Patrick Ruthven (urodzony między 1544 a 1604 rokiem, zmarł w Dundee w Szkocji, 2 lutego 1651 roku) herb

Syn Williama Ruthven, I earl of Gowrie, IV lorda of Ruthven i Dorothy Stewart of Avondale, córki Henryka Stewart, I lorda of Methven.

Lord of Ettrick od 1639 roku, I earl of Forth od 1642 roku, I hrabiego Brentford, feldmarszałek, szwedzki komendant Malborka

od 1628 roku do 1629 roku.

Poślubił Elizabeth Woodford (urodzona między 1542 do 1602 rokiem , zmarła między 1586 a 1646 rokiem), córkę Robert Woodford.

Szkot w służbie szwedzkiej w latach 1609-1637 roku.

Ruthven był szkockim oficerem kawalerii, od 1609 roku na szwedzkch usługach. Od 1614 roku był kapitanem szkockiego pułku Samuela Cobrona, a w 1616 roku został mianowany kwatermistrzem i dowódcą w Pskowie. W 1617 roku został awansowany do stopnia pułkownika i przydzielony do pułku Hermana Wrangla w Smaland. Od 1620 roku Ruthven pełnił obowiązki dowódcy pułku dla kilku różnych pułków Smanii i pełnił je do 1629 roku, kiedy przejął obowiązki dowódcy pułku szkockiego. W 1632 roku awansował do stopnia generała dywizji, by w 1635 roku otrzymać stopień generała porucznika.

Ruthven był utalentowanym wojskowym i kilkakrotnie wyróżniał się w wojnie 13-letniej Gustawa II Adolfa, a w szczególności wyróżnił się w bitwie pod Mewe w 1626, gdzie znacznie przyczynił się do zwycięstwa króla i znaczącego zwycięstwa dowodzonego pułku Sasów pod Dömitz w 1635 roku, co zapewniło przejście nad Łabą dla armii Johana Banéra. Odegrał także ważną rolę jako dowódca oddziału Szkotów w służbie korony szwedzkiej.

Ruthven 27 czerwca 1637 roku zrezygnował ze służby w Szwecji. Tego samego roku w Szkocji został mianowany do stopnia generała kapitana. Szkockie tytuły otrzymał w 1639 roku (Lord) i 1642 roku (Earl). W marcu został mianowany członkiem Rady Wojennej Karola I. W październiku 1642 roku awansowany do stopnia feldmarszałka i mianowany naczelnym dowódcą armii królewskiej. Stanowisko to musiał opuścić w listopadzie 1644 roku, po ciężkim ranieniu w bitwie pod Newbury. Następnie został szambelanem księcia Walii (późniejszego króla Karola II).

W 1646 roku Ruthven podążył za księciem na wygnaniu do Francji. Stamtąd został wysłany do Szwecji w 1649 roku, gdzie kupił broń i amunicję. W 1650 roku, wziął udział w nieudanej wyprawie wojskowej Montrose'a do Szkocji. W tym samym roku Ruthven wrócił do Szkocji i pozostał tam, mimo że Parlament uznał jego obecność w tym kraju za niepożądaną. Parlament sprzedał w tym samym roku, wcześniej skonfiskowane ziemie Ruthvena.

Zmarł w Dundee 2 lutego 1651 roku, po krótkiej chorobie.

Zgodnie z ówczesnymi źródłami Ruthven był silnie uzależniony od alkoholu i często czasem nazywany "Rothwein" (czerwone wino). Mówiono, że przczyną alkoholizmu Ruthvena było jego odejścia z wojska 1644 roku. Przejawiał wyraźne oznaki chronicznego uszkodzenia nerwów przez alkohol, przez co musiał to być przyczyna jego zastąpienia przez księcia Ruperta z Pfalz, trzeciego syna Fryderyka "Króla Zimowego".

Ze związku z Elizabeth Woodford, miał dwoje dzieci:

Mary Ruthven (urodzona w 1616 roku, zmarła w 1645 roku), żona: Anthony van Dyck (urodzony 22 marca 1599 roku, zmarł 9 grudnia 1641 roku); żona: Sir Richard Pryse (urodzony między 1593 a 1629 rokiem, zmarł w 1651 roku), I baroneta of Gogarthen,

Patrick Ruthven (urodzony między 1586 a 1646 rokiem, zmarł ?).


Żródła:

Patrick Ruthven w "Wikipedia" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Patrick Ruthven w "Geni" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk

10-05-2020