zakonu wybrała właśnie jego na urząd wielkiego mistrza. Był uważany za zwolennika cesarza i występując jako rozjemca w konflikcie między papieżem Innocentym IV a cesarzem reprezentował interesy tego drugiego, co wywołało sprzeciw części braci na czele z mistrzem krajowym Prus Dietrichem von Gruningen. W 1246 roku pośpieszył do Prus, gdzie zainicjował ofensywę krzyżacką, zakończoną zdobyciem Dzierzgonia. Zawarł następnie korzystną dla Krzyżaków umowę z Prusami i księciem pomorskim Świętopełkiem. Zmarł wkrótce po powrocie z Prus i został pochowany w kościele zakonnym w Mergentheim.


Żródła:

Heinrich III von Hohenlohe w "Wikipedii"