Klemens IV

Guido Foulques (urodzony w Saint-Gilles-sur-Rhóne, Francja, 23 listopada 1200 roku, zmarł w Viterbo, 29 listopada 1268 roku) herb

Syn Pierra Foulques, prawnika i Marie Laure Salvanhiac.

Papież, Biskup Rzymu, Wikariusz Jezusa Chrystusa, Następca i Książe Apostolski, Najwyższy Biskup Kościoła, Patriarcha Świata od 5 lutego 1265 roku do 29 listopada 1268 roku.

Jego nazwisko jest wymienione jako Fulcodii, Fulcadi, Fulcaudi, Folcadio, Foulquet, Fulcoy, Foucault, Fulcoli, Foulquois, Foulquoys, Foulques, Foulquet, Fulchox, Fouquet, Folqueys, Folquet, Faucauly, Grossus i Le Gros.

Jako legat papieski wyjechał do Ang­lii, Walii i Irlandii. Wyklął przywód­cę buntu baronów Szymona de Montfort hrabiego Leicester, który wystąpił przeciw królowi Henrykowi III, a Londyn obłożył in­terdyktem. W drodze powrotnej dowiedział się, że kardynałowie zebra­ni na konklawe w Perugii 5 lutego 1265 roku wybrali go zaocznie na papieża, po czteromiesięcznych ob­radach, jako kandydata kompromisowego. Z legatury wrócił do Perugii w przebraniu z powodu niepokojów na drogach i łzami kardynałów z trudem dał się nakłonić do przyjęcia godności papieża. Przyjąwszy ją, usunął się z dworem do Viterbo. Poświęcał się tak bardzo czuwaniom, postom, modlitwom i innym dobrym uczynkom, że panuje przekonanie, iż dzięki jego zasługom Bóg położył kres wielu przeciwnościom, które podówczas znosił Kościół Boży.

Pochodził z Prowansji, z Saint­-Gilles-sur-Rhóne. Studiował prawo w Tuluzie, Bourges i w Orleanie. Po studiach też został prawnikiem jak jego ojciec. Ożenił się z córką Simon de Malbois i miał dwie córki, który później został zakonnice w opactwie Saint-Sauveur de Nîmes. Został doradcą i sekretarzem Ludwika IX króla Francji. Kiedy owdowiał, w 1247 roku został duchownym. Wyświęcony w opactwie Saint-Magloire w Paryżu. Następnie został proboszczem Saint-Gilles w 1255 roku. Później kanonikiem i archidiakonem kapituły katedralnej w Le Puy. Wybrany na biskupa Le Puy przez kapitułę katedralna w 1257 roku, potwierdzony wybór przez papieża Aleksander IV 19 października 1257 roku. W styczniu 1258 roku objął biskupstwo. 10 października 1259 roku awansowany na metropolitę Narbonne. Awans utrzymał do nominacji na kardynała. Desygnowany na kardynała-biskupa Sabiny na konsystorzu z dnia 17 grudnia 1261 roku. Subskrybowane przez bullę papieską Urbana IV wydaną między 9 stycznia 1263 roku a 30 stycznia 1264 roku. W 1263 roku nominowany na wielkiego penitencjariusza. 22 listopada 1263 roku, został mianowany legatem papieskim w Anglii, Walii i Irlandii. W latach 1264-1265, nie brał udziału w konklawe, na którym został wybrany na papieżem, był w tym czasie na misji w Anglii.

Po elekcji na papieża 5 lutego (15 września koronowany w Viterbo przez kardyała Riccarda Annibaldeschi i protodiakona S. Angelo Pescherii), rezydował w Pe­rugii, potem w Viterbo, ponieważ Rzymianie byli do niego wrogo nastawieni.

Jak jego poprzednik, współpracował z Francją (a więc przeciwko Niemcom). Młody Konradyn, ostatni Hohenstauf, został uwięziony i stracony przez Karola z Anjou.

Klemens IV udzielił wsparcia Karolowi I An­degaweńskiemu i polecił koronować go na króla południowej Italii. Wkrótce we Francji ogłoszo­no krucjatę przeciw Manfredowi; jego wojska zostały pobite pod Benewentem 26 lutego 1266 roku, a on sam zginął na polu bitwy. Rok później Konradyn - bratanek Manfreda i ostatni potomek rodu Hohenstaufów, wystąpił zbrojnie przeciw Karolowi I, chcąc odzyskać władzę. Chociaż papież obłożył go ekskomuniką, zdołał wkroczyć do Rzymu. Wkrótce jednak poniósł klęskę w bitwie pod Tagliacozzo i dostał się do niewoli Karola I, który skazał go na śmierć przez ścięcie.

Rosnąca pozycja Karola I Andegaweńskiego budziła niepokój cesarza Bizancjum Michała VIII Paleologa, który podjął rozmowy z Klemensem IV. Zamierzał on pozbawić Karola I poparcia papie­ża, więc obiecywał zjednoczenie Kościołów. Kle­mens IV wspomagał jednak dążenie do uzyska­nia korony cesarskiej przez Karola I.

Wydał bullę "Licet ecclesiarum", która zastrzeg­ła papieżowi prawo do wszystkich wakujących w kurii beneficjów.

Zmarł 29 listopada 1268 roku w Viterbo, a pochowano go w klaszto­rze Dominikanów S. Maria in Gradi. Po jego śmierci sediswakancja trwała niemal trzy lata.

Papież Klemens IV kanonizował Jadwigę księżną Śląską.

Klemens IV był żonaty, przed przyjęciem święceń kapłańskich, i miał dwie córki, które wstapiły do klasztorów zakonnych.


Żródła:

"Poczet papieży" - Michał Gryczyński

"Poczet papieży" - Jan Wierusz Kowalski.


Klemens IV "The Cardinals of the Holy Roman Church"; tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Lista aktywnych seksualnie papieży w "Wikipedia" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


USTAWA z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. 1994 Nr 24 poz. 83 z późn. zmianami)

Bogdan Pietrzyk