Bonifacy V (urodzony w Neapolu, około 575 roku, zmarł w Rzymie 25 października 625 roku)

Syn Jana z Italii.

Papież, Biskup Rzymu, Wikariusz Jezusa Chrystusa, Następca i Książe Apostolski, Najwyższy Biskup Kościoła, Patriarcha Świata od 23 grudnia 619 roku do 25 października 625 roku.

Pochodził z Neapolu, był mnichem benedyktyń­skim. Kiedy został wybrany na papieża, trwała wojna z Persją, musiał więc oczekiwać 13 miesię­cy na zatwierdzenie elekcji przez cesarza Herakliusza I, co nastąpiło 23 grudnia 619 roku. Wykorzystując sytuację, Eleuteriusz, egzar­cha cesarski w Rawennie, podjął bezskuteczną próbę uniezależnienia się od Konstantynopola.

Tak jak jego poprzednik, Bonifacy odznaczał się dobrocią i hojnością, zwłaszcza dla duchowieństwa diecezjalnego, i to jemu, a nie mnichom, powierzał rozmaite urzędy w Kościele. Ustalił za­kres uprawnień w posłudze liturgicznej, stanowiąc m.in., że akolitom nie wolno podczas chrztu za­stępować subdiakonów. Wykazał duże uzdolnie­nia i kompetencje administracyjne, potwierdzając kościelne zwyczaje w prawie cywilnym (spadki) oraz prawo azylu w. kościołach. Zdołał również zakończyć prace przy cmentarzu św. Nikodema, usytuowanym przy Via Nomentana.

Z zachowanej korespondencji wynika, że wy­kazywał troskę o organizację życia kościelnego w Anglii, wspierając pracujących tam misjonarzy. Zwiększył uprawnienia Mellitusa, arcybiskupa Canterbury, a także jego następcy od 624 roku - Justusa, bisku­pa Rochester, który należał do grona mnichów wysłanych na Wyspy Brytyjskie przez Grzegorza I "Wielkiego". Bonifacy V nadał mu paliusz i status władzy duchowej w całej Brytanii. Próbował rów­nież nakłonić do nawrócenia Edwina, monarchę Nortumbrii, pisząc do niego i jego małżonki Etel­burgi, która była już chrześcijanką. Kilka lat póź­niej, już po śmierci papieża, król przyjął chrzest z rąk Paulina z Yorku.

Zmarł w Rzymie, a pochowano go w Bazyli­ce św. Piotra.

W latach pontyfikatu papieża Bonifacego V narodził się islam - trzecia po chrześcijaństwie i judaizmie religia monoteistyczna. Jej założycielem był Muham­mad Ibn Abd Allah, zwany Mahometem, który poda­wał się za proroka Boga. Prawdopodobnie przeżywał on za pośrednictwem archanioła Gabriela liczne ob­jawienia, które zostały spisane w Koranie, świętej księdze islamu. Na skutek prześladowań w 622 roku zbiegł z Mekki do Medyny, co dało początek tzw. erze muzułmańskiej. Po śmierci Mahometa w 632 roku jego następcy, zwani kalifami, rozpoczęli podboje w Afryce i zachodniej Azji, aż po Indie oraz Chiny, a także najazdy na kraje chrześcijańskie.


Żródła:

"Leksykon papieży" - Rudolf Fischer-Wollpert, przekład: Bernard Białecki

"Poczet papieży" - Michał Gryczyński

"Poczet papieży" - Jan Wierusz Kowalski.


Bonifacius V w "Geneall" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


USTAWA z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. 1994 Nr 24 poz. 83 z późn. zmianami)

Bogdan Pietrzyk