Bonifacy II (urodzony w Rzymie, w 490 roku, zmarł w Rzymie, z 16 na 17 października 532 roku)

Syn Sigibulda, Gota.

Papież, Biskup Rzymu, Wikariusz Jezusa Chrystusa, Następca i Książe Apostolski, Najwyższy Biskup Kościoła, Patriarcha Świata od (22) września 530 roku do 16/17 października 532 roku.

"Należy się nagroda za uczynki dobre, jeśli się ich dokonuje. Lecz laska, która się nie należy, poprze­dza je, aby były wykonane" - głosił za św. Augusty­nem jeden z 25 kanonów przyjętych na drugim sy­nodzie w Orange z 529 roku. Dwa lata później papież Bąnifacy II zatwierdził ostatecznie ten ważny sy­nod, który zakończył spór o łaskę. Same kanony, ja­ko pochodzące z Rzymu - przesłane jeszcze przez Feliksa III (IV) nie potrzebowały aprobaty.

Archidiakon wyznaczony na papieża przez swe­go poprzednika Feliksa III (IV) był Gotem urodzonym w Rzymie, pochodzącym z zamożnej rodziny. Schorowany papież, który wskazał go przed swoją śmiercią, nakładając mu paliusz i przesyłając informację na dwór królewski w Ra­wennie, pragnął uchronić w ten sposób Kościół przed walkami frakcyjnymi, a w konsekwencji przed schizmą. Wzbudziło to protesty wielu pre­zbiterów oraz senatorów, nieprzychylnych Go­tom, a sprzyjających Bizancjum, których oburzy­ła taka niekonstytucyjna elekcja. Z obawy przed dominacją Ostrogotów większość duchownych rzymskich nie uznała wyboru Bonifacego II i do­konała 17 września 530 roku elekcji aleksandryjskiego diakona Diosku­ra, jeszcze przed zgonem Feliksa III (IV). Tak do­szło do kolejnego, choć niedługiego, rozłamu w dziejach papiestwa, ponieważ nominację Boni­facego II zatwierdziła regentka Amalasunta.

Obaj konkurenci do tronu papieskiego zosta­li konsekrowani tego samego dnia. Po 14 października 530 roku Dioskur zmarł. Wtedy papież Bonifacy II 27 grudnia 530 roku zwołał synod rzymski, na którym zdołał uzyskać popar­cie swoich przeciwników i potępił zmarłego an­typapieża. W następnym roku, podczas kolejnego synodu zwołanego w Rzymie, Bonifacemu II uda­ło się zmusić duchownych do przyjęcia konstytucji dającej mu prawo wyznaczenia swego następcy; mianował nim diakona Wigiliusza. Wkrótce jednak sprzeciw cesarza Justyniana doprowadził do ko­lejnego synodu rzymskiego, z udziałem senatu, na którym papież przyznał się do przekroczenia swych uprawnień, unieważnił nominację Wigiliusza i osobiście spalił kontrowersyjną konstytucję.

Ten z romanizowany Got, pierwszy papież o rodowodzie germańskim, cieszył się opinią człowieka miłosiernego, wspierającego, zapomo­gami duchownych, którym groził głód. Zdołał utrzymać jurysdykcję Rzymu nad Ilirią, interweniował u patriarchy Konstantynopola Epifaniu­sza w obronie prawa metropolity Stefana z Lari­sy do jego stolicy biskupiej, zatwierdził również uchwały II synodu w Orange, które stały się wykładnią nauki Kościoła na temat grzechu pierworodnego oraz łaski. Zmarł w Wiecznym Mieście, a pochowano go w Bazylice św. Piotra.


Żródła:

"Leksykon papieży" - Rudolf Fischer-Wollpert, przekład: Bernard Białecki

"Poczet papieży" - Michał Gryczyński

"Poczet papieży" - Jan Wierusz Kowalski.


Bonifacius II w "Geneall" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


USTAWA z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. 1994 Nr 24 poz. 83 z późn. zmianami)

Bogdan Pietrzyk