Bonifacy III
Bonifacy III (urodzony w Rzymie, w 540 roku, zmarł w Rzymie, 12 listopada 607 roku) herb
Syn Joannesa Cataadioce.
Papież, Biskup Rzymu, Wikariusz Jezusa Chrystusa, Następca i Książe Apostolski, Najwyższy Biskup Kościoła, Patriarcha Świata od 19 lutego do 12 listopada 607 roku.
Urodził się w Rzymie, w rodzinie pochodzenia greckiego z rodu dei Catadioci? To już kolejny następca św. Piotra, który jeszcze jako diakon rzymski, a więc przed wyborem na papieża, był apokryzjariuszem (nuncjuszem apostolskim) na dworze cesarskim w Bizancjum. Odznaczał się dużymi uzdolnieniami dyplomatycznymi, dzięki czemu zdołał nawiązać z cesarzem bardzo dobre stosunki.
Na papieża wybrano go 23 grudnia 606 roku po niemal rocznym wakansie, który panował na Stolicy Piotrowej po śmierci Sabiniana. Jego przyczyną była prawdopodobnie trudna sytuacja społeczna i polityczna oraz walka o tron papieski pomiędzy zwolennikami i przeciwnikami kontynuacji polityki wypracowanej przez Grzegorza I "Wielkiego". Elekcja Bonifacego III została zatwierdzona przez cesarza Fokasa kilka miesięcy później i dopiero wtedy, zgodnie z obowiązującym wówczas prawem, został konsekrowany 19 lutego 607 roku.
Odprawianie pokuty nie dotyczyło wszystkich. Papieże i cesarze nie musieli zaprzątać sobie głowy tymi sprawami. Bonifacy III, na przykład uzyskał papieski tron dzięki zawarciu sojuszu z cesarzem Fokasem, który przeszedł do historii jako cudzołożnik, ojcobójca i tyran". A zdaniem niektórych komentatorów Bonifacy dzielił z Fokasem "pewne upodobania".
Fokas ogłosił Bonifacego, biskupem Rzymu, głową wszystkich kościołów, odrzucając argumenty aspirujących do tego tytułu biskupów Konstantynopola. W zamian Bonifacy przekazał Fokasowi złocony posąg, ze schlebiającą inskrypcją.
Pomimo wsparcia cesarza, papieże przekonali się, że nie mogą rozciągać swej władzy nad patriarchami Konstantynopola, którzy w swych poczynaniach okazywali coraz wyższy poziom zwyrodnienia. Jeden z nich dokonał nawet publicznej kastracji, by odebrać sobie możliwość popełnienia cudzołóstwa. Inny zaś obnażył się wobec sądu, próbując udowodnić, ze nie mógł dokonać gwałtu na zakonnicy.
Dzięki przyjaznym stosunkom, jakie łączyły go z Fokasem jeszcze w czasach, gdy był apokryzjariuszem na jego dworze, zdołał uzyskać dekret cesarski, który uznawał biskupa Rzymu za zwierzchnika wszystkich Kościołów chrześcijańskich. Dekret ten miał szczególną wymowę w odniesieniu do patriarchy konstantynopolitańskiego, który rościł sobie prawo do posługiwania się tytułem "patriarchy ekumenicznego". Cesarz postanowił również położyć kres schizmie Wenecji oraz Istrii. Jej przyczyną było potępienie Trzech Rozdziałów, zbioru pism, z których korzystali przeciwnicy herezji monofizyckiej. Egzarcha cesarski Smaragdus otrzymał od Fokasa instrukcję, wzywającą go do zdecydowanych działań przeciw schizmatykom. Swoistą formą podziękowania papieża było wzniesienie w Wiecznym Mieście na Forum Romanum kolumny na cześć cesarza Fokasa, z gloryfikującymi go napisami.
Od najdawniejszych czasów papieże usiłowali określać, w jaki sposób powinna odbywać się elekcja kolejnych następców św. Piotra. Taką próbę podjął również Bonifacy III. Chodziło zazwyczaj o to, aby zapewnić Kościołowi całkowitą wolność wyboru. Początkowy brak ustalonych zasad elekcyjnych doprowadzał niekiedy do nadużyć, podwójnych wyborów, a zwłaszcza prób ingerowania przez władzę świecką, najpierw cesarzy rzymskich, a później władców frankońskich i niemieckich.
Bonifacy III zwołał synod rzymski, podczas którego ustalono, że wybór papieża nie powinien być niczym ograniczony. Dekret synodalny groził ekskomuniką każdemu, kto odważyłby się proponować następcę papieża lub biskupa jeszcze za ich życia. Stanowił również, że wybór nie może nastąpić wcześniej niż trzy dni po ich śmierci.
Został pochowany w Bazylice św. Piotra.
Żródła:
"Leksykon papieży" - Rudolf Fischer-Wollpert, przekład: Bernard Białecki
"Poczet papieży" - Michał Gryczyński
"Poczet papieży" - Jan Wierusz Kowalski.
"Życie seksualne papieży" - Nigel Cawthorne
Bonifacius III w "Geneall" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk
USTAWA z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. 1994 Nr 24 poz. 83 z późn. zmianami)
Bogdan Pietrzyk