Bonifacy III (urodzony w Rzymie, w 540 roku, zmarł w Rzymie, 12 listopada 607 roku) herb

Syn Joannesa Cataadioce.

Papież, Biskup Rzymu, Wikariusz Jezusa Chrystusa, Następca i Książe Apostolski, Najwyższy Biskup Kościoła, Patriarcha Świata od 19 lutego do 12 listopada 607 roku.

Urodził się w Rzymie, w rodzinie pochodzenia greckiego z rodu dei Catadioci? To już kolejny następca św. Pio­tra, który jeszcze jako diakon rzymski, a więc przed wyborem na papieża, był apokryzjariuszem (nuncjuszem apostolskim) na dworze cesarskim w Bizancjum. Odznaczał się dużymi uzdolnienia­mi dyplomatycznymi, dzięki czemu zdołał nawią­zać z cesarzem bardzo dobre stosunki.

Na papieża wybrano go 23 grudnia 606 roku po niemal rocznym wakansie, który panował na Stolicy Piotrowej po śmierci Sabiniana. Jego przyczyną była prawdo­podobnie trudna sytuacja społeczna i polityczna oraz walka o tron papieski pomiędzy zwolenni­kami i przeciwnikami kontynuacji polityki wy­pracowanej przez Grzegorza I "Wielkiego". Elek­cja Bonifacego III została zatwierdzona przez cesarza Fokasa kilka miesięcy później i dopiero wtedy, zgodnie z obowiązującym wówczas pra­wem, został konsekrowany 19 lutego 607 roku.

Odprawianie pokuty nie dotyczyło wszystkich. Papieże i cesarze nie musieli zaprzątać sobie głowy tymi sprawami. Bonifacy III, na przykład uzyskał papieski tron dzięki zawarciu sojuszu z cesarzem Fokasem, który przeszedł do historii jako „cudzołożnik, ojcobójca i tyran". A zdaniem niektórych komentatorów Bonifacy dzielił z Fokasem "pewne upodobania".

Fokas ogłosił Bonifacego, biskupem Rzymu, głową wszystkich kościołów, odrzucając argumenty aspirujących do tego tytułu biskupów Konstantynopola. W zamian Bonifacy przekazał Fokasowi złocony posąg, ze schlebiającą inskrypcją.

Pomimo wsparcia cesarza, papieże przekonali się, że nie mogą rozciągać swej władzy nad patriarchami Konstantynopola, którzy w swych poczynaniach okazywali coraz wyższy poziom zwyrodnienia. Jeden z nich dokonał nawet publicznej kastracji, by odebrać sobie możliwość popełnienia cudzołóstwa. Inny zaś obnażył się wobec sądu, próbując udowodnić, ze nie mógł dokonać gwałtu na zakonnicy.

Dzięki przyjaznym stosunkom, jakie łączyły go z Fokasem jeszcze w czasach, gdy był apokry­zjariuszem na jego dworze, zdołał uzyskać de­kret cesarski, który uznawał biskupa Rzymu za zwierzchnika wszystkich Kościołów chrześcijań­skich. Dekret ten miał szczególną wymowę w od­niesieniu do patriarchy konstantynopolitańskiego, który rościł sobie prawo do posługiwania się ty­tułem "patriarchy ekumenicznego". Cesarz po­stanowił również położyć kres schizmie Wenecji oraz Istrii. Jej przyczyną było potępienie Trzech Rozdziałów, zbioru pism, z których korzystali przeciwnicy herezji monofizyckiej. Egzarcha ce­sarski Smaragdus otrzymał od Fokasa instrukcję, wzywającą go do zdecydowanych działań przeciw schizmatykom. Swoistą formą podziękowania pa­pieża było wzniesienie w Wiecznym Mieście na Forum Romanum kolumny na cześć cesarza Fo­kasa, z gloryfikującymi go napisami.

Od najdawniejszych czasów papieże usiłowali okre­ślać, w jaki sposób powinna odbywać się elekcja ko­lejnych następców św. Piotra. Taką próbę podjął również Bonifacy III. Chodziło zazwyczaj o to, aby zapewnić Kościołowi całkowitą wolność wyboru. Początkowy brak ustalonych zasad elekcyjnych doprowadzał niekiedy do nadużyć, podwójnych wybo­rów, a zwłaszcza prób ingerowania przez władzę świecką, najpierw cesarzy rzymskich, a później władców frankońskich i niemieckich.

Bonifacy III zwołał synod rzymski, podczas którego ustalono, że wybór papieża nie powinien być niczym ograniczony. Dekret synodalny gro­ził ekskomuniką każdemu, kto odważyłby się proponować następcę papieża lub biskupa jeszcze za ich życia. Stanowił również, że wybór nie mo­że nastąpić wcześniej niż trzy dni po ich śmierci.

Został pochowany w Bazy­lice św. Piotra.


Żródła:

"Leksykon papieży" - Rudolf Fischer-Wollpert, przekład: Bernard Białecki

"Poczet papieży" - Michał Gryczyński

"Poczet papieży" - Jan Wierusz Kowalski.


"Życie seksualne papieży" - Nigel Cawthorne


Bonifacius III w "Geneall" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


USTAWA z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. 1994 Nr 24 poz. 83 z późn. zmianami)

Bogdan Pietrzyk