Ludolf König von Wattzau (Weizau) (urodzony około 1280 lub 1290 roku, zmarł około 1347 lub 1348 roku)

Wielki mistrz zakonu krzyżackiego od 6 października 1341 roku (objął 6 stycznia 1342 roku) do 14 września 1345 roku.

Ludolf Konig von Wattzau wstąpił do zakonu krzyżackiego, w hierarchii urzędników występuje od 1332 roku i to od razu jako wielki podskarbi, czyli jeden z ważniejszych urzędników. W 1338 roku został wielkim komturem i komturem stołecznego Malborka. W tym okresie prowadził ożywioną politykę kolonizacyjną w swoim okręgu. W 1342 roku kapituła zakonna wybrała go na urząd wielkiego mistrza. W przeddzień Święta Najświętszej Maryi Panny, czyli 14 sierpnia 1344 roku nadał prawa miejskie osadzie, która nazywała się Soldov, a później Działdowo.

Najważniejszym wydarzeniem krótkich rządów Koniga było podpisanie tzw. pokoju kaliskiego z Polską 8 lipca 1343 roku. Wzorem poprzedników wielki mistrz prowadził wojny z Litwą. Odwetowa wyprawa litewska z 1345 roku dokonała ogromnych zniszczeń w Prusach i stała się według kronikarzy krzyżackich przyczyną choroby psychicznej Ludolfa Koniga. Zrezygnował on z urzędu wielkiego mistrza dobrowolnie, po czym objął urząd komtura Pokrzywna. Tam ponoć zmarł około 1347 lub 1348 roku.

W maju 2007 roku odkryto w katedrze w Kwidzynie kryptę ze szczątkami trzech osób. Są to szczątki trzech wielkich mistrzów zakonu krzyżackiego, w tym Ludolfa König von Wattzau.


Żródła:

Ludolf König von Wattzau w "Wikipedii"