Jan II

Mercurius (urodzony w Rzymie, w 495 roku, zmarł w Rzymie, 8 maja 535 roku)

Syn Projektusa z Rzymu.

Papież, Biskup Rzymu, Wikariusz Jezusa Chrystusa, Następca i Książe Apostolski, Najwyższy Biskup Kościoła, Patriarcha Świata od 31 grudnia 532 roku do 8 maja 535 roku.

Zwyczaj przyjmowania przez papieży nowych imion zainaugurował właśnie Jan II. Po wyborze uznał on najprawdopodobniej, że jego własne imię Merkury brzmi nazbyt wojowniczo, a poza tym przywodzi skojarzenia z pogańskim bożkiem handlu, toteż po­stanowił je zmienić. Nowe imię przyjął na cześć jednego ze swoich poprzedników na Stolicy Piotrowej, papieża Jana I, któremu oddawano cześć jako męczennikowi.

Śmierć Bonifacego II dała początek ponad dwu-­miesięcznemu wakatowi. W tym czasie trwały zabiegi różnych konkurentów oraz popierających ich grup o pozyskanie tronu papieskiego; ucieka­no się do rozmaitych intryg oraz prób świętokup­stwa. Ostatecznie dokonano kompromisowego wyboru i nowym papieżem został Merkury, ka­płan rzymskiego kościoła Santa Clemente.

Po elekcji podjął on starania o zatwierdzenie przez kolejnego ostrogockiego króla Italii Altary­ka dekretu, wydanego przez senat rzymski jesz­cze w czasach Bonifacego II, zakazującego nie­godziwych praktyk podczas wyboru papieża. Dekret ograniczał również wysokość kwot, jakie można było przeznaczać na ten cel, i groził bani­cją wszystkim, którzy nie zawahają się przed świętokupstwem. W przypadku podwójnego wy­boru duchowni i obywatele Wiecznego Miasta mieli być karani grzywną, przeznaczoną dla ubo­gich, a rozstrzygnięcie należałoby wówczas do Rawenny. Z rozkazu Altaryka treść dekretu wy­ryto w marmurze i zawieszono w portyku Bazyli­ki św. Piotra, aby każdy mógł się z nim zapoznać.

Jan II przyjął delegatów wschodniorzymskie­go cesarza Justyniana I "Wielkiego" oraz uznał 15 marca 533 roku je­go dekret dogmatyczny o wierze, przywołujący nauczanie dotychczasowych soborów wraz z formułą teopaschityczną: "jedna Osoba w Trójcy Świętej cierpiała w ciele", za zgodny z ortodok­sją. Wcześniej ową formułę, której autorami by­li mnisi scytyjscy, odrzucił papież Hormizdas, bo obawiał się monofizyckich skojarzeń. Natomiast cesarz cenił jej antynestoriańską wymowę i miał nadzieję, że zostanie zaakceptowana przez monofizytów. Oni jednak ją odrzucili, a najbardziej kategorycznie wystąpili przeciw niej mnisi Soste­nionu z Konstantynopola, nazywani akoimetami, czyli "bezsennymi", ponieważ pełnili służbę Bo­żą dniem i nocą. Kiedy oni także odmówili uzna­nia, że Najświętsza Maryja Panna jest Matką Bo­ga (Theotokos), na żądanie cesarza Justyniana I, papież potę­pił ich 24 marca 534 roku i wystosował do Jana II list Raddentus honorem, datowany 6 czerwca 533 roku, w którym uznawał go za "głowę wszystkich Kościołów". List ten został włączony, razem z odpowiedzią papieża, do Ko­deksu Justyniana.

Z ocalałej korespondencji papieża i biskupa Arles Cezarego znana jest sprawa biskupa Contu­meliosusa z Riez (Prowansja), który za przestęp­stwa został przez Jana II złożony z urzędu i osa­dzony w klasztorze. Administratorem jego diecezji został biskup Cezary.

Jan II zmarł w Rzymie, a pochowano go w portyku Bazyliki św. Piotra.


Żródła:

"Poczet papieży" - Michał Gryczyński

"Poczet papieży" - Jan Wierusz Kowalski.


Ioannes II w "Geneall" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


USTAWA z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. 1994 Nr 24 poz. 83 z późn. zmianami)

Bogdan Pietrzyk