Klemens VI

Pierre Roger de Beaufort (urodzony w Château de Maumont, Francja, w 1291 roku, zmarł w Awinionie, Francja, 6 grudnia 1352 roku) herb

Syn Guilherma I Roger de Beaufort, seniora de Rosiers i Guillemette de La Mestre.

Papież, Biskup Rzymu, Wikariusz Jezusa Chrystusa, Następca i Książe Apostolski, Najwyższy Biskup Kościoła, Patriarcha Świata od 7 maja 1342 roku do 6 grudnia 1352 roku.

Przerażająca epidemia dżumy stała się przyczyną prześladowania Żydów, których oskarżano o jej przy­wleczenie ze Wschodu. Papież Klemens VI, który ra­zem z kurią zamknął się w pałacu, potępił zarówno pogromy, jak i fanatyczne ruchy biczowników, publicz­nie odprawiających pokutę. "Czarna śmierć" pochło­nęła wówczas jedną trzecią mieszkańców Europy.

Urodzony na zamku Maumont w pobliżu Li­moges, w rodzinie szlacheckiej. Wstąpił do zakonu benedyktynów w La Chaise-Dieu, gdzie po uzy­skaniu doktoratu z teologii i został w 1326 roku opatem. Następnie został kanclerzem i strażnikiem pieczęci Królestwa Francji w 1335 roku, a w 1328 roku biskupem Arras. W 1329 roku arcybiskupem Sens, a w 1330 roku arcybiskupem Rouen. Benedykt XII mianował go w 1338 roku kardynałem-prezbiterem katedry Saint-Nérée et Saint-Achille, następnie 7 maja 1342 roku został wy­brany na jego następcę.

Jako były doradca francuskich królów, we wszystkim ulegał życzeniom króla. Kuria w Awinionie bardziej przypomi­nała dwór świecki niż urząd papieski. Dla celów reprezentacyjnych poświęcił sporą część papieskich dzieł sztuki. Rezul­taty tej finansowej niegospodarności jeszcze długo po jego śmierci ciążyły kierownictwu Kościoła.

Rzymianie przybyli do Klemensa VI z tytu­łem senatora, prosząc go o powrót do Wieczne­go Miasta i zgodę na obchody Roku Świętego, co 50 lat. Bullą o odpustach z 27 stycznia 1343 roku "Unigenitus" ogłosił Rok Jubileuszowy 1350. Poprawiło to sytuację ekono­miczną Rzymu, bo do grobów apostolskich przy­były rzesze pielgrzymów. Powrotu do miasta jed­nak odmówił i wykończył pałac awinioński. Wykupił od hrabiny Joanny I dzierżawio­ny do tej pory Awinion, zapewniając jej drogę do korony Neapolu. W ten sposób chciał zabezpie­czyć południową granicę rozpadającego się Państwa Kościelnego. W nadziei na odzyskanie pa­nowania nad Italią poparł Colę di Rienzo, który chciał zaprowadzić w Rzymie porządek republikański. Po stłumieniu powstania, któremu prze­wodził Cola di Rienzo, papież odzyskał władzę w mieście. Ekskomunikował Ludwika IV Bawar­skiego, a po jego śmierci 11 października 1347 roku uznał wybór Karola IV Luksemburskiego, swego dawnego wychowan­ka, na króla Niemiec.

Klemens VI nadał dworowi papieskiemu splen­dor podobny dworom książęcym i prowadził wy­stawny styl życia. Dzięki ogromnym wpływom z beneficjów, dys­ponował olbrzymimi dochodami, z których wspierał ubogich i roz­wijał mecenat nad artystami oraz pisarzami. Uposażył Petrarkę dochodami kanonii w Pizie, zlecając mu zebranie do biblioteki papieskiej dzieł klasyków. W Rzymie utworzył studium języków kla­sycznych, a w Awinionie zwołał komisję astronomów do przygoto­wania korekty kalendarza juliań­skiego, wprowadzonego przez Ju­liusza Cezara w 46 roku przed Chrystusem. Gdyby nie szalejąca wówczas "czarna śmierć", Awinion stałby się, zapewne, prawdziwym centrum kultury, sztuki i nauki.

Interweniował też w konflikcie polsko-krzyżackim, wstrzymując klątwę nałożoną w Warszawie na zakon przez legatów papieskich i nie akceptując pokoju kaliskie­go, który przyznawał Krzyżakom Pomorze. Papieskimi dziesięcinami poparł krucjatę Kazimierza III "Wielkiego" przeciw poganom na Rusi Czerwonej.

Do kolegium powołał 25 kardynałów, spośród których tylko czterech nie było Francuzami; do kolegium kardynalskiego należało też czterech jego krewnych, a wśród nich późniejszy Grzegorz XI.

Zmarł 6 grudnia 1352 roku w Awinionie, a pochowano go w klasz­torze La Chaise-Dieu. W 1562 roku hugenoci sprofanowali jego grób i spalili szczątki.


Żródła:

"Poczet papieży" - Michał Gryczyński

"Poczet papieży" - Jan Wierusz Kowalski.


Clemens VI w "Geneall" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


USTAWA z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. 1994 Nr 24 poz. 83 z późn. zmianami)

Bogdan Pietrzyk