.JPG)
Stefan II (III)
Stefan Orsini (urodzony w Rzymie, około 700 roku, zmarł w Rzymie, 26 kwietnia 757 roku) herb Syn Konstantyna Orsiniego z Rzymu. Papież, Biskup Rzymu, Wikariusz Jezusa Chrystusa, Następca i Książe Apostolski, Najwyższy Biskup Kościoła, Patriarcha Świata od 26 marca 752 roku do 26 kwietnia 757 roku. Obejmując protektorat nad Kościołem i prawami św. Piotra, król Franków zastąpił cesarza Bizancjum. Wprowadził w swoim państwie liturgię rzymską w miejsce gallikańskiej, a papież obiecał mu dostarczyć relikwie św. Petroneli, legendarnej córki św. Piotra, której doczesne szczątki odnaleziono w katakumbach. Z tego powodu Francję nazwano "pierworodną córą Kościoła", czyli św. Piotra. Pochodził z arystokratycznej rodziny. Po wczesnej stracie rodziców dorastał z bratem Pawłem, kolejnym papieżem na Lateranie. Jako diakon rzymski został po śmierci Stefana II jednogłośnie wybrany na jego następcę. Przeżył największe zagrożenie Rzymu ze strony Longobardów, którzy w październiku 752 roku zażądali uznania swej zwierzchności i zapłacenia przez papieża wysokiej kontrybucji. Wschodniorzymski cesarz nie mógł i nie chciał odpowiedzieć na papieskie wołanie o pomoc. Po błagalnej i pokutnej procesji, podczas której sam papież niósł czczony przez lud rzymski obraz Chrystusa (Lateran) przez ulice zagrożonego miasta, nawiązał Stefan pierwszy kontakt z Frankami. Na jego kolejną ofertę, żeby poselstwo frankońskie zaprosiło go na osobiste rozmowy z Pepinem, Frank odpowiedział pozytywnie. Czuł się chrześcijańskim królem, któremu powierzona została ochrona papiestwa; dlatego też zaraz po objęciu tronu królewskiego został przez swego metropolitę namaszczony na króla. Kiedy nadeszło zaproszenie od Franków, wschodniorzymski cesarz polecił papieżowi nawiązać kontakt z Longobardami. Wprawdzie papież wyruszył do Pawii, ale prawdopodobnie od samego początku miał zamiar przedłużyć swą podróż do Niemiec. Rezultat: cesarz wschodniorzymski był" wściekły jak lew". Tak oto papiestwo wkroczyło z bizantyńskiego we frankoński rozdział historii. Papież, przyjęty przez Pepina z całym protokolarnym szacunkiem, zawarł z Frankami pakt przyjaźni, zobowiązujący ich do ochrony przed Longobardami. Stefan ponowił uroczyście królewskie namaszczenie Pepina, ten zaś obiecał w uroczystej mowie przed zgromadzeniem ludu, że wszystkie tereny, które zostaną zdobyte, daruje "świętemu Piotrowi". Ten akt darowizny stał się podstawą późniejszego państwa kościelnego. Podczas królewskiego namaszczenia dodatkowo obdarzył Stefan króla oficjalnym tytułem "patrycjusza rzymskiego" (tytuł ten miał mieć znaczenie nie tylko w odniesieniu do miasta Rzymu, lecz do całego rzymskiego Kościoła, ", a który wcześniej przysługiwał egzarsze cesarskiemu w Rawennie). Tym samym patronat nad Kościołem rzymskim, którego wschodniorzymski cesarz nie chciał już pełnić, przeszedł oficjalnie na Franków. Przymierze z nimi zostało zawarte i przypieczętowane. W dwóch wyprawach przeciw Longobardom Pepin III odzyskał zabrane terytoria, włącznie z Rawenną, a symboliczne klucze do miast złożył na grobie św. Piotra. Stefan II (III) swój dom rodzinny przekształcił w klasztor św. Damazego. W latach jego panowania w rzymskiej Bazylice św. Wawrzyńca zainstalowano pierwszy dzwon kościelny. Pierwszym naprawdę bogatym papieżem został następca papieża Zachariasza, Stefan II. A to dzięki pobożności francuskiego króla, który swoje uniżenie wyrażał poprzez całowanie stóp głowy Kościoła. Poza tym Stefan był pierwszym papieżem, którego uroczyście obnoszono na ramionach ludzi. Od tej pory forma oddawania czci głowie Kościoła katolickiego przybrała bardziej sformalizowaną postać. Stefan dokonał także innego przełomu. Zezwolił bowiem na małżeństwa wolnych mężczyzn z niewolnicami, choć pod jednym warunkiem, że obydwoje byli chrześcijanami. Związki te były niezwykłe też i pod tym względem, że mogły zostać rozwiązane, co pozwalało mężczyźnie na ponowny ożenek. Kobieta natomiast nigdy nie uzyskiwała wolności. Zmarł w Rzymie, a pochowano go w Bazylice św. Piotra.USTAWA z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. 1994 Nr 24 poz. 83 z późn. zmianami)
Bogdan Pietrzyk