Jan III
Catelinus (urodzony w Rzymie, w 520 roku, zmarł w Rzymie, 13 lipca 574 roku) Syn Anastazego z Rzymu. Papież, Biskup Rzymu, Wikariusz Jezusa Chrystusa, Następca i Książe Apostolski, Najwyższy Biskup Kościoła, Patriarcha Świata od 17 lipca 561 roku do 13 lipca 574 roku. Jego ojciec był senatorem rzymskim i namiestnikiem prowincji. Po śmierci Pelagiusza I, jako subdiakon o sympatiach probizantyjskich, został wybrany przez duchowieństwo rzymskie na jego następcę i przyjął imię Jan III. Zanim jednak doszło do konsekracji, musiał przez cztery miesiące oczekiwać na nadejście z Bizancjum zatwierdzenia swojego wyboru przez Justyniana I "Wielkiego" (zmarł w 565 roku). Za czasów papieza Jana synod w Tours w 567 roku wprowadził benedyktyńską regułę, zabraniającą mnichom spania po dwóch w jednym łożu. Kilka wieków później tę samą zasadę wprowadzono w stosunku do mniszek. Zdecydowano również, że każdy duchowny przyłapany z żoną w łożu będzie na rok pozbawiony habitu i ekskomunikowany. Ale ponieważ synod przyznał, że w całym świecie chrześcijańskim trudno byłoby znaleźć duchownego bez żony czy choćby kochanki, to można wątpić, czy rozporządzenie to przyniosło pożądane skutki. Biskupi i kapłani nadal otwarcie żyli z żonami i kochankami. Jeżeli już kogokolwiek spotykała kara, to jedynie kobiety. Wiele z nich za grzech cudzołóstwa z kapłanem skazywano na karę stu batów. Pontyfikat Jana III naznaczony był wtargnięciem do Italii Longobardów, którym przewodził król Alboin. Armia longobardzka 2 kwietnia 568 roku przekroczyła Alpy, podbiła północną Italię i posuwała się na południe. Wojska cesarskie nie były w stanie przerwać tego marszu, ponieważ utraciły swego dowódcę. Nowy cesarz Justyn II odwołał, bowiem generała Narsesa (zmarł 573/574 roku), którego ludność znienawidziła za bezlitosne ściąganie podatków. Ze względów bezpieczeństwa papież udał się, więc do Neapolu, gdzie przebywał Narses, aby prosić go o pomoc. Wyjednał u niego zgodę na powrót do Rzymu i objęcie dowództwa nad obroną miasta przed najeźdźcami. Przybycie znienawidzonego Narsesa wywołało oburzenie, lud wyległ na ulice i doszło do rozruchów. Jan III przezornie opuścił miasto, bo postanowił dłużej nie uczestniczyć w sporach politycznych, i zamieszkał przy kościele Świętych Tyburcjusza i Waleriana na cmentarzu Praetextatus przy Via Appia. Zajął się nie tylko odnowieniem tej nekropolii, ale pełnił nadal wszystkie swoje obowiązki pasterskie, włącznie z konsekrowaniem biskupów. Do chwili śmierci Narsesa przebywał poza Rzymem. Zasługą Jana III było zażegnanie schizmy, dzięki przywróceniu kontaktów kościelnych z Rawenną, Mediolanem i biskupstwami w Afryce, które zostały zerwane na skutek sporu o Trzy Rozdziały, czyli zbiór pism o dwóch naturach w Chrystusie. Poświęcił w Rzymie bazylikę Świętych Filipa i Jakuba (obecnie Świętych Apostołów), której budowę rozpoczął jego poprzednik, i przyozdobił ją mozaikami oraz obrazami. Zmarł w Rzymie i został pochowany w Bazylice św. Piotra.USTAWA z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. 1994 Nr 24 poz. 83 z późn. zmianami)
Bogdan Pietrzyk