Honoriusz II
Lamberto dei Fagnani Scannabecchi (urodzony w Fagnano, około 1036 roku, zmarł w klasztorze-twierdzy Monte Caelio w Rzymie, 13 lutego 1130 roku) herb Papież, Biskup Rzymu, Wikariusz Jezusa Chrystusa, Następca i Książe Apostolski, Najwyższy Biskup Kościoła, Patriarcha Świata od 15 grudnia 1124 roku do 13 lutego 1130 roku. Reprezentował grupę kardynałów młodszych - dążących do głębokiej odnowy wewnętrznej Kościoła w opozycji do "gregorianów" - kardynałów starszych, uważających, że walka z cesarstwem jeszcze się nie zakończyła. Wywodził się z kongregacji kanoników regularnych, jak wielu wpływowych duchownych w tym okresie. Zatwierdził zakon "białych kanoników regularnych", czyli norbertanów (premonstratensów), założony przez św. Norberta z Xanten. Urodził się w Fagnano koło Imoli. Za pontyfikatu Paschalisa II w 1117 roku został kardynałem-biskupem Ostii. Towarzyszył Gelazemu II w podróży do Francji, następnie był posłem Kaliksta II podczas pertraktacji, zakończonych konkordatem w Wormacji. Po śmierci papieża Kaliksta II, kardynałowie powiązani z rodziną Pierleonich wybrali 15 grudnia 1124 roku kardynała Tebalda Buccapecusa, jako Celestyna II. Przygotowywano się już do jego koronacji, gdy na salę obrad wtargnął zbrojnie Roberto Frangipani i za aprobatą kanclerza America, wymusił elekcję kardynała Lamberta - Honoriusza II. Doszło do walk, w których Celestyn został ranny, więc zrezygnował z przyjęcia godności, aby nie doprowadzić do schizmy. Taką samą decyzję podjął Honoriusz, którego tego samego dnia wybrano powtórnie i intronizowano. Po rezygnacji Celestyna II został 15 grudnia 1124 przez lud wyniesiony na tron papieski, po kilku zaś dniach wybrany w prawowitych wyborach. Po bezpotomnej śmierci Henryka V, papież Honoriusz II poparł wybór księcia saskiego Lotara III z Supplinburga na króla Niemiec i ekskomunikował Konrada, który ogłosił się królem. Czas jego rządów charakteryzował się silnymi napięciami z Normanami. Ich król Roger II zajął południową Italię niezgodnie z prawem, jako że właściwie były to terytoria należące do państwa papieskiego. Papież apelował do sprzymierzeńców, aby pomogli mu odzyskać jego własność; wojskowy sukces nie dał jednak wyniku z powodu niezgody wśród sojuszników. W układzie zawartym w Benewencie papież został zmuszony w 1128 roku do oddania Rogerowi w lenno Apulię, co było równoznaczne z całkowitą porażką papieża. Na synodzie w Troyes w 1128 roku papież zaaprobował - ułożoną przez Bernarda z Clairvaux, przyjaciela America - regułę zakonu rycerskiego templariuszy, którzy mieli chronić pielgrzymów udających się do Jerozolimy przed Saracenami. Wyrazem zmagań o kształt reform było zdymisjonowanie i uwięzienie przez papieża przeora opactwa w Cluny i zmuszenie do ustąpienia opata klasztoru na Monte Cassino. W sprawach wewnętrzno kościelnych udało się Honoriuszowi dojść do ugody z Rawenną, gdzie od dawna opowiadano się za antypapieżem Grzegorzem VIII. Honoriusz zatwierdził w roku 1126 zakon premonstratensów. Ciężka choroba Honoriusza II skłoniła kanclerza America, który chciał zapobiec walkom o tron papieski, do umieszczenia go w klasztorze-twierdzy na rzymskim Monte Caelio. Kiedy papież zmarł, został pochowany na terenie klasztoru. W nocy wybrano jego następcę i dopiero wtedy przeniesiono ciało Honoriusza II do Bazyliki św. Jana na Lateranie. W związku z zerwaniem księcia Warcisława więzi z Bolesławem "Krzywoustym" doszło na Pomorzu Zachodnim do reakcji pogańskiej. W tej sytuacji biskup Otto z Bambergu podjął drugą wyprawę na te tereny. W efekcie przyniosła ona już trwałe związanie tej ziemi z chrześc(jaństwem. Kościołem tym do końca życia kierował biskup Otto. Już w 1124 roku projektowano dla Pomorza oddzielne biskupstwo, które jednak erygowano w Wolinie dopiero w 1140 roku. Nowe biskupstwo otrzymało od papieża bullę protekcyjną i zostało podporządkowane metropolii gnieźnieńskiej.USTAWA z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. 1994 Nr 24 poz. 83 z późn. zmianami)
Bogdan Pietrzyk
17-05-2025