Klemens VI
Pierre Roger de Beaufort (urodzony w Château de Maumont, Francja, w 1291 roku, zmarł w Awinionie, Francja, 6 grudnia 1352 roku) herb Syn Guilherma I Roger de Beaufort, seniora de Rosiers i Guillemette de La Mestre. Papież, Biskup Rzymu, Wikariusz Jezusa Chrystusa, Następca i Książe Apostolski, Najwyższy Biskup Kościoła, Patriarcha Świata od 7 maja 1342 roku do 6 grudnia 1352 roku. Przerażająca epidemia dżumy stała się przyczyną prześladowania Żydów, których oskarżano o jej przywleczenie ze Wschodu. Papież Klemens VI, który razem z kurią zamknął się w pałacu, potępił zarówno pogromy, jak i fanatyczne ruchy biczowników, publicznie odprawiających pokutę. "Czarna śmierć" pochłonęła wówczas jedną trzecią mieszkańców Europy. Urodzony na zamku Maumont w pobliżu Limoges, w rodzinie szlacheckiej. Wstąpił do zakonu benedyktynów w La Chaise-Dieu, gdzie po uzyskaniu doktoratu z teologii i został w 1326 roku opatem. Następnie został kanclerzem i strażnikiem pieczęci Królestwa Francji w 1335 roku, a w 1328 roku biskupem Arras. W 1329 roku arcybiskupem Sens, a w 1330 roku arcybiskupem Rouen. Benedykt XII mianował go w 1338 roku kardynałem-prezbiterem katedry Saint-Nérée et Saint-Achille, następnie 7 maja 1342 roku został wybrany na jego następcę. Jako były doradca francuskich królów, we wszystkim ulegał życzeniom króla. Kuria w Awinionie bardziej przypominała dwór świecki niż urząd papieski. Dla celów reprezentacyjnych poświęcił sporą część papieskich dzieł sztuki. Rezultaty tej finansowej niegospodarności jeszcze długo po jego śmierci ciążyły kierownictwu Kościoła. Rzymianie przybyli do Klemensa VI z tytułem senatora, prosząc go o powrót do Wiecznego Miasta i zgodę na obchody Roku Świętego, co 50 lat. Bullą o odpustach z 27 stycznia 1343 roku "Unigenitus" ogłosił Rok Jubileuszowy 1350. Poprawiło to sytuację ekonomiczną Rzymu, bo do grobów apostolskich przybyły rzesze pielgrzymów. Powrotu do miasta jednak odmówił i wykończył pałac awinioński. Wykupił od hrabiny Joanny I dzierżawiony do tej pory Awinion, zapewniając jej drogę do korony Neapolu. W ten sposób chciał zabezpieczyć południową granicę rozpadającego się Państwa Kościelnego. W nadziei na odzyskanie panowania nad Italią poparł Colę di Rienzo, który chciał zaprowadzić w Rzymie porządek republikański. Po stłumieniu powstania, któremu przewodził Cola di Rienzo, papież odzyskał władzę w mieście. Ekskomunikował Ludwika IV Bawarskiego, a po jego śmierci 11 października 1347 roku uznał wybór Karola IV Luksemburskiego, swego dawnego wychowanka, na króla Niemiec. Klemens VI nadał dworowi papieskiemu splendor podobny dworom książęcym i prowadził wystawny styl życia. Dzięki ogromnym wpływom z beneficjów, dysponował olbrzymimi dochodami, z których wspierał ubogich i rozwijał mecenat nad artystami oraz pisarzami. Uposażył Petrarkę dochodami kanonii w Pizie, zlecając mu zebranie do biblioteki papieskiej dzieł klasyków. W Rzymie utworzył studium języków klasycznych, a w Awinionie zwołał komisję astronomów do przygotowania korekty kalendarza juliańskiego, wprowadzonego przez Juliusza Cezara w 46 roku przed Chrystusem. Gdyby nie szalejąca wówczas "czarna śmierć", Awinion stałby się, zapewne, prawdziwym centrum kultury, sztuki i nauki. Interweniował też w konflikcie polsko-krzyżackim, wstrzymując klątwę nałożoną w Warszawie na zakon przez legatów papieskich i nie akceptując pokoju kaliskiego, który przyznawał Krzyżakom Pomorze. Papieskimi dziesięcinami poparł krucjatę Kazimierza III "Wielkiego" przeciw poganom na Rusi Czerwonej. Do kolegium powołał 25 kardynałów, spośród których tylko czterech nie było Francuzami; do kolegium kardynalskiego należało też czterech jego krewnych, a wśród nich późniejszy Grzegorz XI. Zmarł 6 grudnia 1352 roku w Awinionie, a pochowano go w klasztorze La Chaise-Dieu. W 1562 roku hugenoci sprofanowali jego grób i spalili szczątki.USTAWA z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. 1994 Nr 24 poz. 83 z późn. zmianami)
Bogdan Pietrzyk