Hadrian I
Hadrian Colonna (urodzony w Rzymie, około 700 roku, zmarł w Rzymie, 25 grudnia 795 roku) herb Syn Teodolosa Colonny z Rzymu. Papież, Biskup Rzymu, Wikariusz Jezusa Chrystusa, Następca i Książe Apostolski, Najwyższy Biskup Kościoła, Patriarcha Świata od 1 lutego 772 roku do 25 grudnia 795 roku. Przymierze Kościoła z Frankami zmusiło Bizancjum do uznania niezależności Państwa Kościelnego. Nazywany jego drugim założycielem, Hadrian I zaczął bić monetę z własnym, a nie cesarskim wizerunkiem. Pochodził z rzymskiego arystokratycznego rodu Colonnów. W latach pontyfikatu papieża Pawła I był subdiakonem, a podczas pontyfikatu Stefana III (IV) został diakonem. Wybrany na papieża i konsekrowany, w dniu elekcji ogłosił amnestię dla prześladowanych przez Pawła I Afiartę, przywódcę rzymskiego stronnictwa longobardzkiego, którego skazano na śmierć. Kiedy król Longobardów Dezyderiusz podjął próbę zdobycia Państwa Kościelnego, papież zwrócił się o pomoc do Karola III "Wielkiego", który wkroczył do Italii. Po kilku miesiącach oblężenia zdobył Pawię i przyjął tytuł monarchy Longobardów. Podczas świąt wielkanocnych przybył do Rzymu, ponowił darowiznę Pepina III i zaczął tytułować się "patrycjuszem rzymskim". Niebawem opieka Franków zaczęła się przekształcać w zwierzchnictwo nad papiestwem. Podczas kolejnej wizyty w Rzymie papież ochrzcił i został ojcem chrzestnym, syna Karola "Wielkiego", Pepina I, którego namaścił na króla Longobardów; młodszego, Ludwika I "Pobożnego", namaścił na króla Akwitanii. Ustalono również granice Państwa Kościelnego, które Hadrian I zdołał znacznie rozszerzyć. Nie wszystkie jego roszczenia zostały jednak zaspokojone. Zamierzał, bowiem przejąć wszystkie posiadłości po królestwie longobardzkim, które przestało istnieć. Chociaż Hadrian I zagroził Konstantynopolowi ekskomuniką, żądając zwrotu posiadłości sycylijskich, to stosunki z Kościołem wschodnim uległy poprawie. Papież zatwierdził, bowiem uchwały VII soboru powszechnego (Nicejskiego II) potępiające ikonoklazm. To ostatni sobór uznawany przez prawosławie za ekumeniczny. Karol "Wielki", zaniepokojony zbliżeniem Rzymu z Bizancjum, zwołał synod we Frankfurcie, na którym legaci Hadriana I podpisali uchwały potępiające Sobór Nicejski II. Papież tłumaczył nieporozumienie błędnym przekładem na łacinę jednego z twierdzeń soborowych. Reformował urzędy kościelne, rozbudowywał i odnawiał kościoły oraz zniszczone mury miejskie, umacniał brzegi Tybru i restaurował akwedukty. Organizował roboty publiczne, a na peryferiach tworzył gospodarstwa rolne, które służyły pomocą najuboższym. Za Hadriana doszło do zmiany w datowaniu papieskich dokumentów: odtąd nie datowano ich jak dotychczas według lat rządów cesarza z Bizancjum, lecz według lat pontyfikatu, poza tym Hadrian bił monety z własnym wizerunkiem, nie zaś z wizerunkiem cesarza bizantyńskiego. Tym samym wystąpiło państwo kościelne również oficjalnie ze związku z państwem wschodniorzymskim, papież był władcą w obrębie własnej struktury państwowej. Zmarł w Rzymie, a pochowano go w Bazylice św. Piotra. 22 lata działali wspólnie, papież i Karol "Wielki". Istnieją relacje, że król opłakiwał śmierć papieża jak śmierć brata. Przymierze między Kościołem a Frankami stało się faktem dokonanym.USTAWA z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. 1994 Nr 24 poz. 83 z późn. zmianami)
Bogdan Pietrzyk