Święty Bernard nakłania antypapieża Wiktora IV do pokory; Santa Croce in Gerusalemmme 1724-1728; Rzym - autor: Saiko
Wiktor IV
Ottaviano dei Conti de Monticello (urodzony w Tivoli, w 1095 roku, zmarł w Lukka, 20 kwietnia 1164 roku) herb Antypapież rzymski od 7 września 1159 roku do 20 kwietnia 1164 roku. Pomimo że 20 lat wcześniej był już antypapież Wiktor IV, kardynał Monticello przyjął to samo imię i ten sam numer, demonstrując, że nie uznaje tamtego pontyfikatu. Pochodził z Sabiny i był kardynałem kościoła św. Cecylii. Jako wysłannik Celestyna II i Lucjusza II prowadził rozmowy pokojowe z królem Sycylii Rogerem II. Współpracował z Fryderykiem I "Barbarossą" i był rzecznikiem jego interesów w kurii rzymskiej. Po śmierci Hadriana IV nastawiona procesarsko mniejszość kardynałów wybrała go 7 września 1159 roku na kolejnego papieża, pomimo że antycesarska większość dokonała już elekcji kardynała Bandinellego Aleksandra III. Podczas wyboru głosy na niego oddały Niemcy, Burgundia i południowa Italia. W czasie koronacji papieża Aleksandra III w Bazylice na Luteranie, kardynał Monticello zdarł wtedy ze swego rywala czerwony płaszcz i kazał się intronizować. Papieża jednak nie koronowano, a sam elekt schronił się w Zamku św. Anioła, a potem opuścił Rzym i udał się do Francji. Konsekracja antypapieża odbyła się 4 października 1159 roku w opactwie benedyktyńskim Farfa, natomiast papieża w Ninfje. Cesarz zwołał synod w Pawii 10 lutego 1160 roku, z udziałem biskupów z Niemiec i Lombardii, na którym Wiktor IV został uznany za prawowitego papieża, a Aleksandra III ekskomunikowano. Przy wsparciu cesarza i przychylności senatu oraz rzymian Wiktor IV zaczął sprawować władzę w Wiecznym Mieście, zyskując także poparcie opactwa w Cluny. Wkrótce jednak synod w Tuluzie w obecności królów Anglii i Francji opowiedział się za Aleksandrem III i rzucił na antypapieża anatemę. Aleksander III zwołał także w 1163 roku synod w Tours, na którym potępił albigensów i ponowił ekskomunikę nałożoną na Wiktora IV oraz doradców cesarza. Podczas wyprawy przez Lombardię i Romanię do Toskanii Wiktor IV dotarł do Lukki, gdzie zachorował i zmarł. Miejscowe duchowieństwo odmówiło mu pochówku w katedrze, więc spoczął w biednym klasztorze poza miastem. Po latach na polecenie Grzegorza VIII w grudniu 1187 roku otwarto sarkofag i usunięto ciało z kościoła.USTAWA z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. 1994 Nr 24 poz. 83 z późn. zmianami)
Bogdan Pietrzyk
30-06-2023