Kalikst II
Guido Anscarids (Anscarii)-d´Ivrea-de Mâcon-Bourgogne [Unrochides-Ivrea-de Mâcon] (urodzony w Quingey we Francji, około 1050 roku, zmarł w Rzymie, 13 grudnia 1124 roku) herb Syn Wilhelma I "Wielkiego" Anscarids (Anscarii)-d´Ivrea-de Mâcon-Bourgogne [Unrochides-Ivrea-de Mâcon], hrabiego Palatynatu Burgundii i Macon i Etiennette de Longwy, córki Adalberta II de Longwy, hrabiego de Metz i de Longwy. Papież, Biskup Rzymu, Wikariusz Jezusa Chrystusa, Następca i Książe Apostolski, Najwyższy Biskup Kościoła, Patriarcha Świata od 2 lutego 1119 roku do 13 grudnia 1124 roku. "Ja Kalikst, udzielam tobie, Henryku ..." - tymi słowami zaczynał się dokument podpisany w Wormacji, był układem pomiędzy papieżem a cesarzem. Zatwierdzeniu przez Sobór Laterański I stał się prawzorem dla późniejszych konkordatów, za wiech przez Kościół z kolejnymi państwami. Był synem hrabiego z Burgundii, krewnym królewskich rodów: salickiego oraz Kapetyngów. W 1088 roku został arcybiskupem Vienne, jednej z najstarszych diecezji we Francji, legatem Paschalisa II, który mianował go kardynalem. Wyraził sprzeciw, gdy Henryk V zmusił papieża do zawarcia układu i zwołał synod w Vienne, na którym cesarza ekskomunikowano, a inwestyturę świecką uznano za herezję. Kiedy Henryk V opanował Rzym i mianował Grzegorza VIII - Gelazy II udał się na wygnanie do Cluny, gdzie zmarł - kardynałowie 2 lutego 1119 roku wybrali na papieża Guida, który przyjął imię Kaliksta II. Opuszczony przez cesarza Grzegorz VIII zbiegł do Sutri, ale został wydany Kalikstowi II, który upokorzył go i uwięził w klasztorze. Uroczyście koronowany na papieża 9 lutego 1119 roku. Spór między cesarzem a papieżem o inwestyturę rozstrzygnął synod w Wormacji, który się rozpoczął 23 września 1122 roku. Henryk V został uwolniony od ekskomuniki, ustalono, że wybór biskupów oraz opatów będzie wolny. Oznaczało to rezygnację cesarza z inwestytury przez "wręczenie pierścienia i pastorału, przy zachowaniu przywileju nadawania elektom wybranym przez duchownych, za pomocą berła i miecza prawa do korzystania z dóbr przyznanych jako lenno i przyjmowania od biskupów przysięgi wierności, Pierścień i pastorał miał od tej pory wręczać metropolita, który udzielał sakry i wprowadzał elekta na biskupstwo. Papież zgadzał się, by w wyborze biskupa czy opata przez duchowieństwo kapitulne lub zakonne uczestniczył cesarz albo jego pełnomocnik, potwierdzając wybór większości. Cesarz zobowiązał się do zwrotu majątków kościelnych. Henryk V zatwierdził konkordat na zjeździe książąt w Bambergu, natomiast Kalikst II uczynił to podczas Soboru Laterańskiego I (rozpoczął się 18 marca 1123 roku), na którym zebrano w 22 kanony wszystkie dekrety, dotyczące m.in. inwestytury, symonii, celibatu duchownych oraz praw i obowiązków krzyżowców. Kalikst II zmarł w Rzymie, a pochowano go w Bazylice św. Jana na Lateranie. Mimo uwikłania w spory z cesarstwem o inwestyturę i związanych z tym ogromnych trudności papież przysłał do Polski legata kardynała Idziego z Tusculum, który miał na miejscu zbadać istniejące w Polsce warunki i stworzyć bazę dla akcji misyjnej na terenach graniczących z Polską. Zwolennikiem akcji misyjnej był sam książę polski Bolesław III "Krzywousty". W związku z tymi planami reaktywowano diecezję kruszwicką, wkrótce przeniesioną do Włocławka, która terytorialnie objęła Pomorze Gdańskie. W czasie bytności w Polsce Idzi prawdopodobnie erygował biskupstwo w Lubuszu, które swoim zasięgiem miało objąć Ziemię Lubuską. Sprawą najważniejszą było zorganizowanie skutecznej misji na Pomorzu Zachodnim. Jej kierownictwo Stolica Apostolska powierzyła biskupowi Ottonowi z Bambergu. Bolesław, świadom znaczenia całej akcji, wspierał ją swoimi ludźmi i niezbędnymi środkami materialnymi. Praca biskupa w przeciągu kilku miesięcy przyniosła znaczne efekty, chrzest przyjął sam książę Warcisław i wielu jego poddanych.USTAWA z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. 1994 Nr 24 poz. 83 z późn. zmianami)
Bogdan Pietrzyk
31-07-2024