Bonifacy II (urodzony w Rzymie, w 490 roku, zmarł w Rzymie, z 16 na 17 października 532 roku)
Syn Sigibulda, Gota.
Papież, Biskup Rzymu, Wikariusz Jezusa Chrystusa, Następca i Książe Apostolski, Najwyższy Biskup Kościoła, Patriarcha Świata od (22) września 530 roku do 16/17 października 532 roku.
"Należy się nagroda za uczynki dobre, jeśli się ich dokonuje. Lecz laska, która się nie należy, poprzedza je, aby były wykonane" - głosił za św. Augustynem jeden z 25 kanonów przyjętych na drugim synodzie w Orange z 529 roku. Dwa lata później papież Bąnifacy II zatwierdził ostatecznie ten ważny synod, który zakończył spór o łaskę. Same kanony, jako pochodzące z Rzymu - przesłane jeszcze przez Feliksa III (IV) nie potrzebowały aprobaty.
Archidiakon wyznaczony na papieża przez swego poprzednika Feliksa III (IV) był Gotem urodzonym w Rzymie, pochodzącym z zamożnej rodziny. Schorowany papież, który wskazał go przed swoją śmiercią, nakładając mu paliusz i przesyłając informację na dwór królewski w Rawennie, pragnął uchronić w ten sposób Kościół przed walkami frakcyjnymi, a w konsekwencji przed schizmą. Wzbudziło to protesty wielu prezbiterów oraz senatorów, nieprzychylnych Gotom, a sprzyjających Bizancjum, których oburzyła taka niekonstytucyjna elekcja. Z obawy przed dominacją Ostrogotów większość duchownych rzymskich nie uznała wyboru Bonifacego II i dokonała 17 września 530 roku elekcji aleksandryjskiego diakona Dioskura, jeszcze przed zgonem Feliksa III (IV). Tak doszło do kolejnego, choć niedługiego, rozłamu w dziejach papiestwa, ponieważ nominację Bonifacego II zatwierdziła regentka Amalasunta.
Obaj konkurenci do tronu papieskiego zostali konsekrowani tego samego dnia. Po 14 października 530 roku Dioskur zmarł. Wtedy papież Bonifacy II 27 grudnia 530 roku zwołał synod rzymski, na którym zdołał uzyskać poparcie swoich przeciwników i potępił zmarłego antypapieża. W następnym roku, podczas kolejnego synodu zwołanego w Rzymie, Bonifacemu II udało się zmusić duchownych do przyjęcia konstytucji dającej mu prawo wyznaczenia swego następcy; mianował nim diakona Wigiliusza. Wkrótce jednak sprzeciw cesarza Justyniana doprowadził do kolejnego synodu rzymskiego, z udziałem senatu, na którym papież przyznał się do przekroczenia swych uprawnień, unieważnił nominację Wigiliusza i osobiście spalił kontrowersyjną konstytucję.
Ten z romanizowany Got, pierwszy papież o rodowodzie germańskim, cieszył się opinią człowieka miłosiernego, wspierającego, zapomogami duchownych, którym groził głód. Zdołał utrzymać jurysdykcję Rzymu nad Ilirią, interweniował u patriarchy Konstantynopola Epifaniusza w obronie prawa metropolity Stefana z Larisy do jego stolicy biskupiej, zatwierdził również uchwały II synodu w Orange, które stały się wykładnią nauki Kościoła na temat grzechu pierworodnego oraz łaski. Zmarł w Wiecznym Mieście, a pochowano go w Bazylice św. Piotra.
Żródła:
"Leksykon papieży" - Rudolf Fischer-Wollpert, przekład: Bernard Białecki
"Poczet papieży" - Michał Gryczyński
"Poczet papieży" - Jan Wierusz Kowalski.
Bonifacius II w "Geneall" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk
USTAWA z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. 1994 Nr 24 poz. 83 z późn. zmianami)
Bogdan Pietrzyk