Bonifacy V (urodzony w Neapolu, około 575 roku, zmarł w Rzymie 25 października 625 roku)
Syn Jana z Italii.
Papież, Biskup Rzymu, Wikariusz Jezusa Chrystusa, Następca i Książe Apostolski, Najwyższy Biskup Kościoła, Patriarcha Świata od 23 grudnia 619 roku do 25 października 625 roku.
Pochodził z Neapolu, był mnichem benedyktyńskim. Kiedy został wybrany na papieża, trwała wojna z Persją, musiał więc oczekiwać 13 miesięcy na zatwierdzenie elekcji przez cesarza Herakliusza I, co nastąpiło 23 grudnia 619 roku. Wykorzystując sytuację, Eleuteriusz, egzarcha cesarski w Rawennie, podjął bezskuteczną próbę uniezależnienia się od Konstantynopola.
Tak jak jego poprzednik, Bonifacy odznaczał się dobrocią i hojnością, zwłaszcza dla duchowieństwa diecezjalnego, i to jemu, a nie mnichom, powierzał rozmaite urzędy w Kościele. Ustalił zakres uprawnień w posłudze liturgicznej, stanowiąc m.in., że akolitom nie wolno podczas chrztu zastępować subdiakonów. Wykazał duże uzdolnienia i kompetencje administracyjne, potwierdzając kościelne zwyczaje w prawie cywilnym (spadki) oraz prawo azylu w. kościołach. Zdołał również zakończyć prace przy cmentarzu św. Nikodema, usytuowanym przy Via Nomentana.
Z zachowanej korespondencji wynika, że wykazywał troskę o organizację życia kościelnego w Anglii, wspierając pracujących tam misjonarzy. Zwiększył uprawnienia Mellitusa, arcybiskupa Canterbury, a także jego następcy od 624 roku - Justusa, biskupa Rochester, który należał do grona mnichów wysłanych na Wyspy Brytyjskie przez Grzegorza I "Wielkiego". Bonifacy V nadał mu paliusz i status władzy duchowej w całej Brytanii. Próbował również nakłonić do nawrócenia Edwina, monarchę Nortumbrii, pisząc do niego i jego małżonki Etelburgi, która była już chrześcijanką. Kilka lat później, już po śmierci papieża, król przyjął chrzest z rąk Paulina z Yorku.
Zmarł w Rzymie, a pochowano go w Bazylice św. Piotra.
W latach pontyfikatu papieża Bonifacego V narodził się islam - trzecia po chrześcijaństwie i judaizmie religia monoteistyczna. Jej założycielem był Muhammad Ibn Abd Allah, zwany Mahometem, który podawał się za proroka Boga. Prawdopodobnie przeżywał on za pośrednictwem archanioła Gabriela liczne objawienia, które zostały spisane w Koranie, świętej księdze islamu. Na skutek prześladowań w 622 roku zbiegł z Mekki do Medyny, co dało początek tzw. erze muzułmańskiej. Po śmierci Mahometa w 632 roku jego następcy, zwani kalifami, rozpoczęli podboje w Afryce i zachodniej Azji, aż po Indie oraz Chiny, a także najazdy na kraje chrześcijańskie.
Żródła:
"Leksykon papieży" - Rudolf Fischer-Wollpert, przekład: Bernard Białecki
"Poczet papieży" - Michał Gryczyński
"Poczet papieży" - Jan Wierusz Kowalski.
Bonifacius V w "Geneall" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk
USTAWA z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. 1994 Nr 24 poz. 83 z późn. zmianami)
Bogdan Pietrzyk